III SA/Gd 139/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia 11 grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonanie transportu drogowego z naruszeniem prawa postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia 3 października 2012 r. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 grudnia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia 3 października 2012 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 zł na P. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. P. S. zaskarżył decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W skardze zawarto także wniosek "o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji [...] z dnia z dnia 3 października 2012 r., wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do czasu rozpatrzenia skargi". Wniosek został uzasadniony wskazaniem na dużą uciążliwość kary wynikającą z pogarszającej się sytuacji firmy na rynku transportowym. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać na posiedzeniu niejawnym postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z art. 61 § 1 i 2 P.p.s.a., wynika jednocześnie, że Sąd nie ma kompetencji do wstrzymywania wykonania innej decyzji niż ta, co do której wniesiono skargę. Skarżący natomiast wskazał jednoznacznie, że wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Będąc związany treścią zawartego w skardze wniosku, Sąd nie mógł wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji, wydanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. Złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie decyzji organu I instancji należało natomiast uznać za bezprzedmiotowy, ponieważ na tym etapie postępowania wyegzekwowanie nałożonej kary może nastąpić jedynie poprzez dobrowolne lub przymusowe wykonanie decyzji organu odwoławczego. Należy dodać, że brak było również podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Osoba bowiem wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji jest zobligowana wykazać, że w konkretnej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, baza Lex nr 493672). Skarżący zaś we wniosku powołał się jedynie "na dużą uciążliwość kary wynikającą z pogarszającej się sytuacji firmy na rynku transportowym". Nie wykazał żadnych innych okoliczności, które mogłyby przemawiać za uwzględnieniem wniosku i wstrzymaniem wykonania decyzji. W tym zakresie Sąd nie ma obowiązku działania z urzędu, jak i ewentualnego wywodzenia istnienia przesłanek z okoliczności sprawy. Na zakończenie należy podkreślić, że rozstrzygnięcie w zakresie wstrzymania wykonania decyzji nie przesądza o merytorycznej zasadności skargi. Zgodność zaskarżonego aktu z prawem będzie przedmiotem dalszej oceny Sądu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji.