III SA/Gd 117/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 grudnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje w jego mieniu niepowetowaną stratę, bowiem w dniu 8 lutego 2016r. Dyrektor Izby Celnej wydał wobec skarżącego trzy inne ostateczne decyzje o nałożeniu kary pieniężnej na łączną sumę 48.000 zł. , decyzją z 21 marca 2016r. Dyrektor Izby Celnej nałożył na skarżącego karę w wysokości 48.000 zł., a Dyrektor Izby Celnej wydał kolejne decyzje o nałożeniu na skarżącego kar pieniężnych. Łącznie kwota nałożonych kar administracyjnych to 240.000 zł, a z niniejszą sprawą - 264.000 zł. Skarżący wywiódł, że istnieją powody by twierdzić, że uiszczenie tych kwot naraziłoby go na znaczną szkodę, sięgającą niemal całości jego dochodów w 2016 r., a także niemożliwe do odwrócenia skutki, albowiem wymagałoby sprzedaży jego majątku osobistego i pozbawienia go oraz jego najbliższej rodziny (żony i dziecka) środków, pozwalających na ich bieżące utrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2016 r., Dz. U. poz. 718, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej (zob.: postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2012 r. II FZ 304/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Do wniosku nie zostały przedłożone żadne dokumenty obrazujące sytuację majątkową skarżącego. Fakt zapłaty lub wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł nie może pociągać za sobą, w przekonaniu Sądu, nieodwracalnych skutków, gdyż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi należność objęta zaskarżoną decyzją zostanie skarżącemu zwrócona. Powołanie się przez skarżącego na możliwość powstania niepowetowanej straty determinuje konieczność oceny jego kondycji finansowej. W tym kontekście nie bez znaczenia jest fakt, że skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, umożliwiających dokonanie oceny jego rzeczywistych możliwości płatniczych i sytuacji finansowej. Skarżący wyeksponował kwestię wszczęcia szeregu postępowań, ale nie przedłożył dokumentacji, obrazującej jego sytuację majątkową. Odnosząc się natomiast - w kontekście spełnienia przesłanek z omawianego przepisu - do podnoszonej przez skarżącego kwestii łącznej wysokości nałożonych na niego kar pieniężnych stwierdzić trzeba, że choć łączna kwota kar administracyjnych nałożona na skarżącego jest wysoka, to egzekucja ze środków pieniężnych samodzielnie nie wywołuje skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi skarżący otrzyma bowiem zwrot ewentualnie wyegzekwowanych kwot. Ponadto ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) przewiduje ograniczenia w egzekucji, mające na celu zapewnienie zobowiązanemu oraz jego rodzinie minimum środków do zabezpieczenia swojej egzystencji. W świetle powyższych okoliczności Sąd oceniając wniosek uznał, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek, pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji, kwestionowanej wniesioną skargą. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.