III SA/Gd 120/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 28 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia 10 maja 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 punkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz art. 49 ust. 1 punkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 627) Prezydent Miasta [...] skierował M. Z., posiadającą prawo jazdy kat. B, na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji podniósł, że skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest następstwem wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W przedmiotowym wniosku organu Policji wskazano, że M. Z. naruszyła przepisy ruchu drogowego uzyskując łącznie 25 punktów karnych. Organ wskazał, że w dniu 9 marca 2016 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami z uwagi na fakt, że strona winną czynu z dnia 3 września 2014 r. uznana została dopiero wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 30 września 2015 r. W ocenie pełnomocnika dopiero dzień uprawomocnienia się wskazanego wyroku należało uznać za datę od której punkty karne nałożone na stronę zostały nałożone skutecznie. Ilość przypisanych punktów karnych w okresie 2 kwietnia 2014 r. – 22 marca 2015 r. wynosiła zaś 21. Suma ta nie przekracza tym samym ustawowego limitu punktów wynoszącego 24. Z uwagi na podniesione przez pełnomocnika strony okoliczności powyższe pismo zostało przekazane do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] celem rozpatrzenia a postępowanie prowadzone przez Prezydenta Miasta [...] zostało zawieszone. W piśmie z dnia 22 kwietnia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że przypisana stronie liczba 25 punktów karnych wynika z faktu popełnienia wszystkich naruszeń, a zatem wniosek organu Policji należy uznać za aktualny i w pełni zasadny. Z tych względów zawieszone postępowanie administracyjne w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji zostało podjęte. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 114 ust. 1 punkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. W realiach rozpatrywanej sprawy taka sytuacja miała miejsce. W związku z tym wydanie decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji było w pełni zasadne. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu M. Z. reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Decyzji organu pierwszej instancji odwołująca się zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 114 ust. 1 punkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz art. 49 ust. 1 punkt 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez organ orzekający, że jest możliwe skierowanie odwołującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji pomimo, że nie przekroczyła ona limitu punktów karnych; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewystarczające przeprowadzenie postępowania dowodowego służącego wyjaśnieniu okoliczności związanych z koniecznością przeprowadzenia kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji; - art. 107 § 3 w zw. z art. 8 oraz art. 7 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na niespełnieniu wymogów stawianych decyzji administracyjnej, w szczególności na braku uzasadnienia czym organ administracji kierował się wydając zaskarżoną decyzję, braku ustosunkowania się do motywów, które to stanowi integralną część skarżonej decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji, także pomimo spoczywającego na organie administracyjnym obowiązku sporządzenia przez ten organ uzasadnienia w sposób przekonujący stronę do zachowania zgodnego z jego treścią, ale także prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie. W uzasadnieniu odwołania wskazano m.in., że organ pierwszej instancji całkowicie zaniechał zbadania argumentacji odwołującej się, iż nie można stwierdzić, aby w okresie od dnia 2 kwietnia 2014 r. do dnia 22 marca 2015 r. popełniła wykroczenia skutkujące naliczeniem 25 punktów karnych albowiem wykroczenie z dnia 3 września 2014 r. skutkujące nałożeniem 4 punktów karnych zostało prawomocnie osądzone dopiero wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w K. z dnia 30 września 2015 r. wydanym w sprawie o sygnaturze II [...]. Ponadto wyrokiem tym nie nałożono na odwołującą żadnych punktów karnych a jedynie karę grzywny. Ewentualne punkty karne stały się ostateczne dopiero z dniem uprawomocnienia się powyższego orzeczenia. Wcześniej punkty te miały charakter co najwyżej tymczasowy i jako takie nie powinny być podstawą kierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Tym samym obciążanie odwołującej się punktami z tytułu jednego wykroczenia przez okres ponad dwóch lat jest niezasadne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 28 listopada 2016 r. (nr [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 punkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, art. 114 ust. 1 punkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz art. 49 ust. 1 punkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że z wniosku złożonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wynikało, iż odwołująca otrzymała łącznie 25 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie 2 kwietnia 2014 r. – 22 marca 2015 r. Kolegium wyjaśniło, że skutek w postaci obligatoryjnego skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji następuje z mocy samej ustawy, po przekroczeniu 24 punktów, to jest na podstawie art. 114 ust. 1 punkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Z uwagi na to, iż w przedmiotowej sprawie odwołująca przekroczyła 24 punkty za naruszenia przepisów ruchu drogowego, zasadnym było, w ocenie Kolegium, skierowanie odwołującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Organ odwoławczy przywołując pogląd zaprezentowany w piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 14 kwietnia 2016 r. wskazał ponadto, że dla prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego istotne znaczenie ma data naruszenia (naruszeń) przepisów, a nie data dokonania przez organ rejestrujący wpisu takiego naruszenia czy też data przekwalifikowania punktów z tymczasowych na ostateczne. W związku z faktem, że jedynie Policja dokonuje wpisów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego starosta jak i samorządowe kolegium odwoławcze nie ma uprawnień do badania prawidłowości wpisów w zakresie ilości punktów karnych. Organy administracji publicznej nie mają również uprawnień aby weryfikować naliczone punkty karne. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że decyzja wydana przez organ pierwszej instancji jest zgodna z prawem a podniesione w odwołaniu zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Powyższą decyzję organu odwoławczego M. Z. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie wydanych w jej sprawie rozstrzygnięć. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 114 ust. 1 punkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz art. 49 ust. 1 punkt 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez organ orzekający w niniejszej sprawie, że jest możliwe skierowanie odwołującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji pomimo, że nie przekroczyła ona limitu punktów karnych; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: - art. 138 § 1 punkt 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, podczas gdy zaistniały podstawy do jej uchylenia; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewystarczające przeprowadzenie postępowania dowodowego służącego wyjaśnieniu okoliczności związanych z koniecznością przeprowadzenia kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji; - art. 107 § 3 w zw. z art. 8 oraz art. 7 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na niespełnieniu wymogów stawianych decyzji administracyjnej, w szczególności na braku uzasadnienia czym organ administracji kierował się wydając zaskarżoną decyzję, braku ustosunkowania się do motywów, które to stanowi integralną część skarżonej decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji, także pomimo spoczywającego na organie administracyjnym obowiązku sporządzenia przez ten organ uzasadnienia w sposób przekonujący stronę do zachowania zgodnego z jego treścią, ale także prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie. W uzasadnieniu skargi powielona została argumentacja zawarta w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzje organów obu instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 listopada 2016 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 10 maja 2016 r. nr [...] kierującą skarżącą na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kat. B w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.) oraz W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 1 stycznia 2017 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Przepis art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym stanowi, że komendant wojewódzki Policji prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym (§ 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego; Dz. U. 2012 r., poz. 488, zwanego dalej "rozporządzaniem"). Zgodnie z art. 114 ust. 1 punkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. W takiej sytuacji komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy (§ 7 ust. 1 punkt 2 rozporządzenia). Wniosek taki sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych (§ 7 ust. 2 rozporządzenia). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęty jest pogląd, że organ administracji, jak też sąd administracyjny nie może dokonywać oceny zasadności uznania, że ktoś przekroczył przepisy ruchu drogowego czy też "prawidłowości zakwalifikowania" przekroczenia przepisów ruchu drogowego przez osobę, wobec której komendant wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji. Ilość punktów jest pochodną stwierdzenia przekroczenia przepisów ruchu drogowego oraz kwalifikacji takiego przekroczenia (zob. w tej materii: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie niniejszej Komendant Wojewódzki Policji w [...] wnioskiem z dnia 31 grudnia 2015 r. wystąpił o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącej wobec przekroczenia przez nią 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Uzasadnieniem tego wniosku jest wykaz naruszeń przepisów ruchu drogowego, z którego wynika, że skarżąca w okresie 2 kwietnia 2014 r. – 22 marca 2015 r. sześciokrotnie naruszyła przepisy ruchu drogowego uzyskując łącznie 25 punktów karnych. Skierowanie do organu pierwszej instancji przedmiotowego wniosku dawało podstawę do wydania decyzji na podstawie w art. 114 ust. 1 punkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Należy też stwierdzić, że organ w tym przypadku miał obowiązek ("kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega"), a nie tylko prawo, skierować skarżącą na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. Należy w tym miejscu wskazać, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. Organ ten, co należy podkreślić, ma również kompetencję do usuwania punktów karnych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 sierpnia 2013 r. (sygn. akt I OSK 503/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), w sytuacji w której danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu, ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonywanych wpisów. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Organ pierwszej instancji, wydając na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji (w razie przekroczenia 24 punktów karnych za przekroczenie przepisów ruchu drogowego), decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie ma uprawnienia do badania prawidłowości orzeczenia, w związku z którym naliczone zostały określonemu kierowcy punkty karne. Takich uprawnień nie ma również Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działające jako organ odwoławczy od decyzji wydawanych w tych sprawach. Ani więc organ pierwszej instancji, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze, prowadząc toczące się przed nimi postępowania, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów naliczonych kierowcy ze względu na naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organy te wiąże tym samym wniosek komendanta Policji o skierowanie danego kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje, jeśli w ewidencji wykazane jest, że kierowcy temu przypisano więcej niż 24 punkty karne. Słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 25 lutego 2010 r. (sygn. akt II SA/Ke 33/10; orzeczenie dostępne w bazie jak wyżej), że skoro ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji i organ ten dokonuje wpisów do ewidencji, przy czym wpisy ostateczne są dokonywane na podstawie prawomocnych wyroków, mandatów i orzeczeń, które tylko w odrębnym postępowaniu mogą zostać uchylone, to starosta (prezydent miasta) kierując na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest związany wnioskiem w tym sensie, że nie ma uprawnień do badania prawidłowości wpisów w zakresie ilości punktów karnych ani też badania, czy kierowca, którego wniosek dotyczy, faktycznie dopuścił się wykroczenia drogowego. Stanowisko to należy w pełni podzielić. Mając na uwadze argumentację zawartą w skardze Sąd wskazuje, że dla prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego datą istotną jest data naruszenia przepisów ruchu drogowego. Natomiast wpis punktów do ewidencji, będący konsekwencją naruszenia przepisów, ma jedynie charakter techniczny a data dokonania wpisu w żadnym wypadku nie ma wpływu na ustalanie rocznego terminu, po upływie którego wpisane do ewidencji punkty podlegają usunięciu. Jeśli chodzi o wpis tymczasowy do ewidencji, to również odnosi się on do naruszenia przepisów ruchu drogowego w konkretnej dacie. Sąd podkreśla, że zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże skutek w postaci skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest dopuszczenie się przez kierującego pojazdem naruszeń przepisów ruchu drogowego, skutkujące przekroczeniem liczby 24 punktów, niezależnie od daty wpisów dokonanych w ewidencji, nawet gdy nastąpiły one po upływie roku od dnia popełnienia naruszenia. Co istotne, nie wolno usuwać z ewidencji kierowców punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, jeżeli w ciągu roku od dnia naruszenia kierowca dopuścił się naruszeń, za które przypisana liczba punktów przekroczy 24 punktów. Istotna jest w związku z tym data naruszenia, które to zdarzenie musi mieć miejsce w okresie jednego roku od dnia pierwszego naruszenia, a nie data prawomocności rozstrzygnięcia wydanego w sprawie tego naruszenia, czy tym bardziej data wpisu punktów w ewidencji. Przyznanie więcej niż 24 punktów za wykroczenia drogowe, których dopuściła się skarżąca jako kierujący pojazdem w ciągu roku, wyklucza usunięcie tych punktów z ewidencji, niezależnie od daty wpisów dokonanych w ewidencji, nawet wówczas gdy wpisy nastąpiły po upływie roku od dnia popełnienia naruszenia. W związku z powyższym zarzuty naruszenia prawa materialnego uznać należy za niezasadne. Nie można ponadto podzielić stanowiska skarżącej, że organy orzekające w sprawie dopuściły się zarzucanych naruszeń przepisów prawa procesowego. Należy bowiem wskazać, że orzekające w sprawie organy dysponowały wyczerpującym (wystarczającym) materiałem dowodowym dla podjęcia rozstrzygnięcia, strona miała zagwarantowany czynny udział w każdym stadium postępowania, natomiast wydane w sprawie decyzje - w obu instancjach - zawierają wszelkie określone prawem elementy. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.