III SA/Gd 1041/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. z dnia 28 marca 2017 r. w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić wniosek skarżącego z dnia 28 marca 2017 r. o uzupełnienie wyroku z dnia 2 lutego 2017 r. o sygnaturze akt III SA/Gd 1041/16. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 1041/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 maja 2016 r., nr [...]. W dniu 16 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego ) skarżący złożył wniosek o uzupełnienie wyroku wydanego w sprawie III SA/Gd 1041/16 poprzez przyznanie należnych kosztów postępowania niezbędnych "do celów dochodzenia praw". Postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 1041/16 Sąd odmówił skarżącemu uzupełnienia wyroku we wskazanym we wniosku z dnia 16 lutego 2017 r. zakresie, wskazując, że w wyrokach oddalających skargi, nie orzeka się o przyznaniu zwrotu kosztów, co wynika, a contrario, z art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). A. M. zakwestionował wydane przez Sąd postanowienie w drodze zażalenia, nie zgadzając się z odmową uzupełnienia wyroku o orzeczenie o zwrocie kosztów. Wskazał także, że w sentencji wyroku nie sprecyzowano, czy Sąd oddalił skargę w całości, czy w części. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. M. (postanowienie NSA sygn. akt I OZ 828/17 k. 71-73 akt sądowych) podkreślając, że wyrok z dnia 2 lutego 2017 r, sygn. akt III SA/Gd 1041/16 jest kompletny. Sąd wyższej instancji podkreślił, że w ww. wyroku orzeczono o całości żądania skargi, w której A. M. zaskarżył w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 maja 2016 r. i wniósł o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wskazano, że brak jest podstaw do skutecznego domagania się uzupełnienia wyroku o zwrot kosztów, gdy wcześniej skarżący nie żądał ich zwrotu w terminie, o którym mowa w art. 210 § 1 p.p.s.a. Ponadto, skoro wynik postępowania okazał się negatywny dla skarżącego, zgodnie z art. 200 p.p.s.a. skarżącemu nie przysługiwał w ogóle zwrot kosztów od organu i jest on zobowiązany samodzielnie ponieść koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Odnosząc się do zarzutu niewskazania w wyroku przez Sąd, czy skarga zostaje oddalona w całości lub w części, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że A. M. we wniosku z dnia 16 lutego 2017 r. nie wnosił o uzupełnienie wyroku w tym zakresie. Niezależnie jednak od tego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne wskazać skarżącemu, że sentencja wyroku w powiazaniu z jednoznacznym żądaniem podniesionym w skardze oraz treścią uzasadnienia wyroku, jest całkowicie zrozumiała, co do zakresu oddalenia przedmiotowej skargi w całości. Kolejnym wnioskiem z dnia 28 marca 2017 r. A. M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o uzupełnienie wyroku wydanego w sprawie III SA/Gd 1041/16, tym razem poprzez: - orzeczenie czy skarga została oddalona w całości lub w części - orzeczenie na podstawie art. 208 p.p.s.a. od organu "zwrotu całości kosztów wywołanych jego niewłaściwym prowadzeniem postępowania w kwocie 62 zł". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Możliwość żądania uzupełnienia wyroku znajduje swoją podstawę prawną w treści art. 157 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie zaś do art. 157 § 1 a p.p.s.a., wniosek o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu przez Sąd, co może nastąpić w drodze postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze, że wyrok w sprawie zapadł w dniu 2 lutego 2017 r. i nie podlegał doręczeniu stronie z urzędu, termin do wystąpienia z wnioskiem o uzupełnienie wyroku upływał dla skarżącego w dniu 16 lutego 2017 r. Tym samym kolejny wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku, datowany na dzień 28 marca 2017 r., jest wnioskiem spóźnionym, wobec czego podlega oddaleniu przez Sąd. Niezależnie od tego, z uwagi na postawę skarżącego, który pomimo dwukrotnego wskazania, że wyrok wydany w dniu 2 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 1041/16 jest kompletny (postanowienie tutejszego Sądu z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 1041/16, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2017, sygn. akt I OZ 828/17) po raz kolejny domaga się jego uzupełnienia, Sąd uznał za zasadne wyjaśnić, że zakresem żądania uzupełnienia wyroku można objąć tylko te elementy, które powinny znaleźć się w wyroku kończącym daną sprawę, a których sąd nie zamieścił. Innymi słowy, oznacza to, że strona może żądać uzupełnienia wyroku, co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny zostać zamieszczone w treści wyroku, jednakże zostały pominięte przez sąd (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wyd. 3, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 424; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 4, C.H.Beck, Warszawa 2017, s. 661). Określona w art. 157 § 1 p.p.s.a. instytucja uzupełnienia wyroku dotyczy wyłącznie rozstrzygnięć, które powinny znaleźć się w sentencji wyroku, Rozstrzygniecie wskazane w art. 208 ustawy p.p.s.a. nie należy do tego rodzaju rozstrzygnięć. Zgodnie ze wskazanym przepisem, niezależnie od wyników spraw o których mowa w art. 200, 203, 204, i 207, Sąd może nałożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów – w całości lub w części – wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem. Przepis ten dotyczy jednak zachowania strony w trakcie postępowania sądowoadmisnitracyjnego, nie zaś przed tym postępowaniem (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2005 r. FZ 284/0). Jeżeli zatem Sąd nawet uznałby, że niesumienne lub niewłaściwe zachowanie jednej ze stron w toku postępowania sądowoadmisnitracyjnego spowodowało poniesienie kosztów przez drugą ze stron sporu, to nie ma on obowiązku orzekania w tym przedmiocie, a jedynie taką możliwość, opartą na zasadzie słuszności. Skarżący wnosząc o uzupełnienie wyroku w tym zakresie wskazuje na niewłaściwe w jego ocenie zachowanie organu odwoławczego w czasie postępowania administracyjnego, które powodowało konieczność dojazdu do siedziby organu. W tym miejscu podkreślenia zaś wymaga, że postępowania administracyjne przeprowadzone w sprawie przez SKO zostało już ocenione przez Sąd jako prawidłowe w wyroku z dnia 2 lutego 2017 r. Zachowanie organu względem skarżącego w toku postępowania przed sądem nie budziło żadnych zastrzeżeń, a zatem zarzut skarżącego o pominięciu w sentencji wyroku rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 208 ustawy p.p.s.a. jest całkowicie chybiony, przede wszystkich dlatego, że w toku postępowania nie zaistniały w ogóle przesłanki warunkujące zastosowanie tego przepisu. Skarżący dobrowolnie zdecydował o zaskarżeniu do Sądu niekorzystnej dla niego decyzji SKO, która na mocy wyroku z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt 1041/16 została oceniona przez Sąd jako zgodna z prawem. Zgodnie zaś z art. 199 p.p.s.a. podstawową zasadą pozostaje, że strony postępowania ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, a wobec stron, których skargę oddalono Sąd nie orzeka o zwrocie kosztów (art. 200 p.p.s.a.). Odnosząc się do żądania uzupełnienia wyroku o wskazanie, czy skarga została oddalona w całości, czy w części, Sąd podkreśla, że treść sentencji wyroku z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 1041/16 jest jasna w tym zakresie i nie wymaga uzupełnień, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt I OZ 828/17. Z uwagi na to, że wniosek skarżącego z dnia 28 marca 2017 r. o uzupełnienie wyroku został wniesiony po terminie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł o jego odrzuceniu na podstawie art. 157 § 1 a p.p.s.a