III SA/Gd 117/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2025 r. nr SKO Gd/3243/24 w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 maja 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 117/25. Wyrokiem z dnia z dnia 9 maja 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 117/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2025 r. nr SKO Gd/3243/24, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 27 maja 2024 r. nr GCŚ/DPM/002919/DM/05/2024, przyznającą L. B. dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy od początku czerwca 2024 r. do końca listopada 2024 r., w miesięcznej wysokości 402, 95 zł. Pismem z dnia 4 lipca 2025 r. skarżąca, działając osobiście, złożyła wniosek o wykładnię wyroku, gdzie wskazała: "Fragment uzasadnienia wyroku "Wskazać należy, że art. 5 ust. 4a u.d.m. został wprowadzony do ustawy o dodatkach mieszkaniowych i zaczął obowiązywać od dnia 1 lipca 2021 r.". Fragment ten budzi moje uzasadnione wątpliwości i w mojej ocenie, konieczne jest wyjaśnienie, czy mamy tu do czynienia tylko z pomyłką lub niewiedzą WSA w Gdańsku czy też ze świadomym poświadczeniem nieprawdy z art. 271 k.k. i wprowadzaniem mnie w błąd, ponieważ z mojej skromnej wiedzy wynika, że art. 5 ust. 4a u.d.m. został "wprowadzony" do ustawy w zamian za jej uchylony art. 9, który odsyłał do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, którego § 2 ust. 3 jest identyczny z obecnym art.5 ust. 4a u.d.m. i wszedł on w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., zatem ewidentnie i bezspornie obowiązujący w RP porządek prawny nie uległ w tej konkretnej kwestii zmianie od dnia 1 stycznia 2002 r., o czym podnosiłam również w mojej oddalonej skardze, do WSA w Gdańsku z dnia 28.02.2025 r. Fragment uzasadnienia wyroku [...] "Niedopłata ta w całości obciąża bowiem cały następny okres rozliczeniowy zużycia wody, a więc cały rok 2024 r., a tym samym proporcjonalnie w skali każdego z miesięcy 2024 r., w tym w kwietniu 2024 r., obciążenie to należało przyjąć w proporcji 1/12" Fragment ten budzi moje uzasadnione wątpliwości i w mojej ocenie, konieczne jest wyjaśnienie, czy zgodnie z powyższym fragmentem uzasadnienia wyroku przy wniesionym przeze mnie w dniu 4 listopada 2024 r. kolejnym wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego ta 1/12 niedopłaty naliczonej w sposób niewłaściwy i nieterminowy powinna zostać doliczona do wydatków za mieszkanie w miesiącu październiku 2024 r. czy też pozostałe "nieskonsumowane" 6/12 tej niedopłaty naliczonej w sposób niewłaściwy i nieterminowy powinno zostać umorzone z urzędu w trybie przywołanym przeze mnie w mojej oddalonej skardze do WSA w Gdańsku z dnia 28.02.2025 r. Ponieważ nic z powyższej alternatywy nie miało miejsca a jedynie ciągle mamy do czynienia z coraz większym komplikowaniem, obecnie także przez WSA w Gdańsku, prostych spraw a co ewidentnie związane jest z tzw. "towarzystwem wzajemnej adoracji" czy też pozostaje mi kolejna ewentualność, czyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją, która przyznając mi kolejny dodatek mieszkaniowy w dniu 2 grudnia 2024 r. tych "nieskonsumowanych" 6/12 niedopłaty naliczonej w sposób niewłaściwy i nieterminowy nie uwzględniła, czyli poświadczyła nieprawdę z art. 271 k.k. Poza tym fragment ten budzi moje uzasadnione wątpliwości i w mojej ocenie, konieczne jest wyjaśnienie, czy tezy zawarte w mojej oddalonej skardze do WSA w Gdańsku z dnia 28.02.2025 r., że: 1/ Zgodnie z obowiązującym w RP porządkiem prawnym - art. 5 ust. 4a w zw. z art. 7 ust. 1b i 1c pkt 9 i 10 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych - każda ewentualna tzw. "niedopłata" bezspornie musi być uwzględniona w ustawowo przysługującym i przyznanym dodatku mieszkaniowym lub łamie się obowiązujące prawo; 2/ Gdyby tą naliczoną w sposób niewłaściwy i nieterminowy tzw. "niedopłatę" hipotetycznie podzielić na 