III SA/Gd 140/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia 4 lutego 2025 r., nr OPES.906.12.2025.MJ w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2025 r. nr OPES.906.12.2025.MJ Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 17 § 1 w zw. z art. 34 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.:Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.e.a.", w zw. z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572), powoływanej dalej jako "k.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2025 r., którym oddalono w całości zarzuty wniesione przez A. J. w sprawie egzekucji administracyjnej. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego: W dniu 21 grudnia 2022 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku wystosował do A. J. upomnienie, w którym wezwał skarżącą do rozpoczęcia wykonania brakujących obowiązkowych szczepień ochronnych przeciwko gruźlicy, wzw typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, zakażeniom Haemophilus influenzae, zakażeniom Streptococcus pneumoniae, odrze, śwince, różyczce u dziecka H. J. (ur. [...]). Skarżąca została pouczona, że w przypadku niewykonania obowiązku nie później niż w terminie 7 dni od doręczenia upomnienia zastosowane zostaną środki egzekucyjne w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku. Upomnienie doręczono skarżącej w dniu 27 grudnia 2022 r. W związku z niewykonaniem przez stronę skarżącą powyższego obowiązku pismem z dnia 30 września 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku wystąpił do Wojewody Pomorskiego o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanej A. J. celem wyegzekwowania świadczeń niepieniężnych zgodnie z treścią załączonego tytułu wykonawczego nr [...] tj. poddania dziecka H. J. obowiązkowi szczepień ochronnych. Postanowieniem z dnia 30 października 2024 r. nr [...] Wojewoda Pomorski nałożył na A. J. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 1.000 zł w związku z niedopełnieniem obowiązku poddania małoletniej córki obowiązkowym szczepieniom ochronnym i wezwał ją do dobrowolnego wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie 8 miesięcy. W dniu 22 listopada 2024 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku wpłynęły przekazane przez Wojewodę Pomorskiego zarzuty strony skarżącej w sprawie egzekucji administracyjnej, obejmujące: 1. brak wymagalności obowiązku z uwagi na jego określenie na podstawie Komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych, który wyrokiem z dnia 9 maja 2023 r. został uznany za niezgodny z Konstytucją, a także z uwagi na brak kwalifikacji do szczepień ochronnych, brak indywidualnego kalendarza szczepień, brak wykluczenia przeciwskazań, brak wystawiania i wydania zaświadczenia po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, 2. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, tj. art. 17 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 924 ze zm. ), powoływanej dalej w skrócie "u.z.z.z.ch.z.", poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku wykluczenia przeciwskazań do szczepienia i wystawienia zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, 3. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 § 3e u.p.e.a. w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu, 4. naruszenie przez organ egzekucyjny art. 29 § 2 u.p.e.a. poprzez przystąpienie do egzekucji podczas, gdy tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. tj.: a) niewłaściwie podana przez wierzyciela podstawa prawna obowiązku o charakterze niepieniężnym skutkujące pominięciem art. 17 ust. 2 i ust. 4 u.z.z.z.ch.z., b) brak wskazania przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji. W związku z ww. zarzutami strona wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego ewentualnie o jego zawieszenie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2025 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku nie uwzględnił zgłoszonych zarzutów i oddalił je w całości. W uzasadnieniu organ, odnosząc się do pierwszego zarzutu, stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Organ I instancji wskazał, że w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 30 września 2024 r. została podana podstawa prawna dotycząca obowiązku poddania małoletniej H. J. szczepieniom ochronnym, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.b u.z.z.z.ch.z. Aktem wykonawczym do ww. ustawy jest rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2077 ze zm.), zaś uzupełnieniem ww. regulacji prawnych jest Program Szczepień Ochronnych ogłaszany corocznie przez Głównego Inspektora Sanitarnego w drodze komunikatu. Organ wskazał, że jest to dokument o charakterze technicznym i zawiera informacje oraz wytyczne na temat sposobu realizacji obowiązku szczepień ochronnych zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, w tym wskazuje wiek, w którym dane szczepienie powinno być przeprowadzone. Ponadto w wyniku kontroli sanitarnych przeprowadzonych przez upoważnionych przedstawicieli PPIS w Gdańsku w Przychodni [...], ul. [...] w G. w dniach 30 lipca 2021 r., 7 czerwca 2023 r., 27 czerwca 2024 r. oraz 18 grudnia 2024 r. stwierdzono, że dziecko – H. J. nie ma wykonanych obowiązkowych szczepień ochronnych. Z uwagi na otrzymane skierowanie do poradni specjalistycznej nadzór nad wykonaniem obowiązku szczepień u dziecka został odroczony do czasu oczekiwania na wizytę w poradni endokrynologicznej. Z uwagi na nieprzedstawienie po wizycie u lekarza specjalisty dokumentu dot. istnienia przeciwskazań oraz nieprzystąpieniem przez osoby sprawujące pieczę nad H. J. do uzupełnienia szczepień u dziecka organ zwrócił się z wnioskiem do Wojewody pomorskiego o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do kwestii braku ustalonego indywidualnego kalendarza szczepień organ wskazał, że wiek, w jakim dziecko powinno być zaszczepione przeciwko poszczególnym chorobom zakaźnym dawkami podstawowymi i przypominającymi został określony w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych. Indywidualny kalendarz szczepień układa lekarz sprawujący podstawową opiekę zdrowotną nad dzieckiem. Z analizy posiadanej dokumentacji tj. zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym z dnia 28 października 2022 r. wynika, że dla dziecka – H. J., został ułożony Indywidualny Kalendarz Szczepień, stąd po upływie terminu przeciwskazań do szczepień ochronnych oraz poddaniu się zleconej konsultacji specjalistycznej należało przystąpić do szczepień dziecka, wobec niestwierdzenia istnienia przeciwskazań do jego zaszczepienia. Odnosząc się do drugiego zarzutu organ wskazał na treść art. 17 ust. 2 u.z.z.z.ch.z. i stwierdził, że zarzut braku wystawienia i wydania przez lekarza zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym nie znajduje w tej sytuacji uzasadnienia. Odnosząc się do trzeciego zarzutu zobowiązanej organ wskazał, że w dniu 21 grudnia 2022 r. organ działając w trybie art. 15 § 1 i § 4 u.p.e.a. skierował do strony skarżącej upomnienie zawierające wezwanie do wykonania obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Niezamieszczenie w upomnieniu numeru PESEL zobowiązanej nie dyskwalifikuje tego dokumentu, ani jego znaczenia w postępowaniu egzekucyjnym. Zdaniem organu, nie ulega wątpliwości, że upomnienie stanowi wezwanie do dobrowolnego wykonania obowiązku szczepień ochronnych z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do czwartego zarzutu, organ wskazał, że tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 30 września 2024 r. wystawiony został przez PPIS w Gdańsku zgodnie z obowiązującym wzorem TW-2, określonym przez Ministra Finansów w rozporządzeniu w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 431) i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Po rozpatrzeniu zażalenia strony skarżącej, Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, wskazując w tym zakresie, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku, po uzyskaniu informacji z Gabinetu Szczepień Przychodni [...], o niewykonaniu obowiązkowych szczepień ochronnych u dziecka H. J., pismem z dnia 12 października 2022 r. wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia obowiązkowych szczepień ochronnych lub udokumentowania szczepień wykonanych w innym gabinecie szczepień, ewentualnie przedstawienia zaświadczenia lekarskiego o stwierdzonych przeciwskazaniach do wykonania u dziecka szczepień, w terminie 21 dni od daty otrzymania wezwania. W związku z dalszym uchylaniem się strony skarżącej od wykonania obowiązku szczepień ochronnych dziecka, PPIS w Gdańsku wysłał do strony w dniu 21 grudnia 2022 r. upomnienie, wzywające do rozpoczęcia wykonania u dziecka brakujących obowiązkowych szczepień ochronnych. Upomnienie zawierało pouczenie o skierowaniu sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w sytuacji dalszego niezaszczepienia dziecka. W odpowiedzi na upomnienie strona skarżąca przedstawiła organowi zaświadczenie o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym do szczepień - stwierdzające przeciwskazania do przeprowadzenia ww. szczepienia z odroczeniem jego wykonania do dnia 31 grudnia 2022 r. i indywidualnym kalendarzem szczepień oraz skierowanie do poradni specjalistycznej endokrynologicznej. Następnie w dniu 29 stycznia 2023 r. strona skarżąca poinformowała PPIS w Gdańsku o terminie planowanej wizyty u lekarza specjalisty endokrynologa wyznaczonej na dzień 27 lutego 2024 r. W związku z powyższym, organ odroczył nadzór nad wykonaniem obowiązku szczepień do czasu oczekiwania na powyższą wizytę. Po uzyskaniu kolejnej informacji o dalszym uchylaniu się strony zobowiązanej od wykonania obowiązku szczepień ochronnych dziecka (protokół kontroli [...] z dnia 27 czerwca 2024 r.), organ w dniu 30 września 2022 r. sporządził wniosek do Wojewody Pomorskiego o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Do wniosku załączono prawidłowo wypełniony tytuł wykonawczy nr [...]. W konsekwencji postanowieniem z dnia 30 października 2024 r. Wojewoda Pomorski nałożył na stronę grzywnę w celu przymuszenia w związku z niedopełnieniem obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Następnie postanowieniem z dnia 9 grudnia 2024 r. nr [...] Wojewoda Pomorski zawiesił postępowanie egzekucyjne oraz przekazał zgłoszone przez stronę zarzuty z dnia 18 listopada 2024 r. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku, który postanowieniem z dnia 7 stycznia 2025 r. nr OPE.9027.12.2022.AS.330.3 oddalił zarzuty strony zobowiązanej w całości. Organ II instancji odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu w pełni podzielił i przyjął za własne ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji i w całości podzielił ocenę prawną tych ustaleń. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami podniesionymi w zażaleniu, uznając, że nie zasługują one na uwzględnienie. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podkreślił, że organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W treści uzasadnienia postanowienia z dnia 7 stycznia 2025 r. odniósł się do poszczególnych zarzutów zgłoszonych przez stronę, wskazując przepisy prawa oraz dokumentację na poparcie swojego stanowiska. Sporządzone uzasadnienie odnosi się skrupulatnie do każdego z zarzutów za pomocą argumentacji wynikającej ze stanu faktycznego, stanu prawnego, prawidłowej subsumpcji z wykorzystaniem aktualnego orzecznictwa. Odnosząc się do kwestii wymagalności obowiązku o charakterze niepieniężnym wskazał, że zachodzi on jedynie wtedy, gdy istnieją niezależne od strony zobowiązanej, trwałe lub czasowe przyczyny, przez które nie ma możliwości wykonania nałożonego obowiązku i w tym względzie organ odwoławczy powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 1013/21. Organ odwoławczy wskazał, że art. 17 ust. 2 u.z.z.z.ch.z. stanowi, że wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z.z.ch.z. osoby przebywające na terytorium RP są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. Tak więc obowiązek poddania się obowiązkowemu szczepieniu, poprzedzony lekarskim badaniem kwalifikacyjnym, wynika wprost z przepisów prawa. Poprzedzające szczepienie ochronne lekarskie badanie podmiotowe i przedmiotowe, na podstawie którego lekarz kwalifikuje dziecko do szczepienia lub stwierdza przeciwskazania do szczepienia, nie jest przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. Jedynym dokumentem dającym podstawę do odroczenia szczepień ochronnych jest zaświadczenie lekarskie o przeciwskazaniach do wykonania szczepień ochronnych, którego strona na obecnym etapie postępowania nie przedłożyła, a w którym zawarta byłaby dokładna informacja jakiego szczepienia dotyczy i jakiego okresu dotyczy odroczenie. W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego na konsultację specjalistyczną. Lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej okres przeciwskazania do wykonania szczepienia. Realizacja obowiązkowych szczepień ochronnych i kwalifikacja do ich podania u dziecka leży w gestii lekarza, który decyduje o tym po przeprowadzeniu badania kwalifikacyjnego. W rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. 2023 r., poz. 2077 ze zm.) brak jest zapisu o konieczności ustalania indywidulanego kalendarza szczepień ochronnych. Organ odwoławczy wskazał, że strona w dniu 28 grudnia 2022 r. przedstawiła zaświadczenie o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym do szczepień, stwierdzające przeciwskazania do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego z odroczeniem wykonania szczepienia do dnia 31 grudnia 2022 r. i indywidualnym kalendarzem szczepień oraz przedstawiła skierowanie do poradni specjalistycznej endokrynologicznej. W dniu 29 stycznia 2023 r. strona poinformowała PPIS w Gdańsku o terminie planowanej wizyty u lekarza specjalisty endokrynologa w dniu 27 lutego 2024 r. Strona po ww. wizycie nie przedstawiła zaświadczenia o stwierdzonych przeciwwskazaniach do wykonania szczepień ochronnych dziecka. W związku z powyższym, w dacie wystawienia tytułu wykonawczego, w aktach postępowania prowadzonego przez PPIS w Gdańsku, brak było potwierdzenia szczepienia lub aktualnego zaświadczenia lekarskiego o przeciwskazaniach do szczepień dziecka. Organ odwoławczy zaznaczył, że to nie matka, czy prawny opiekun, kwalifikuje dziecko do szczepienia. Uprawnienia do tej czynności posiada tylko i wyłącznie lekarz, który ma ku temu odpowiednie kwalifikacje. Organ II instancji podkreślił, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że będąc osobą zobowiązaną strona nie wykonała ciążącego na niej obowiązku zaszczepienia dziecka. Obowiązek ten wynika wprost z przepisów prawa. Art. 68 ust. 4 Konstytucji RP przewiduje, że władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, co wymaga m.in. wprowadzenia regulacji ustawowej. Z uwagi na to, że konstytucyjną zasadą jest nakładanie na obywateli obowiązków poprzez ustawy, a nie normy niższego rzędu, obowiązek poddania się szczepieniom został wyrażony w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 5 ust. 2 w zw. z art. 17 u.z.z.z.ch.z. oraz w związku z przepisami ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r., poz. 581). Jednocześnie art. 17 ust. 10 pkt 1 i 4 u.z.z.z.ch.z. nakłada na ministra właściwego do spraw zdrowia obowiązek określenia, w drodze rozporządzenia wykazu chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, osób lub grup osób obowiązanych do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby, a także sposób przeprowadzania szczepień ochronnych. W związku z powyższym zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077 ze zm.). Zgodnie z § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia schematy obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży obejmujące liczbę dawek oraz terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia podstawowego lub przypominającego, z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia, określa załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia. Obowiązek wykonania szczepienia ochronnego staje się zatem wymagalny, jeżeli szczepienie nie zostało wykonane w terminie określonym w ww. rozporządzeniu. Zatem obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu wynika wprost z przepisów prawa i jest bezpośrednio wykonalny. Uchybienie przez rodziców temu obowiązkowi powoduje konieczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie poddanie dziecka szczepieniu ochronnemu. Sąd Najwyższy stwierdził w wyroku z dnia 8 stycznia 2016 r., V KK 306/15 (KZS 2016 Nr 11, poz. 45, Legalis, www.sn.pl, KZS 2017 Nr 2, poz. 63), że "obowiązek rodziców poddania dziecka szczepieniom ochronnym jest obowiązkiem prawnym, od którego uwolnić mogą jedynie konkretne przeciwwskazania lekarskie do szczepienia. (...) Z art. 5 ust. 1 ustawy z 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi wynika wprost, że osoby przebywające na terytorium kraju są obowiązane, na zasadach określonych w tej ustawie, do poddania się szczepieniom ochronnym. (...) Obowiązek poddania małoletniego obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy przepisów ustawowych (...) Wynikający z przepisów obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu jest bezpośrednio wykonalny. Jego niedochowanie aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego zamierzonym rezultatem ma być poddanie dziecka szczepieniu ochronnemu". Jak zostało to już wcześniej wskazane, obowiązek zaszczepienia dziecka wynika z mocy samego prawa. Tym samym postępowanie dowodowe