II SO/Gd 4/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. R. z dnia 15 marca 2021 r. w przedmiocie wymierzenia grzywny z powodu nieprzekazania skargi dotyczącej bezczynności Komendanta Straży Miejskiej w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. wymierzyć Komendantowi Straży Miejskiej grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych, 2. zasądzić od Komendanta Straży Miejskiej na rzecz wnioskodawcy K. R. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 16 lipca 2020 r. K. R. wystąpił do Komendanta Straży Miejskiej o udostępnienie informacji publicznej za pomocą poczty elektronicznej e-PUAP. Wobec braku odpowiedzi pismem z dnia 19 sierpnia 2020 r. wnioskodawca wniósł skargę na bezczynność organu za pomocą poczty elektronicznej e-PUAP. Następnie, wnioskiem z dnia 9 września 2020 r. skarżący wystąpił do Sądu o ukaranie organu grzywną z tytułu nieprzekazania Sądowi skargi w terminie. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II SO/Gd 8/20, tutejszy Sąd wymierzył Komendantowi Straży Miejskiej grzywnę w wysokości 1.000 zł oraz zasądził na rzecz wnioskodawcy koszty sądowe. W uzasadnieniu wskazano, że pomimo trzykrotnego wezwania organu do dnia rozpoznania wniosku skarżącego organ nie nadesłał skargi z dnia 19 sierpnia 2020 r. Wnioskiem z dnia 3 stycznia 2021 r. skarżący ponownie złożył wniosek o wymierzenie Komendantowi Straży Miejskiej grzywny w związku z nieprzekazaniem do Sądu skargi z dnia 19 sierpnia 2020 r. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt II SO/Gd 1/21, Sąd wymierzył Komendantowi Straży Miejskiej grzywnę w wysokości 1.000 zł oraz zasądził na rzecz wnioskodawcy koszty sądowe. W uzasadnieniu wyjaśniono, że nadesłanie przez organ przy piśmie z dnia 18 stycznia 2021 r. kopii skargi z dnia 19 sierpnia 2020 r., kopii wniosku z dnia 16 lipca 2020 r. i kopii pisma organu z dnia 14 stycznia 2021 r., nie stanowi wykonania obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Wskazano, że organ powinien niezwłocznie przekazać Sądowi skargę złożoną przez wnioskodawcę. Wnioskiem z dnia 15 marca 2021 r. skarżący ponownie złożył wniosek do Sądu o wymierzenie Komendantowi Straży Miejskiej grzywny z tytułu nieprzekazania Sądowi skargi z dnia 19 sierpnia 2021 r. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 17 marca 2021 r. wezwano organ do złożenia w terminie 7 dni uwierzytelnionej odpowiedzi na wniosek oraz akt sprawy. Jak wynika z Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia (k. nr 19 akt) wezwanie doręczono organowi za pomocą poczty elektronicznej e-PUAP w dniu 23 marca 2021 r. W związku z brakiem odpowiedzi na powyższe wezwanie zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 16 kwietnia 2021 r. ponownie wezwano organ do niezwłocznego złożenia uwierzytelnionej odpowiedzi na wniosek oraz akt sprawy. Zgodnie z Urzędowym Poświadczeniem Przedłożenia (k. nr 23 akt) wezwanie doręczono organowi za pomocą poczty elektronicznej e-PUAP w dniu 20 kwietnia 2021 r. W odpowiedzi na ponaglenie, pismem z dnia 21 kwietnia 2021 r., organ wyjaśnił, że w dniu 29 marca 2021 r. przekazał odpowiedź na skargę, skargę, wniosek z dnia 16 lipca 2021 r. odpowiedź na wniosek i UPO odbioru. Z kolei, w odpowiedzi na wezwanie z dnia 16 kwietnia 2021 r. do sprawy o sygn. akt II SAB/Gd 41/21, pismem z dnia 20 kwietnia 2021 r. organ przesłał do Sądu brakujące dokumenty elektroniczne, w tym skargę. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 23 kwietnia 2021 r. wezwano organ do przedłożenia odpowiedzi na trzeci wniosek skarżącego, tj. z dnia 15 marca 2021 r. Jak wynika z Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia (k. nr 53 akt) wezwanie doręczono organowi za pomocą poczty elektronicznej e-PUAP w dniu 30 kwietnia 2021 r. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 5 maja 2021 r. organ wyjaśnił, że w związku z "trudnościami sprzętowo – osobowymi" Straż Miejska nie udzieliła stosownej odpowiedzi. Po zapoznaniu się z postanowieniem z dnia 30 listopada 2020 r. organ udzielił odpowiedzi Sądowi oraz pismem z dnia 14 stycznia 2021 r. udzielił odpowiedzi wnioskodawcy na jego wniosek z dnia 16 lipca 2020 r. Następnie wskazano, że organ przekazał skargę do sprawy o sygn. akt II SAB/Gd 41/21 oraz dwukrotnie odpowiadał na wnioski do spraw o sygn. akt II SO/Gd 8/20 oraz II SO/Gd 1/21. Zatem wobec toczącego się przed Sądem postępowania ze skargi z dnia 19 sierpnia 2020 r. organ wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny z tytułu nieprzekazania akt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176), zwanej dalej u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 p.p.s.a.). Na wstępie należy wskazać, że wniosek skarżącego z dnia 15 marca 2021 r. jest trzecim wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny z powodu nieprzekazania do sądu skargi K. R. z dnia 19 sierpnia 2020 r. Nie ma jednak przeszkód procesowych, by sąd mógł rozpoznać kolejny wniosek o ukaranie organu grzywną w sytuacji, gdy organ nadal nie spełnia obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Przeciwne rozumowanie prowadziłoby bowiem do ograniczenia konstytucyjnej zasady prawa do sądu w ten sposób, że organ nadal pozostawałby w zwłoce a skarżący utraciłby możliwość zwalczania dalszego naruszania prawa przez organ (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 września 2014 r., II SO/Lu 60/14, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozważając zasadność wniosku skarżącego z dnia 15 marca 2021 r. Sąd uznał, że wystąpiły przesłanki uzasadniające wymierzenie organowi po raz trzeci grzywny za nieprzekazanie skargi K. R. z dnia 19 sierpnia 2020 r. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że zwłoka Komendanta Straży Miejskiej w przekazaniu skargi K. R. na bezczynność organu z dnia 19 sierpnia 2020 r., datuje się od 3 września 2020 r., kiedy to upłynął okres 15 dni od dnia wniesienia skargi, w trakcie którego organ zobowiązany był, w myśl art. 21 pkt 1 u.d.i.p., przekazać skargę wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Sądu. Sąd z urzędu posiada wiedzę wynikającą z akt o sygnaturze II SAB/Gd 41/21, pod którą zarejestrowano sprawę ze skargi K. R. z dnia 19 sierpnia 2020 r. na bezczynność Komendanta Straży Miejskiej, że w dniu 29 marca 2021 r. organ przekazał do Sądu skargę z dnia 19 sierpnia 2020 r. wraz z dokumentami, które stanowiły wyłącznie zdjęcia dokumentów elektronicznych, a nie dokumenty w formie elektronicznej. Wobec tego zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 31 marca 2021 r. wezwano organ do niezwłocznego nadesłania skargi K.R. wraz ze wszystkimi załącznikami wraz z poświadczeniem przedłożenia skargi w formie elektronicznej oraz akt sprawy. Dopiero w dniu 20 kwietnia 2021 r. organ przesłał do Sądu uwierzytelnioną skargę K. R. na bezczynność organu wraz z dokumentami, co uznać należało za rzeczywiste przekazanie kompletnej skargi wraz z aktami. Za wykonanie obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a. można bowiem uznać wyłącznie wykonanie go w całości, tj. przekazanie, spełniających wymogi formalne, skargi i odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy. Analiza powyższych czynności procesowych potwierdza, że w dacie wniesienia wniosku z dnia 15 marca 2021 r. o ukaranie organu grzywną, skarga na bezczynność Komendanta Straży Miejskiej nie została jeszcze przekazana do Sądu (notatka służbowa z dnia 17 marca 2021 r., k. 2 akt). Prawidłowe przekazanie skargi nastąpiło natomiast dopiero w dniu 20 kwietnia 2021 r., czyli już po doręczeniu organowi w niniejszej sprawie odpisu kolejnego wniosku z dnia 15 marca 2021 r. o ukaranie grzywną. Dodatkowo wskazać należy, że nawet jeśliby przyjąć na korzyść organu, że już w dniu 29 marca 2021 r. uczynił on zadość obowiązkowi przekazania skargi do Sądu, to nie zmienia to oceny, że nadal nie nastąpiło to niezwłocznie po doręczeniu organowi postanowienia tutejszego Sądu o ukaraniu grzywną z dnia 11 lutego 2021 r., co miało miejsce w dniu 16 lutego 2021 r. (k. 45 akt sprawy II SO/Gd 1/21). Oznacza to, że obciążenie grzywną po raz drugi nie było dla organu dostateczną motywacją do wywiązania się z obowiązków ustawowych. Sytuację, w której pomimo dwóch postanowień Sądu o ukaraniu grzywną za nieprzekazanie skargi do sądu organ nadal nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 u.d.i.p., a prawidłowe przekazanie skargi nastąpiło dopiero w dniu 20 kwietnia 2021 r., ocenić należy negatywnie, a zachowanie organu uznać należy za niedopuszczalne. Oceny tej zmienić nie może fakt, że w dacie orzekania w niniejszej sprawie skarga została już przekazana, albowiem przekazanie jej po wniesieniu wniosku o wymierzenie grzywny nie czyni postępowania w tym przedmiocie bezprzedmiotowym (zob. postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2010 r. I ZO 78/10, Legalis). Tym samym należy stwierdzić, że wniosek skarżącego z dnia 15 marca 2021 r. został złożony w czasie, gdy organ nadal konsekwentnie nie wypełniał swojego ustawowego obowiązku, co oznacza, że był on dopuszczalny i uzasadniony. W świetle art. 55 § 1 p.p.s.a. wyłączną przesłanką wymierzenia organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a., a orzeczenie sądu ma charakter uznaniowy, gdyż ustawodawca przewidział, że sąd "może" orzec o wymierzeniu organowi grzywny. W konsekwencji, badając niniejszą sprawę sąd zobowiązany był wziąć pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, a w szczególności kwestię uporczywego uchylania się przez Komendanta Straży Miejskiej od obowiązku przekazania Sądowi skargi z dnia 19 sierpnia 2020 r. W związku z powyższym, stosownie do celu grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jakim jest dyscyplinowanie organów administracji publicznej oraz zastosowanie represji mających na celu ochronę konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), Sąd uznał, że ukaranie organu grzywną po raz trzeci jest niezbędne do tego, aby przeciwdziałać opisanym wyżej nieprawidłowościom w jego działaniu w przyszłości. Kwota wymierzonej grzywny jest adekwatna do ustalonych okoliczności i zmobilizuje organ do należytego i terminowego wywiązywania się z nałożonych na niego obowiązków. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., postanowił, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji, na podstawie art. 200 i z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 580 zł, na którą oprócz wpisu sądowego od wniosku w wysokości 100 zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).