12 miesięcy wówczas przechodziłaby ona również i na kolejny 6-miesięczny okres ustawowo przysługującego mi dodatku mieszkaniowego, z którego korzystam nieprzerwanie od 2011 r. a nie bezprawnie i bezpodstawnie próbowała obciążyć mnie. I nie chodzi tu o tą groszową kwotę, która niema tu żadnego znaczenia tylko o fakty i obowiązujące prawo!; 3/ Każda, tzw. "niedopłata" zwiększa jedynie ustawowo przysługujący mi dodatek mieszkaniowy a to, co się tu dzieje to tylko konsekwencje nikczemnego, bezczelnego i bezprawnego działania naszych wrogów i zlecenia by za wszelką cenę próbować "zadłużyć" mieszkanie są w pełni zgodne czy też niezgodne z powyżej cytowanym fragmentem uzasadnienia wyroku? Fragment uzasadnienia wyroku [...] "nie budzi wątpliwości Sądu, że od kilku lat rozliczenie zużycia wody w ramach G. następuje w rocznych okresach rozliczeniowych". Fragment ten budzi moje uzasadnione wątpliwości i w mojej ocenie, konieczne jest wyjaśnienie, czy mamy tu do czynienia ze świadomym poświadczeniem nieprawdy z art. 271 k.k. i wprowadzaniem mnie w błąd przez WSA w Gdańsku czy też WSA w Gdańsku sam został skutecznie oszukany przez G., ponieważ rozliczenia zużycia wody w G. następują w 6 miesięcznych okresach rozliczeniowych, co podnosiłam również w mojej oddalonej skardze do WSA w Gdańsku z dnia 28.02.2025 r. a skoro zdaniem WSA w Gdańsku rzekomo "podanie stanu wody nie jest rozliczeniem" (patrz str.16 uzasadnienia wyroku) załączam konkretne rozliczenia sprzed daty wydania wyroku oddalającego moją skargę [...]. Fragment uzasadnienia wyroku [...] "Sąd dostrzega, że w zaskarżonej decyzji zabrakło, pomimo odwołania się przez organ do "Regulaminu rozliczania kosztów zużycia wody i odprowadzania ścieków", precyzyjnego podania numeru i daty zarządzenia Dyrektora G., które wprowadzają obowiązujący aktualnie tekst jednolity wskazanego regulaminu". Fragment ten budzi moje uzasadnione wątpliwości i w mojej ocenie, konieczne jest wyjaśnienie, ponieważ "dokument" z dnia 14 stycznia 2020 r., który otrzymałam z G. informuje m.in., że nowy regulamin rozliczania kosztów zużycia wody i odprowadzania ścieków zostanie dostarczony do skrzynek pocztowych [...] oczywiście nigdy nie został on do skrzynek pocztowych dostarczony i dlatego nie jest on mi znany, co podnosiłam również w mojej oddalonej skardze do WSA w Gdańsku z dnia 28.02.2025 r. należy, więc domniemywać, że zapewne jest on niezgodny z obowiązującym w RP porządkiem prawnym i dlatego nie został on m.in. mi dostarczony by utrudnić jego ewentualne zaskarżenie. Dodam również, co jest tu istotne, że jestem osobą wykluczoną cyfrowo. W związku z powyżej cytowanym fragmentem uzasadnienia wyroku budzą się moje uzasadnione wątpliwości czy powyższa niespełniona i gołosłowna "obiecanka cacanka" G. o dostarczeniu do skrzynek pocztowych nowego regulaminu jest poświadczeniem nieprawdy z art. 271 k.k. i wprowadzaniem mnie w błąd, bym m.in. nie mogła ewentualnie zaskarżyć tego niedoręczonego mi regulaminu, jako ewentualnie niezgodnego z obowiązującym w RP porządkiem prawnym czy też to, że regulamin ten nie jest mi dotąd znany to tylko rzekomo moja wina i nie będę już mogła go zaskarżyć, jako ewentualnie niezgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym. Z uwagi na powyższe, wnoszę o dokonanie wykładni wyroku w zakresie wskazanym powyżej. Przypomnę również, co jest tu istotne, że jestem osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym na stałe, trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji z ustalonym poziomem potrzeby wsparcia 99 pkt oraz od lat jestem obłożnie chorą i m.in. z tego też względu jestem osobą wykluczoną cyfrowo oraz prawnie (m.in. ze względu na patologizowany tzw. "przymus adwokacko-radcowski"), ale o tym przecież wszyscy doskonale wiecie gdyż od lat jesteście naszymi zajadłymi, śmiertelnymi wrogami oraz tzw. "towarzystwem wzajemnej