II SO/Gd 5/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. P. o wymierzenie grzywny Wojewodzie z powodu nieprzekazania skargi dotyczącej bezczynności organu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości postanawia 1. wymierzyć Wojewodzie grzywnę w wysokości 8.000 zł (osiem tysięcy); 2. zasądzić od Wojewody na rzecz W. P. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W. P., pismem z dnia 5 marca 2013 r., zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wymierzenie Wojewodzie grzywny z powodu nieprzekazania sądowi wniesionej przez nią skargi na bezczynność tego organu "polegającą na niewydaniu przez okres 3 lat decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej". W odpowiedzi na wniosek Wojewoda wniósł o odstąpienie od wymierzenia mu grzywny z powodu nieprzekazania skargi W. P. z dnia 12 września 2012 r. na bezczynność Wojewody w rozpoznaniu wniosku J. S. z dnia 9 sierpnia 20102 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 24 kwietnia 1997 r. nr [[...]]. Wojewoda wyjaśnił, że nieprzekazanie skargi w terminie wskazanym w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi było niezamierzone i nastąpiło na skutek przeoczenia. Zaraz po otrzymaniu informacji z sądu o nieprzekazaniu skargi W. P. podjęto działania zmierzające zarówno do naprawienia zaistniałej sytuacji jak też mające na celu niedopuszczenie, aby zdarzenie takie się nie powtórzyło. W stosunku zaś do osób winnych powyższego zaniechania zostaną wyciągnięte konsekwencje służbowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Przepis art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) stanowi, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 55 § 1 tej ustawy w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt I OZ 719/11, LEX 965940) a przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09,ONSAiWSA 2010/1/2, Lex 530114). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Wojewoda nie zastosował się do obowiązków wynikających z art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga W. P. z dnia 12 września 2012 r. na bezczynność Wojewody w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 25 kwietnia 1997 r. nr [[...]] wpłynęła do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 17 września 2012 r. Wojewoda powinien zatem w terminie do dnia 17 października 2012 r. przekazać tę skargę, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarga W. P. na bezczynność Wojewody została przekazana do sądu dopiero w dniu 24 kwietnia 2013 r., a więc ze znacznym uchybieniem terminu przewidzianego w przytoczonym przepisie i dopiero w następstwie złożenia przez W. P. wniosku o ukaranie Wojewody grzywną za jej nieprzekazanie. W sytuacji zaś, gdy organ przekazał sprawę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po złożeniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, postępowanie w przedmiocie wymierzenia grzywny nie staje się bezprzedmiotowe i nie znajduje zastosowania w tej sprawie art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09). Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że wniosek W. P. o wymierzenie Wojewodzie grzywny jest zasadny i postanowił wymierzyć organowi grzywnę w wysokości 8 000 zł. Określając wysokość grzywny sąd wziął pod uwagę, że opóźnienie w przekazaniu skargi do sądu wyniosło ponad 6 miesięcy, a Wojewoda nie przedstawił żadnych racjonalnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby to opóźnienie. Organ, nie dopełniając obowiązku z art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie może skutecznie zasłaniać się problemami wewnętrznymi występującymi w jego działalności, czy zaniedbaniem ze strony pracownika (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OZ 360/05, LexPolonica nr 390084; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SO/Kr 8/10, Wspólnota 2010, nr 21, poz. 42). Określając wysokość grzywny sąd wziął również pod uwagę to, że Wojewoda przekazał do sądu skargę W. P. z dnia 12 września 2012 r. dopiero po przekazaniu mu odpisu wniosku o wymierzenie grzywny W konsekwencji sąd uznał, że w przedstawionych okolicznościach wymierzona grzywna w wysokości 8 000 zł będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi, a także wpłynie prewencyjnie na prawidłowe działanie organu w przyszłości. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia. Wobec uwzględnienia wniosku na podstawie art. 200 w związku z art. 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w punkcie drugim postanowienia zasądzono od Wojewody na rzecz wnioskodawczyni zwrot kosztów postępowania, przyjmując stosownie do treści art. 205 § 1 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony w kwocie 100 zł wpis sądowy.