II SO/Gd 3/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku L. B. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta z powodu nieprzekazania skargi dotyczącej bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia oddalić wniosek. L. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta grzywny w wysokości 5000 zł, w związku niezastosowaniem się do obowiązku o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Podała, że w dniu 25 lutego 2014 r. wniosła za pośrednictwem Burmistrza Miasta skargę na bezczynność tego organu w zakresie udzielenia informacji publicznej. Pomimo upływu 15 dni, skarga ta wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy, nie została sądowi przekazana. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Miasta wniósł o oddalenie wniosku stwierdzając, że skargę, wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy przesłał w dniu 25 marca 2014 r. a zatem z zachowaniem ustawowego terminu wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie niezastosowania się do obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2, tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Nie ulega jednak wątpliwości i w tym zakresie rację przyznać należy skarżącej, że w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do treści art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) wynosi 15 dni. Trafnie zatem skarżąca wskazała, że skoro skargę Burmistrzowi Miasta przekazała w dniu 25 lutego 2014 r., to termin do jej przekazania upłynął w dniu 12 marca 2014 r. Tym samym przekazanie skargi wraz odpowiedzią organu oraz aktami sprawy, co niespornie miało miejsce w dniu 25 marca 2014 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. Jakkolwiek jednak zaistniały w niniejszej sprawie stan faktyczny wyczerpuje przesłanki wskazane w art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uznał, że wniosek o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta należało oddalić. Podkreślić bowiem należy, że wymierzenie grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 tej ustawy nie jest obligatoryjne. Użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, że sąd winien, nawet przy przekroczeniu terminu, uwzględniać specyfikę i charakter danej sprawy, a także rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1013/11, dostępny w CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że sąd administracyjny - rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość - może brać pod uwagę takie okoliczności, jak m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc, czy grzywna spełni wymogi sprawiedliwości naprawczej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2014 r. sygn. akt I OZ 1259/13 dostępny w CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podzielając w pełni przedstawione stanowisko judykatury odnieść je należy również do grzywny wskutek uchybienia terminu, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niewątpliwie tez sąd orzekając o wymierzeniu grzywny, o której mowa w art. 55 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi musi mieć na względzie cel jej nałożenia. Trzeba dodać, że ratio legis normy z art. 55 jest dyscyplinowanie organów administracji, a wiec przede wszystkim realizacja funkcji prewencyjnej. Rolą grzywny jest również ukaranie organu za jego nieprawidłowe działania, a więc realizacja funkcji represyjnej (por. R. Hauser. M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 302 i podane tam orzecznictwo) Sąd rozpatrując wniosek L. B. o wymierzenie grzywny zważył, że jak wynika z treści odpowiedzi na wniosek – powodem nieprzekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią organu oraz aktami sprawy w terminie wskazanym w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej był błąd co do prawa. Burmistrz Miasta działał bowiem w przekonaniu, że termin na wykonanie obowiązków związanych ze skargą złożoną w trybie ustawy o informacji publicznej wynosi 30 dni do jej złożenia, stosownie do treści art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Błąd ten, jakkolwiek sam w sobie nie usprawiedliwia opóźnienia w przekazaniu dokumentów (w tym skargi i odpowiedzi na nią), pozwala jednak w niniejszej sprawie uznać, że opóźnienie to nie wymaga bezwzględnej reakcji sądu w postaci restrykcji czy dyscyplinowania. Skarga wraz z odpowiedzią oraz akta sprawy zostały przez organ przekazane w należytym porządku. Uznając omawiany przypadek za wyjątkowy można jednocześnie stwierdzić, że nałożenie grzywny w sprawie niniejszej nie miałoby znaczenia dla utrzymania autorytetu sądu i postrzegania przez organ jego obowiązków związanych z postępowaniem sądowoadministracyjnym. Trudno byłoby również uznać, że opóźnienie o którym mowa, wynoszące 13 dni, mogło przynieść negatywne konsekwencje dla skarżącej, a przynajmniej o konsekwencjach takich skarżąca nie wspomniała. Konsekwencji takich trudno również upatrywać w możliwym opóźnieniu w rozpatrzeniu skargi z dnia 25 lutego 2014 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że nałożenie na Burmistrza Miasta grzywny za niezastosowanie się do obowiązku wskazanego w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest niecelowe i orzekł jak w sentencji postanowienia.