III SA/Gd 140/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy dodatku mieszkaniowego postanawia odrzucić skargę. M. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 grudnia 2011 r., nr [...], którym organ odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy z wniosku M. B. dotyczącego dodatku mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, twierdząc, że na takie postanowienie nie służy zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zaskarżone przez skarżącego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 grudnia 2011 r., nr [...], zostało wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienia sprawy w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W rozpatrywanej sprawie organ uznał, że nie było podstaw do wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W uzasadnieniu postanowienia wskazał m.in., że akta dotyczące sprawy dodatku mieszkaniowego dla skarżącego - wszczętej w 2006 r. - zostały zlikwidowane w 2010 r. Z wyjaśnień organu pierwszej instancji i dowodów wypłat wynika, że skarżącemu wypłacono dodatek mieszkaniowy za okres od 1 czerwca 2006 r. do 30 listopada 2006 r. , a za okres kolejnych pięciu miesięcy dodatek mieszkaniowy wypłacono w marcu 2009 r. Należy zauważyć, że skarżący we wniesionej skardze nie kwestionuje okoliczności wypłacenia dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny rozpatruje skargi na postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego, na które służy zażalenia albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie nie należy do postanowień, o których mowa ww. przepisie. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjął się pogląd, że postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1014/11 Lex nr 990128). Sąd podziela niniejsze stanowisko. Dlatego wniesiona skarga z powyższych względów podlega odrzuceniu. Jednak odrzucenie przedmiotowej skargi w okolicznościach niniejszej sprawy, nie pozbawia skarżącego uprawnienia do złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ - Prezydenta Miasta (art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę.