III SA/Gd 1034/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. U. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 17 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. U. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 17 października 2017 r. (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 17 marca 2015 r. (nr [...]) o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier losowych poza kasynem gry. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 239e ustawy – Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że z uwagi na charakter zarzutów, wdrożenie zaskarżonej decyzji poprzez zapłatę przez niego nałożonej kary pieniężnej, w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia przez Sąd będzie wiązać się także z żądaniem odszkodowania. Skoro ustawa – Ordynacja podatkowa przewiduje instytucję wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z uwagi na możliwość kontroli sądowej, należy wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, natomiast nie zajął stanowiska wobec wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 14 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował podstawę prawną żadania zawartego w skardze, powołując art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wyjaśnił, że nie ma wystarczających środków na zapłatę kary pieniężnej a w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji będzie musiał wyzbyć się majątku i zaciągnąć liczne zobowiązania kredytowe, co w razie uwzględnienia skargi przez Sąd spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Nadto, konieczność uiszczenia kary pieniężnej naraziłaby skarżącego na znaczną szkodę poprzez pozbawienie go środków dla koniecznego utrzymania siebie i swojej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 239e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Przepis ten nie określa przesłanek wstrzymania wykonania decyzji po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, a jedynie formułuje ogólną zasadę dotyczącą wykonalności decyzji ostatecznych organów podatkowych. Nadto przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa dotyczące wstrzymania wykonania decyzji (por. 239f tej ustawy) określają zasady orzekania w sprawie takich wniosków przez organy podatkowe, a nie sąd administracyjny. Przepisem, który reguluje wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd administracyjny jest art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej zwanej: "p.p.s.a."). Stosownie do treści tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej, winno być wykazane przez wnioskodawcę, lecz dla ich wykazania nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Należy zwrócić uwagę, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia (udokumentowania) wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16 - publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skarżący musi uprawdopodobnić, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek powinien zatem zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami (dokumentami), które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14 - publ.: j.w.). Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżacy ogólnie tylko wskazał na ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu bez jakiejkolwiek argumentacji, czy podania jakichkolwiek informacji finansowych uzasadniających jego twierdzenia. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że kwestia wstrzymania wykonania aktu nie ma związku z merytoryczną zasadnością skargi. Sąd ocenia wniosek jedynie pod kątem wyżej cytowanych przesłanek. Wobec powyższego Sąd - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.