adoracji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Należy przez to rozumieć, że wykładni dokonuje w miarę możliwości ten sam skład, który orzekał w sprawie. Artykuł 158 p.p.s.a. jest więc wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 16 § 2, że sąd na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego, chyba że chodzi o wykładnię wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienia NSA: z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się również, że wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie w wyjątkowych okolicznościach (por. Tadeusz Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. VI, WK 2016, Lex/el). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W żadnym jednak wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez sąd szczegółowych wyjaśnień np. co do dalszego prowadzenia przez organy administracyjne analogicznych postępowań, czy też do uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia nie może prowadzić bowiem do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08). Reasumując, przesłanką przychylenia się do wniosku strony musi być wystąpienie wspomnianych w cytowanym powyżej przepisie art. 158 p.p.s.a. wątpliwości. W ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że uwzględnienie wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści orzeczenia może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawartego w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu. Przedmiotem wykładni nie mogą być pozorne niejasności, czy potrzeba udzielenia odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienia NSA: z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1605/17, z dnia 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1084/17, z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OZ 1227/17). W ramach wykładni wyroku nie mieści się więc żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania lub innych postępowań, w tym administracyjnych czy sądowych. W ramach wykładni nie mieści się też wyjaśnianie przez Sąd powodów zajętego w sprawie merytorycznego stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostaje ono przedstawione w uzasadnieniu. Ponadto, w pojęciu tym nie mieści się również udzielanie określonych wyjaśnień dotyczących obowiązujących przepisów prawa, udzielanie porad prawnych, a także wyjaśnienie zawartych w uzasadnieniu orzeczenia słów w związku z polemiką ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie podnoszoną dalej na etapie wniosku o dokonanie wykładni orzeczenia. Mając na uwadze powyższe oraz treść przytoczonego na wstępie wniosku L. B., zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do dokonania wykładni wyroku z dnia 9 maja 2025 r. ponieważ zarówno jego sentencja, jak i uzasadnienie, nie budzą wątpliwości w rozumieniu art. 158 p.p.s.a. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazany został w orzeczeniu przedmiot sprawy oraz sposób rozstrzygnięcia, a w jego uzasadnieniu podano podstawę prawną. Wyeksponowano również motywy jakimi kierował się Sąd przyjmując, że należało oddalić skargę. Z treści wniosku o wyjaśnienie wyroku, wynika, że w istocie wyrok ten budzi wątpliwości skarżącej, tylko w tym znaczeniu, że skarżąca chciałaby uzyskać wiedzę, jak niedopłata za wodę powinna być rozliczana w przypadku złożenia kolejnego wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego w 2024 r. oraz czy ta część niedopłaty która nie zostanie zaliczona do wydatków podlegających rozliczeniu w ramach dodatku mieszkaniowego powinna być umorzona z urzędu. Skarżąca nie zgadza się ponadto z powyższym wyrokiem, ponieważ, tak jak w skardze, wskazuje, że rozliczenie wody przez G. następuje w okresach 6-miesięcznych, a nie jak przyjął Sąd i organy w okresach rocznych, a dodatkowo wskazuje, że nowy regulamin rozliczania kosztów zużycia wody nie został nigdy jej dostarczony do skrzynki pocztowej. Skarżąca więc z jednej strony domaga się dokonania poprzez wykładnię przez Sąd rozstrzygnięć które nie były objęte postępowaniem dotyczącym określonej decyzji i określonego, konkretnego postępowania administracyjnego. Ponadto nie zgadza się z wydanym wyrokiem, ponieważ uważa, że argumenty poniesione w skardze były zasadne. W postępowaniu administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym L. B. kwestionowała doliczenie do wydatków za mieszkanie tylko 1/12 części niedopłaty za wodę. W ocenie L. B. rozliczenie powinno wyglądać w ten sposób, że kwota niedopłaty powinna być podzielona na sześciomiesięczny okres przyznanego dodatku mieszkaniowego, a nie na dwunastomiesięczny, błędny w ocenie strony, roczny okres rozliczenia wody budynkowej. Skarżąca argumentowała, że poprzez doliczenie do wydatków jedynie 1/12 niedopłaty za wodę doszło do zaniżenia kwoty wydatków, co w związku z systemem, w jakim określa się wysokość dodatku mieszkaniowego, przełożyło się automatycznie na zaniżenie dodatku mieszkaniowego. Podkreślała także, że zależy jej na ustaleniu ogólnej zasady w tym przedmiocie, ponieważ niedopłaty za wodę mogą się zdarzyć także w przyszłości i być znaczne. Wskazywała także na konieczność umarzania z urzędu przez organ, pozostałej kwoty niedopłaty za wodę. W uzasadnieniu wniosku o dokonanie wykładni wyroku skarżąca w dalszym ciągu wskazuje, że zawarte przez nią w skardze argumenty były trafne, wobec czego wyrok i wskazane przez nią fragmenty uzasadniania wyroku budzą uzasadnione wątpliwości. Powyższe oznacza przede wszystkim to, że skarżąca uznaje wydany wobec niej wyrok Sądu z dnia 9 maja 2025 r. za błędny. Jak wskazano wyżej, tego rodzaju okoliczność, nie stanowi przesłanki do dokonania wykładni wyroku. Podkreślenia wymaga, że środkiem który służy do zakwestionowania wyroku sądu I instancji jako naruszającego prawo, jest skarga kasacyjna. Sentencja wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 maja 2025 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości, jako że wynik sprawy jest jednoznaczny – oddalenie skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2025 r. nr SKO Gd/3243/24. Żadnych wątpliwości, zdaniem Sądu, nie budzi również uzasadnienie przedmiotowego wyroku. Sąd Administracyjny wypowiedział się w niniejszej sprawie w zakresie podnoszonych przez skarżącą argumentów w zakresie dotyczącym sposobu wyliczenia przyznanego skarżącej dodatku mieszkaniowego i uznał argumenty skargi za niezasadne. Z uzasadnienia wyroku wprost wynika jaka była podstawa podjętego rozstrzygnięcia, jego wykładnia oraz ustalony w sprawie stan faktyczny. Sąd oddalił skargę wyrokiem z dnia 9 maja 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 117/25 wyjaśniając w uzasadnieniu, że biorąc pod uwagę kryterium legalności (zgodności decyzji z prawem), nie stwierdził, aby orzekające w sprawie organy dopuściły się naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. W uzasadnieniu w szczególności szczegółowo odniesiono się do istotnych dla skarżącej kwestii wyliczeń dodatku mieszkaniowego, w kontekście kwestionowanego przez stronę skarżącą sposobu rozliczania w ramach wydatków za mieszkanie określonej części niedopłaty za wodę. Sąd wskazał w tym zakresie podstawę rozstrzygnięcia, to jest art. 151 p.p.s.a. (Sąd oddala skargę w razie nieuwzględniania skargi) oraz art. 5 ust. 4 a ustawy o dodatkach mieszkaniowych (wydatki, które są naliczone i ponoszone przez okres dłuższy niż jeden miesiąc przelicza się na okresy miesięczne) i art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (gdzie ustawodawca wskazał, że dokumenty potwierdzające wysokość wydatków mają dotyczyć wydatków ponoszonych w miesiącu poprzedzającym dzień złożenia wniosku, a więc zasadniczo dotyczyć tylko jednego miesiąca). Opierając się na dotychczasowym orzecznictwie Sąd wskazał następnie, że w przypadku niedopłat za wodę, ugruntowane jest stanowisko, że niedopłata obciąża w całości cały następny okres rozliczeniowy dotyczący zużycia wody, gdzie do wydatków zalicza się tylko jej ułamkową część odpowiadającą proporcjonalnie obciążeniu przypadającemu za każdy miesiąc kolejnego okresu rozliczeniowego. W tym kontekście Sąd podkreślił, że istotne zatem pozostaje ile miesięcy w przypadku konkretnego zarządcy nieruchomości wynosi okres rozliczeniowy zużycia wody budynkowej. Jeżeli okres rozliczeniowy zużycia wody budynkowej wynosi 6 miesięcy - to doliczeniu do wydatków za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku o dodatek mieszkaniowy podlega 1/6 niedopłaty za wodę. Natomiast jeżeli okres rozliczeniowy zużycia wody wynosi 12 miesięcy, to doliczeniu do wydatków za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku o dodatek mieszkaniowy podlega odpowiednio 1/12 niedopłaty. W tym kontekście wyliczenia organów, które doliczyły do wydatków 1/12 niedopłaty Sąd uznał za prawidłowe, wskazując, że akta sprawy potwierdzają, że okres rozliczeniowy zużycia wody budynkowej w przypadku G. jest przyjęty obecnie jako okres roczny. Sąd wskazał na dokumenty z których wynika powyższe, to jest przede wszystkim ogólnodostępny w BIP "Regulamin kosztów zużycia wody i odprowadzania ścieków w lokalach mieszkalnych, lokalach użytkowych i pomieszczeniach ogólnodostępnych", stanowiący załącznik do zarządzenia Dyrektora G. z dnia 1 lipca 2020 r. numer 81/2020. Sąd wyjaśnił następnie stronie, odnosząc się do zgłaszanych argumentów skargi, że na rozliczenie niedopłaty nie mają wpływu kwestie czysto techniczne, to jest np. to jak często należy podawać stan liczników wody. Podanie stanu wody nie jest bowiem jej rozliczeniem. Obecnie obowiązujący w stosunku do nieruchomości zarządzanych przez G. ww. "Regulamin kosztów zużycia wody (...)", stanowi zaś, że na podstawie odczytu liczników według stanu na dzień 31 grudnia każdego roku dokonuje się rozliczenia zużycia wody w systemie rocznym. Tak też skarżąca otrzymała w kwietniu 2024 r. rozliczenie dotyczące całego roku 2023 r. Odnosząc się do przedłożonego przez skarżącą rozliczenia wody w trybie 6 miesięcznym Sąd podkreślił, że jest ono już nieaktualne, dotyczy bowiem 2007 r., kiedy obowiązywał inny regulamin, przewidujący takie rozliczenie, co jednak następnie w kolejnych regulaminach uległo zmianie. Sąd wskazał też stronie w uzasadnieniu wyroku, że kwestie dotyczące ewentualnego umorzenia w przyszłości określonych niedopłat za zużycie wody pozostają poza zakresem związanym z wyliczeniem dodatku mieszkaniowego, którego dotyczy zaskarżona decyzja. W ocenie Sądu wskazane przez stronę skarżącą fragmenty uzasadniania wyroku -które mają budzić jej wątpliwości - wskazują więc po prostu powody, dla których Sąd oddalił skargę, gdzie Sąd rozważał też i wyjaśniał, z jakich względów uznał za niezasadne podnoszone w tym zakresie argumenty skargi. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, żądanie strony skarżącej nie zmierza do usunięcia wątpliwości w zakresie rozstrzygnięcia sprawy, wątpliwości takich sentencja wydanego wyroku i jego uzasadnienie nie przysparzają. Z motywów rozstrzygnięcia wynika jasno, co było podstawą oddalenia skargi. Sąd uznał zatem, że pytania skarżącej zawarte w rozpoznawanym wniosku wykraczają poza zakres wyjaśnienia wątpliwości zapadłego wyroku i nie rodzą po stronie Sądu konieczności dokonania wykładni tego wyroku. Przedmiotem wniosku zgłaszanego w trybie art. 158 p.p.s.a. mogą być tylko wątpliwości odnoszące się do orzeczenia sądu administracyjnego, nie zaś samo w sobie wyjaśnienie sposobu dalszego postępowania w innych sprawach i sposobów ich rozstrzygnięcia (np. postępowania administracyjne dotyczące innych wniosków o przyznanie dodatku mieszkaniowego, w tym postępowania wznowieniowe, postępowania dotyczące umorzenia niedopłat za wodę) Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 158 p.p.s.a.