III SA/Gd 1106/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie zakazu sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych na terenie miasta [...] postanawia: odrzucić skargę. Rada Miasta [...] w dniu 28 lutego 2013 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zakazu sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych na terenie miasta [...]. W dniu 15 września 2016 r. T. K. wniósł do Rady Miasta wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym. W dniu 24 listopada 2016 r. T. K. na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku § 2 pkt 3 ww. uchwały Rady Miasta wprowadzający zakaz spożywania napojów alkoholowych na terenach zieleni publicznej bez jednoczesnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej odrzucenie z uwagi na przekroczenie terminu do jej złożenia lub oddalenie w całości jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 3). Do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.) (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, publ. ONSAiWSA 2007/3/60). Zgodnie zaś z tym przepisem skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W myśl powołanego art. 53 § 2 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi zatem trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem już z dniem wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W sytuacji udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, od dnia doręczenia wzywającemu tej odpowiedzi rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni do złożenia skargi wskazany w art. 53 § 2 p.p.s.a. Jeżeli natomiast organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie to termin do wniesienia skargi wynosi sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a strona może wnieść skargę przed upływem tego terminu. W niniejszej sprawie skarżący wezwał Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa w dniu 14 września 2016 r. Wezwanie to okazało się bezskuteczne, zatem już w dniu wniesienia wezwania otworzył się sześćdziesięciodniowy termin do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, który upłynął w dniu 14 listopada 2014 r. T. K. nie wniósł jednak w tym terminie skargi do sądu administracyjnego. Skarga wpłynęła do Sądu, za pośrednictwem Rady Miasta dopiero w dniu 24 listopada 2016 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) tj. 10 dni po upływie wskazanego terminu. A zatem skarga została złożona po upływie sześćdziesięciu dni od dnia skutecznego wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.