III SA/Gd 126/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Ł. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 19 listopada 2018 r. nr[...]. Ł.D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 grudnia 2018 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 19 listopada 2018 r., nr [...] odmawiającej rozłożenia na raty zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Ł.D. w dniu 17 października 2018 r. złożył w Ośrodku Pomocy Społecznej w K. podanie o rozłożenie na raty zadłużenia alimentacyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że jego dochód miesięczny 2.100 zł brutto, dodatkowo obowiązek alimentacyjny w wysokości 1.160 zł wraz z kosztami komorniczymi. Ponadto wskazał, że jest osobą chorą na cukrzycę, która potrzebuje leków i specjalnej diety. Jednocześnie Ł.D. zobowiązał się do uregulowania całości zadłużenia w miesięcznych ratach. Wójt Gminy K. decyzją z 19 listopada 2018 r. odmówił Ł.D. rozłożenia na raty zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przesłanką do rozłożenia na raty należności z funduszu alimentacyjnego jest ustalenie w toku postępowania szczególnie uzasadnionych okoliczności dotyczących rodziny zobowiązanego, między innymi niepełnosprawność, wielodzietność, klęska żywiołowa, zdarzenie losowe. Organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania zawiadamiał stronę o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem, z czego nie skorzystała. Zatem organ po przeanalizowaniu zebranego materiału stwierdził, że sytuacja dochodowa jak i rodzinna, nie uzasadnia rozłożenia na raty należności. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się Ł.D. i złożył odwołanie. W treści podniósł, że przedmiotowa decyzja jest dla niego niesprawiedliwa i równoznaczna z wydaniem wyroku sądowego o pozbawieniu wolności. Ponadto odwołujący wskazał, że jego sytuacja finansowa nie uległa zmianie i nie ma takich środków by zapłacić na raz całe zadłużenie, tj. kwotę 31.631,07 zł. Odwołujący podkreślił, że pogorszył się jego stan zdrowia i w chwili obecnej oczekuje na specjalistyczne badania celem dobrania nowych leków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 28 grudnia 2018 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję jako zgodną z prawem. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Ł.D. ma [...] lata, jest kawalerem i posiada prawo jazdy i uprawnienia do pracy w następujących zawodach: elektryk, elektromonter, operator koparki, operator wózka widłowego, tynkarz, murarz. Jednocześnie mieszka on z rodzicami nie ponosząc przy tym żadnych kosztów. Odwołujący się posiada stałe zatrudnienie z wynagrodzeniem 2.100 zł brutto. Zobowiązany jest do płacenia alimentów na rzecz swoich dwóch małoletnich synów w kwocie 1.000 zł miesięcznie. Co prawda Ł.D. posiada ważne do grudnia 2020 r. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, z uwagi na stwierdzoną cukrzycę, jednak nie ma przeciwskazań do pracy zarobkowej w warunkach otwartego rynku. Zdaniem Kolegium oceny majątkowych i zarobkowych możliwości wnioskodawcy należy dokonać nie z punktu widzenia rzeczywiście posiadanych i uzyskiwanych środków, lecz z punktu widzenia jego potencjalnych możliwości w tym zakresie, przy uwzględnieniu należytej staranności, podejmowanych działań, pełnego i właściwego wykorzystania jego sił, umiejętności i istniejących warunków społeczno-gospodarczych. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się Ł. D. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W uzasadnieniu skargi wniósł o ponowne rozpoznanie jego wniosku, wskazując, że "są duże pieniądze, których nie jestem w stanie spłacić w całości". Jego zdaniem, ocena sytuacji, w której się znajduje została dokonana, w sposób nieadekwatny do rzeczywistości. Ponadto, podniósł, że sytuacja finansowa na rynku pracy jest niestabilna. Posiada on jedynie szereg kwalifikacji na papierze, bez doświadczenia, co po podjęciu pracy nie zmieniłoby jego statusu finansowego na tyle, że byłby spłacić zadłużenie. Skarżący jednocześnie zobowiązał się do systematycznego i terminowego spłacania ustalonych przez obie strony rat. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona bowiem kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji doprowadziła do stwierdzenia, że zostały one wydane z istotnym naruszeniem prawa, które skutkuje wyeliminowaniem tych aktów z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 grudnia 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 19 listopada 2018 r., którą odmówiono Ł.D., będącemu dłużnikiem alimentacyjnym (dalej jako - "skarżący" lub "dłużnik") rozłożenia na raty zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych. Przed przystąpieniem do dalszych rozważań należy zauważyć, że z przywołanych powyżej przepisów wynika jednoznacznie, iż sądy administracyjne sprawują jedynie kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Kognicja sądu nie pozwala na wydanie wyroku, który uwzględniałby zgłoszone przez skarżącego żądania, gdyż ustawodawca nie wyposażył sądów administracyjnych w takie uprawnienia. Dlatego też zawarte w uzasadnieniu skargi, żądanie ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego i rozłożenia na raty zadłużenia, nie mogły zostać przez sąd administracyjny orzekający w niniejszej sprawie uwzględnione, ani skutkować oczekiwanymi przez skarżącego rozstrzygnięciami. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 27 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 489, ze zm. dalej jako - "ustawa"), zgodnie z którym organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Użycie w powyższym przepisie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, że zaskarżona decyzja ma charakter uznaniowy. Innymi słowy, decyzja podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego i organ administracyjny może podjąć w sprawie rozstrzygnięcie, ale nie ma nakazu ustalenia określonej jego treści. Oznacza to, że właściwy organ może ograniczyć nałożony na dłużnika obowiązek zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, nie ma on natomiast takiego obowiązku. Trafnie więc organy obu instancji wskazały na uznaniowy charakter decyzji wydanych w niniejszej sprawie. Oczywiście element uznaniowości nie świadczy o tym, że decyzja polega na dowolności działania organu. W konsekwencji też prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy może nastąpić jedynie po starannym i wszechstronnym wyjaśnieniu jej okoliczności, a wydana decyzja musi być wyczerpująco uzasadniona przez wskazanie dlaczego dokonano takiego, a nie innego rozstrzygnięcia, co wynika z podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w przypadku decyzji uznaniowej na organie rozpoznającym sprawę ciąży obowiązek szczególnej dbałości o dokonanie ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz staranne wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu rozstrzygnięcia. Sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych obejmuje przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia. Trzeba też zaznaczyć, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy, dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Stosownie zaś do treści ust. 2 tego przepisu, który nie obowiązywał w dacie orzekania, organ właściwy wierzyciela wydawał, po zakończenia okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Przepis art. 27 ust. 2 ustawy został uchylony z dniem 18 września 2015 r. przez art. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o pomocy uprawnionym do alimentów, ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. 2015 r., poz. 1302). Bezsporne było w sprawie, że dłużnik ma [...] lata, jest kawalerem i posiada prawo jazdy oraz uprawnienia do pracy w zawodzie: elektryk, elektromonter, operator koparki, operator wózka widłowego, tynkarz, murarz. Skarżący mieszka z rodzicami nie ponosząc z tego tytułu kosztów. Aktualnie posiada stałe zatrudnienie z wynagrodzeniem 2.100 zł brutto (1.530 zł netto). Zobowiązany jest do płacenia alimentów na rzecz dwóch małoletnich synów w kwocie 1.000 zł miesięcznie. Jednocześnie posiada ważne do grudnia 2020 r. orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności z uwagi na cukrzycę, bez przeciwskazań do pracy zarobkowej w warunkach otwartego rynku. W miesiącu kwietniu, maju, czerwcu i sierpniu 2018 r. dokonywał wpłat na konto komornika w kwocie 1.160 zł (okoliczności poza sporem). Na wstępie trzeba podnieść, że zgodnie z art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska. Mając na uwadze treść powołanego wyżej przepisu stwierdzić należy, że sentencja decyzji zawiera rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, dlatego też z uzasadnienia nie można wywodzić wniosków co do zakresu praw przyznanych stronie lub nałożonych na nią obowiązków. W powoływanym wielokrotnie w orzecznictwie wyroku z dnia 12 kwietnia 1999r., sygn. akt IV SA 1886/96 - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rozstrzygnięcia decyzji nie można wyprowadzać z treści uzasadnienia. Rozstrzygnięcie decyzji musi być sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji i by nie było wątpliwości, nawet po latach, czego ono dotyczyło. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie organ I instancji naruszył powyższe zasady, gdyż wydana decyzja zawiera rozstrzygnięcie następującej treści: "odmówić rozłożenia na raty zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego". Tak sformułowane rozstrzygnięcie nie spełnia wymogów, o których była wcześniej mowa, nie wynika z niego bowiem - jakich należności ono dotyczy - a mianowicie, w jakim okresie wypłaconych z funduszu oraz w jakiej wysokości wraz z odsetkami czy bez. Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję w całości, wskazanej powyżej wadliwości nie dostrzegł. Przechodząc dalej, to postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego (dłużnika alimentacyjnego), w którym wniósł o rozłożenie na raty zadłużenia w kwocie 31.133,88 zł motywując żądanie między innymi niskim wynagrodzeniem. W przedmiotowym wniosku skarżący zobowiązał się do uregulowania całości zadłużenia w miesięcznych ratach (vide: treść wniosku z dnia 16 października 2018 r. w aktach administracyjnych). Powyższe jest istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem skarżący nie domagał się umorzenia (w całości lub części) zadłużenia lecz rozłożenia na raty zadłużenia, a więc przesunięcia w czasie ciążącego na nim obowiązku. Jest więc oczywiste, że treść wniosku (żądania) skarżącego determinowała nie tylko sposób postępowania organów, ale przede wszystkim ocenę zebranego materiału dowodowego w sprawie. Tym samym na organach obu instancji ciążył obowiązek dokonania oceny, a zarazem udzielenia jednoznacznej odpowiedzi na pytanie czy sytuacja dochodowa i rodzinna skarżącego przemawia za rozłożeniem na raty powstałego zadłużenia. Jak już podniesiono zaskarżona decyzja ma charakter uznaniowy i nie nakłada na organy obowiązku podjęcia określonego rozstrzygnięcia w sprawie. Nie budzi też wątpliwości, że instytucja rozłożenia na raty, podobnie jak umorzenie ma charakter wyjątkowy (art. 27 ust. 1 ustawy). Niemniej ustawodawca przewidział możliwość udzielania dłużnikowi alimentacyjnego ulgi w postaci rozłożenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, w przypadku objętym dyspozycją przywołanego powyżej przepisu ustawy. Zatem rozpoznając wniosek dłużnika alimentacyjnego w przedmiocie tej ulgi rozważeniu podlega jego sytuacja dochodowa i rodzinna. Jednak przy ocenie dokonywanej przez organy sytuacji rodzinnej i dochodowej, należy uwzględnić, że omawiana ulga w spłacie zaległych zobowiązań ma przede wszystkim - na celu pomóc dłużnikowi alimentacyjnemu - aby w określonym czasie mógł nie tylko na bieżąco regulować swoje zobowiązania alimentacyjne, ale także spłacić zaległe należności z funduszu alimentacyjnego. Dlatego przedmiotowa ocena, zdaniem Sądu orzekającego, powinna być dokonywana poprzez pryzmat tego czy sytuacja dochodowa i rodzinna dłużnika pozwala jednocześnie na spłatę zadłużenia oraz na bieżącą regulację zobowiązań alimentacyjnych. Tym samym sytuacja dłużnika nie może być bardzo trudna, gdyż wykluczałaby jednoczesną spłatę zadłużenia w ratach i płatność ciążących na dłużniku bieżących zobowiązań alimentacyjnych. Można też nie zauważyć, że bardzo trudna sytuacja dochodowa i rodzinna dłużnika, może wyjątkowo przemawiać za umorzeniem należności. Konstatując, określona przez ustawodawcę w omawianym przepisie ustawy sytuacja dochodowa i rodzinna dłużnika alimentacyjnego powinna - z jednej strony -przemawiać za zastosowaniem ulgi w postaci rozłożenia na raty powstałych zaległości - z drugiej zaś strony - zapewniać realną (a nie pozorną) możliwość dokonywania bieżących płatności alimentacyjnych przez dłużnika. Przy czym ocena tej sytuacji powinna zostać poprzedzona stosownymi ustaleniami. W konsekwencji też w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, aby organy obu instancji ustaliły czy skarżący w rzeczywistości będzie w stanie uiszczać raty i jednocześnie płacić bieżące alimenty na dwóch synów. Przedstawiona w zaskarżonej decyzji ocena potencjalnych możliwości dochodowych i zarobkowych skarżącego nie została dokonana z punktu widzenia deklarowanej ratalnej spłaty zadłużenia, a przecież we wniosku skarżący zobowiązał do spłaty zadłużenia w miesięcznych ratach. Ponieważ skarżący nie określił wysokości deklarowanych rat, zatem w pierwszej kolejności należało wezwać dłużnika alimentacyjnego do wskazania w jakiej wysokości chce płacić raty, następnie zaś do wyjaśnienia, w jaki sposób zamierza pogodzić te dwa obowiązki (w postaci płatności bieżących i zaległych należności). W razie zaś pozostających wątpliwości, organy powinny dokładnie rozważyć, jaką kwotę skarżący byłby w stanie uiszczać w jego sytuacji dochodowej i rodzinnej (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz113/18, który został przywołany w uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy). Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymagało zatem dokonania szczegółowej analizy oraz oceny sytuacji dochodowej i rodzinnej wnioskodawcy w powyższym zakresie, a której w realiach niniejszej sprawy organy obu instancji nie dokonały. Brak jest bowiem oceny sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika pod kątem możliwości jednoczesnej spłaty aktualnych zobowiązań alimentacyjnych i zaległych płatności w ratach. Tym samym analiza dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego i wysnute z niego wnioski zawarte w uzasadnieniu zapadłych rozstrzygnięć muszą budzić zastrzeżenia i są zarazem przedwczesne. Trzeba zgodzić się z organem odwoławczym, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym reprezentowany jest pogląd, który Sąd orzekający aprobuje, że ustalenie, czy istnieją przesłanki umorzenia w całości lub w części należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami, powinno być dokonywane na podstawie danych odzwierciedlających bieżącą sytuację dłużnika, tj. stan istniejący bezpośrednio przed wydaniem decyzji w przedmiocie umorzenia należności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 371/11). Prawidłowo też organ odwoławczy wskazał, że na sytuację dochodową dłużnika składa się stan zdrowia i możliwość uzyskania dochodu. Niewątpliwie stan zdrowia i wiek dłużnika przekładają się bezpośrednio na możliwość uzyskiwania dochodów, jak bowiem podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2311/14, uwzględnienie sytuacji dochodowej i rodzinnej musi polegać na ustaleniu m.in. czy i jakie dochody posiada dłużnik alimentacyjny i jakie ma możliwości ich uzyskiwania. Nie można zatem w świetle poczynionych rozważań uznać, aby dokonana ocena i analiza sytuacji dochodowej i rodzinnej skarżącego domagającego się rozłożenia na raty była wystarczająca i pozwalała na prawidłowe rozpoznanie wniosku. Wobec braku dokonania przez organy pełnej oceny, trudno też przyjąć, że został uwzględniony interes strony. Przy czym nie można podzielić stanowiska organu I instancji, który odmawiając przyznania ulgi, powołał się na kryteria nie przewidziane w omawianym przepisie ustawy, a mianowicie na szczególnie uzasadnione okoliczności takie jak: wielodzietność, klęska żywiołowa czy zdarzenie losowe. Zaniechania w powyższej opisanym zakresie powodują, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 30 ust. 2 ustawy, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji zawierającej wadliwie sformułowane rozstrzygnięcie, zaś organ odwoławczy orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji zawierającej taką wadę dopuścił się dodatkowo naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto, organy obu instancji naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Wskazania co do dalszego postępowania dla organów wynikają z dokonanych rozważań. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy powinny uwzględnić powyższe rozważania i uwagi, stosownie bowiem do przepisu art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.