II SO/Gd 9/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. M. w przedmiocie wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę postanawia: 1. wymierzyć Wójtowi Gminy grzywnę w wysokości 100 zł (sto złotych); 2. zasądzić od Wójta Gminy na rzecz skarżącego S. M. kwotę 100 zł (sto złotych) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Wniosek S. M. o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny z powodu nieprzekazania skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej został wniesiony w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 8 marca 2012 r. S. M. złożył wniosek do Wójta Gminy o udostępnienie informacji publicznej poprzez wydanie poświadczonych kopii dwunastu wymienionych we wniosku dokumentów lub też wydania wiernych odpisów powyższych dokumentów. W odpowiedzi na powyższy wniosek Wójt Gminy, pismem z dnia 21 marca 2012 r., poinformował stronę o możliwości osobistego zapoznania się z wnioskowaną dokumentacją. Jednocześnie poinformowano stronę, że część z dokumentów wskazanych we wniosku nie została utworzona przez organy administracji publicznej, a tym samym nie podlega udostępnieniu w trybie udzielania informacji publicznej. W dniu 18 maja 2012 r. S. M. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, za pośrednictwem Wójta Gminy, skargę na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej w odniesieniu do punktów 1-3 wniosku z dnia 8 marca 2012 r. Następnie, pismem z dnia 13 czerwca 2012 r. (data stempla pocztowego), zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny z tytułu nieprzekazania Sądowi w ustawowym terminie skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę na bezczynność Wójta Gminy w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że wprawdzie organy administracji zgodnie z przepisem art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) mają na przekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę 30 dni, to jednak w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), który skraca ten termin do 15 dni. Wójt nie przekazał skargi we wskazanym terminie, w związku z czym przedmiotowy wniosek jest zasadny. Wniosek S. M. został zarejestrowany w Wojewódzkim Sądzie administracyjnym w Gdańsku pod sygn. akt II SO/Gd 9/12. Wójt Gminy w odpowiedzi na powyższy wniosek wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 25 czerwca 2012 r. przesłał przedmiotową skargę wraz z odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zgodnie z treścią art. 54 p.p.s.a. Uzasadniając przekroczenie terminu zakreślonego w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ wskazał, że opóźnienie powstało na skutek prowadzonej pomiędzy stronami korespondencji w celu załatwienia przedmiotowego wniosku bez angażowania sądu administracyjnego. W ocenie Wójta złożenie przez S. M. wniosku o ukaranie organu grzywną prowadzi do wniosku, iż stronie nie zależy na szybkim udostępnienia informacji publicznej a jedynie o pedagogizację organu. W piśmie z dnia 20 sierpnia 2012 r. (data stempla pocztowego) S. M. podtrzymując dotychczasową argumentację wskazał, że istotnie przedmiotowy wniosek zmierza do pedagogizacji organu. Podkreślił, że Wójt Gminy notorycznie przekracza termin przekazywania skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Podniósł przy tym, że o ile jednak w sprawie o sygn. akt II SO/Gd 6/12 organ uzasadnił uchybienie terminu błędną oceną prawną, o tyle w niniejszej sprawie organ umyślnie uchybił obowiązkowi terminowego przekazania skargi wskazując, iż chciał załatwić wniosek bez angażowania sądu administracyjnego. Zwrócił przy tym uwagę, że na terminowość przekazania skargi do sądu administracyjnego nie ma wpływu zasadność skargi. Bez znaczenia pozostaje również dalszy los prawny skargi. Końcowo wnioskodawca podniósł, że w jego ocenie zasadnym byłoby ukaranie organu grzywną wyższą niż w sprawie II SO/Gd 6/12, gdyż w ocenie strony poprzednia grzywna nie odniosła pożądanego skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy). Z uwagi na szczególny charakter prawa dostępu do informacji publicznej ustawodawca zwiększył gwarancje procesowe nadania biegu sprawie i skrócił powyższy termin do 15 dni od dnia otrzymania skargi (art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Stosownie do treści przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przewidziany w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązek przekazania sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, poza nadzwyczajnym przypadkiem wymienionym w art. 54 § 3 p.p.s.a. (gdy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, w zakresie swojej właściwości uwzględnia skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy), ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów Sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Niemniej jednak wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 powołanej ustawy (czy w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej – z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 nakazuje bowiem przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazać przy tym należy, że grzywnę, o której mowa w art. 55 § p.p.s.a. wymierza się w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, które zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2012 r. (M.P. poz. 63) w 2011 r. wynosiło 3.399,54 zł. Dopuszczając dowód z akt sprawy o sygn. akt II SAB/Gd 50/12 wskazać należy, że w dniu 18 maja 2012 r. do Wójta Gminy wpłynęła skarga S. M. na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (karta nr 3 akt sądowych). W związku z powyższym ostatnim dniem terminu do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy był dzień 4 czerwca 2012 r. (poniedziałek). Tymczasem skarga wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę datowaną na dzień 25 czerwca 2012 r. została faktycznie przekazana do Sądu w dniu 28 czerwca 2012 r. (data stempla pocztowego - karta nr 13 akt sądowych), a więc 24 dni po terminie. W ocenie tut. Sądu podnoszona przez organ okoliczność dążenia do rozstrzygnięcia sprawy bez angażowania sądu administracyjnego nie może usprawiedliwić naruszenia przez organ terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a obowiązek przekazania w określonym terminie skargi wraz z aktami sprawy jest bezwzględny. Samo nieprzekazanie skargi w terminie określonym ustawą jest podstawą do wymierzenia organowi grzywny na mocy art. 55 § 1 powołanej ustawy. Nie ma znaczenia dla oceny sprawy, czy organ po złożeniu skargi załatwił w swoim przekonaniu sprawę, czy też załatwił ją przed wniesieniem skargi, gdyż organ administracji publicznej nie jest uprawniony do oceny wskazanych zagadnień albowiem podlega to wyłącznej kognicji sądu, do którego skarga jest skierowana. Innymi słowy, skoro nie budzi wątpliwości, że pismo złożone przez S. M. zakwalifikowane zostało jako skarga na bezczynność Wójta Gminy w związku z bezczynnością w sprawie udzielania informacji publicznej i zaadresowane było do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, to niezależnie od kwestii związanych z trafnością zawartej w nim argumentacji, organ zobligowany jest mocą art. 54 § 2 p.p.s.a. do dopełnienia określonych w nim czynności. Z powinności tej nie zwalnia organu korespondencja dokonywana pomiędzy organem, a skarżącym. Tym samym, z uwagi na blisko dwukrotne przekroczenie terminu przez Wójta Gminy celowym jest wymierzenie organowi grzywny, we wskazanej w postanowieniu wysokości. Z tych względów, uznając wniosek za zasadny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. oraz art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej orzekł jak w postanowieniu. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.