przeprowadzane przez organy państwowej inspekcji sanitarnej w istocie rzeczy sprowadza się do ustalenia czy względem danej osoby obowiązek zaszczepienia stał się już wymagalny oraz czy obowiązek szczepień ze względów zdrowotnych nie został odroczony. Te czynności dowodowe PPIS w Gdańsku wykonał, stwierdzając fakt uchylania się strony od poddawania dziecka szczepieniom ochronnym. PPIS w Gdańsku, zgodnie z obowiązującymi przepisami jako tzw. wierzyciel obowiązku, podjął ustawowe działania mające na celu realizację zaszczepienia małoletniego dziecka przeciwko wyznaczonym chorobom zakaźnym. Organ odwoławczy stwierdził, że nie zgadza się z zarzutem wadliwości tytułu wykonawczego wystawionego przez PPIS w Gdańsku. Organ I instancji wystawiając tytuł precyzyjnie wskazał, co jest przedmiotem egzekucji - obowiązek poddania dziecka określonym szczepieniom. W części "B5 Treść obowiązku" prawidłowo określił obowiązek, jaki powinna wykonać strona, wskazał termin i rodzaj szczepień ochronnych, które należy wykonać u dziecka. Badanie kwalifikacyjne jest jedynie etapem realizacji tego obowiązku, wobec tego nie ma podstaw do wskazywania w tytule wykonawczym dodatkowo "obowiązku" w postaci poddania małoletniego dziecka lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że - będąc osobą zobowiązaną – strona skarżąca nie wykonała ciążącego na niej obowiązku zaszczepienia dziecka. PPIS w Gdańsku, wystawiając w dniu 30 września 2024 r. tytuł wykonawczy nr [...] przywołał właściwy akt normatywny, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2 u.z.z.z.ch.z. i w sposób dokładny określił treść obowiązku, tylko dodatkowo powołując Program Szczepień Ochronnych, który również wskazuje terminy wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych zawarte w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Terminy szczepień są tożsame w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych i Programie Szczepień Ochronnych. Organ odwoławczy wskazał, że strona przed wystawieniem tytułu wykonawczego nie przedstawiła zaświadczenia lekarskiego o stwierdzonych przeciwwskazaniach do wykonania szczepień ochronnych i odraczającego wykonanie obowiązku szczepień ochronnych dziecka. W związku z powyższym na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, w aktach sprawy prowadzonych przez PPIS w Gdańsku, brak było potwierdzenia szczepienia lub aktualnego zaświadczenia lekarskiego o przeciwskazaniach do szczepień dziecka. Jednocześnie organ II instancji wyjaśnił, że tytuł wykonawczy nr [...] został wystawiony przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku zgodnie z obowiązującymi wymogami Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 marca 2024 r. (Dz. U. 2024 r., poz. 431) w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie A. J. wniosła o jego uchylenie, zarzucając: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia tj. uznanie przez organ, że skarżąca nie wykonała obowiązku na dzień wszczęcia postępowania podczas gdy obowiązek nie może być uznany za wymagalny z uwagi na brak kwalifikacji do szczepień ochronnych, brak wykluczenia przeciwwskazań, brak wystawienia i wydania zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym potwierdzającego kwalifikację małoletniej do obowiązkowych szczepień ochronnych, brak ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień. 2. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, poprzez oparcie wymagalności obowiązku na Komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych, który wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. został uznany za niezgodny z Konstytucją oraz poprzez wezwanie zobowiązanej do wykonania nieistniejących szczepień, 3. brak uprzedniego doręczenia stronie zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i 1 a u.p.e.a. w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy I Polityki Regionalnej z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu, poprzez brak zawarcia w treści upomnienia zagrożenia skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia w przypadku niewykonania zobowiązania oraz brak nr PESEL zobowiązanej, 4. naruszenie art. 144 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez ograniczenie rozpoznania sprawy do treści postanowienia wierzyciela i brak merytorycznego odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów skarżącej, 5. naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu skarżonego postanowienia podstawy prawnej wymagalności obowiązku i brak jego tożsamości z obowiązkiem określonym w upomnieniu, 6. naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez brak rozpoznania przez organ II instancji zarzutów skarżącej i ograniczenie się do wybiórczego wskazania poszczególnych przepisów z zakresu szczepień ochronnych, 7. naruszenie art. 7, 7a, 77 i 81 a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącej, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego, 8. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że strona skarżąca uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała na brak spójności pomiędzy obowiązkiem określonym w upomnieniu i tytule wykonawczym. Wierzyciel wystawiając upomnienie z dnia 21 grudnia 2022 r. wezwał stronę do niezwłocznego rozpoczęcia wykonywania obowiązkowych szczepień ochronnych. Tymczasem obowiązek wskazany w tytule wykonawczym został zdefiniowany w zupełnie inny sposób - tytuł wykonawczy zobowiązuje do zaszczepienia dziecka wskazanym szczepieniom ochronnym. Ponadto wierzyciel wskazując podstawę prawną określenia wymagalności obowiązku odwołał się do Komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych, który wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt: SK 81/19 został uznany za niezgodny z Konstytucją. Strona skarżąca podniosła, że obowiązek określony przez wierzyciela w upomnieniu, jak i tytule wykonawczym wzywa stronę skarżącą do wykonania szczepień, które nie istniały zarówno w Programie Szczepień Ochronnych, jak i obecnie w Harmonogramie Szczepień, stanowiącym załącznik nr 1 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Strona skarżąca wskazała, że w powyższym akcie prawnym nie istnieją takie szczepienia jak wzw typu B, poliomyelitis, Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, czy świnka. Są to odpowiednio szczepienia zdefiniowane jako wirusowe zapalenie wątroby typu B, ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis), inwazyjne zakażenia Haemophilus influenzae typu b, inwazyjne zakażenia Streptococcus pneumoniae, nagminne zapalenie przyusznic (świnka). Zdaniem strony skarżącej oznacza to, że wierzyciel zdefiniował obowiązek w sposób niezgody z obowiązującymi przepisami, albowiem wezwał stronę do nieistniejących z punktu widzenia prawa szczepień ochronnych. Z tych względów, jak również z uwagi na brak wskazania przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawy prawnej określenia wymagalności obowiązku, zarówno wierzyciel, jak i organ II instancji w sposób istotny naruszyli obowiązujące przepisy. Odnosząc się do podstawy faktycznej określenia wymagalności obowiązku strona skarżąca podniosła, że wymagalność tę może określić jedynie lekarz. Obowiązek został przez stronę w całości wykonany, jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, co wynika bezpośrednio z przedłożonej do akt sprawy dokumentacji medycznej małoletniej. Strona skarżąca zaznaczyła, że zgodnie z art. 17 ust. 2 u.z.z.z.ch.z. wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Mimo, iż ww. obowiązek został przez stronę wykonany poprzez stawiennictwo wraz z małoletnią H. J. na lekarskie badanie kwalifikacyjne (wskazując dowód - kopię dokumentacji medycznej wewnętrznej z dnia 28 października 2022 r.), strona podkreśliła, iż obowiązek określony w tytule wykonawczym jest niewymagalny oraz niewykonalny z mocy prawa. Taki stan rzeczy wynika z faktu, iż wymagalność obowiązku szczepienia nie została w ogóle określona przez lekarza POZ. W toku ww. wizyty, rodzice wyrazili zgodę na wykonanie szczepień ochronnych - co wynika bezpośrednio z zapisów znajdujących się w dokumentacji medycznej wewnętrznej dziecka. Niemniej jednak lekarz POZ, kierując się stanem zdrowia dziecka, nie był w stanie wykluczyć przeciwwskazań do wykonania szczepień ochronnych i nie zdołał zakwalifikować małoletniej do zabiegu szczepiennego. W dokumentacji medycznej jednoznacznie odnotowano, iż u małoletniej rozpoznano niedoczynność tarczycy, co skutkowało koniecznością skierowania jej do poradni endokrynologicznej celem dalszej diagnostyki i ustalenia bezpieczeństwa przeprowadzenia szczepienia. Strona skarżąca wskazała, że w następstwie przeprowadzonego badania lekarz POZ odroczył małoletnią od obowiązkowych szczepień ochronnych przeciw Haemophilus influenzae, WZW typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi oraz polio. Decyzja ta została udokumentowana w znajdującym się w aktach sprawy zaświadczeniu lekarskim z dnia 28 października 2022 r. Kolejne kroki podjęte przez rodziców dziecka wskazują na ich pełną współpracę z organami medycznymi. Małoletnia H. J. pozostaje pod nieustanną opieką specjalistyczną i wymaga dalszej diagnostyki. Dotychczasowe wizyty w poradni endokrynologicznej dziecka odbywały się m. in. w dniach 27 lutego 2024 r., 27 marca 2024 r., 2 lipca 2024 r., 3 września 2024 r. oraz 3 grudnia 2024 r. Żadna z tych wizyt nie doprowadziła do wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia, co zdaniem strony skarżącej, wskazuje na brak podstaw do egzekwowania obowiązku. Ponadto strona podniosła, że mimo stawienia się przedstawicieli ustawowych dziecka na lekarskie badanie kwalifikacyjne oraz wyrażenia zgody na wykonanie szczepień, lekarz POZ stwierdził istnienie przeciwwskazań i nie zakwalifikował dziecka do zabiegu szczepiennego. Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie nie doszło do legalnej kwalifikacji. Nadto, w aktach sprawy brak jest właściwego zaświadczenia, o którym mowa w art. 17 ust. 4 u.z.z.z.ch.z., które stanowiłoby podstawę do wykonania szczepienia. Tym samym, organ II instancji, utrzymując postanowienie PPIS z dnia 7 stycznia 2025 r. w mocy, naruszył zasadę wnikliwości postępowania administracyjnego. Organ nie zapoznał się szczegółowo z dokumentacją medyczną dziecka, która jednoznacznie potwierdza brak możliwości przeprowadzenia szczepienia z uwagi na uchybienia proceduralne. Działanie organu wskazuje na dowolną interpretację oraz zastosowanie przepisów ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, co prowadzi do nieuzasadnionego obciążenia strony obowiązkiem, który nie może zostać spełniony z przyczyn obiektywnych. W dalszej kolejności strona skarżąca podniosła, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości odstąpienia przez lekarza POZ od wydania zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, o którym mowa w art. 17 ust. 4 u.z.z.ch.z. a zatem również z tego powodu na dzień wystawienia tytułu wykonawczego obowiązek nie może być uznany za wymagalny. Zdaniem strony skarżącej wskazana przez wierzyciela podstawa prawna obowiązku jest niepełna. Ponadto w sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności, gdyż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie odnosi się do zarzutów złożonych przez stronę skarżącą. Jednocześnie strona podniosła zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia. Wskazała, że doręczone upomnienie, o którym mowa w przepisach wzywa do rozpoczęcia wykonania nieistniejących szczepień ochronnych. Zatem niemożliwe jest wykonanie tak sformułowanego obowiązku. Ponadto wierzyciel nie określił terminu, w jakim obowiązek strona zobowiązana ma wykonać, a przesłane "Upomnienie" nie zawiera nr PESEL strony zobowiązanej, mimo iż nr ten był wierzycielowi znany. Dalej strona skarżąca wyjaśniła, że nigdy nie kwestionowała obowiązku szczepień, jednakże ograniczenie podstawy prawnej obowiązku do art. 5 ustawy uznać należy za niewystarczające. Istotnym uchybieniem jest brak wskazania w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji, do czego organ się nie odniósł. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymogów określonych w k.p.a. Strona skarżąca podkreśliła, że jedną z podstawowych zasad postępowania egzekucyjnego jest stwierdzenie, że egzekwowany obowiązek wobec konkretnej osoby istnieje i jest wymagalny. Badanie to winno obejmować dzień wystawienia upomnienia, które bezpośrednio poprzedza wszczęcie egzekucji administracyjnej, a przede wszystkim dzień wystawienia tytułu wykonawczego, czyli 30 września 2024 r. Na chwilę tę obowiązek nie jest wymagalny ani wykonalny. Wprawdzie schemat szczepień ochronnych wynika z rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, jednakże konkretyzacja terminu należy każdorazowo do lekarza, który przeprowadza lekarskie badanie kwalifikacyjne. W aktach sprawy brak jest dowodu na pozytywną kwalifikację dziecka do obowiązkowych szczepień ochronnych, mimo istnienia i przedstawienia organom dowodu na wypełnienie przez stronę skarżącą obowiązku. W ocenie skarżącej, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że postępowanie zainicjowane wystawionym upomnieniem obarczone jest rażącymi błędami, a obowiązek którego wykonania domaga się wierzyciel został przez stronę wykonany jeszcze przed wszczęciem postępowania, natomiast zarówno ustawowa procedura wykonywania szczepień, jak i prowadzone przez organy w sprawie postępowanie jest obarczone licznymi brakami, które w efekcie skutkują brakiem wymagalności obowiązku, jak też świadczą o bezprzedmiotowości prowadzonego względem strony skarżącej postępowania. W odpowiedzi na skargę Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny Sądu było postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 4 lutego 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 7 stycznia 2025 r. w przedmiocie oddalenia zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Egzekucję obowiązków wynikających z norm prawa administracyjnego reguluje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b (art.33 § 2 u.p.e.a.). Przepis art. art. 33 § 4 u.p.e.a. stanowi, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy ostateczne rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego zarzuty. Podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. W niniejszej sprawie, strona skarżąca wniosła zarzuty związane z prowadzeniem przez Wojewodę Pomorskiego postępowania egzekucyjnego objętego tytułem wykonawczym nr [...] wystawionym w dniu 30 września 2024 r., a dotyczącym obowiązku o charakterze niepieniężnym - poddania małoletniego dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Strona skarżąca podniosła zarzuty: braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny - zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa tj. art. 17 ust. 2 i ust. 4 u.z.z.z.ch.z., braku doręczenia wymaganego prawem upomnienia ze wskazaniem prawidłowej podstawy prawnej wykonania obowiązku szczepienia – zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., naruszenie przez organ egzekucyjny art. 29 § 2 u.p.e.a poprzez przystąpienie do egzekucji podczas gdy tytuł wykonawczy nie spełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. z uwagi na niewłaściwe podanie przez wierzyciela podstawy prawnej obowiązku o charakterze niepieniężnym, skutkujące pominięciem art. 17 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz brak wskazania przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji. Odnosząc się do ostatniego z podniesionych zarzutów należy wskazać, że w obecnym stanie prawnym okoliczność, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. kontroluje organ egzekucyjny i w przypadku stwierdzenia, że wymogi te nie zostały spełnione, nie przystępuje do egzekucji zawiadamiając o tym wierzyciela (art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a.). Wskazać należy, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ulegały zmianom na mocy ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1553) i ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019 r. poz. 2070). Zmiany te weszły w życie w dniu 20 lutego 2021 r. Postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało zatem wszczęte pod rządami ustawy egzekucyjnej w nowym, zmienionym brzmieniu. W przepisie art. 33 § 2 u.p.e.a. brak jest obecnie przesłanki niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Zarzut "niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a." możliwy był do podniesienia w poprzednim stanie prawnym, zarzuty były bowiem rozpoznawane przez organ egzekucyjny (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w brzmieniu przed zmianami). W sprawie nie było zatem podstawy do merytorycznego rozpoznania zarzutu dotyczącego przystąpienia przez organ egzekucyjny do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego, który, w ocenie strony skarżącej, nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Wierzyciel nie jest zobligowany do ustosunkowania się do treści zarzutów, które nie wypełniają dyspozycji z art. 33 § 2 u.p.e.a. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ. W sytuacji, gdy z normy art. 33 § 2 u.p.e.a. wynika wyraźnie, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym, niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów, o których mowa w art. 27 u.p.e.a. nie może być podstawą prawną wniesienia zarzutu, zarzut ten nie mógł podlegać uwzględnieniu. Organy zbędnie dokonały oceny prawidłowości tytułu wykonawczego, uznając go za bezzasadny. Wadliwość ta nie miała jednak wpływu na wynik sprawy, uwzględnienie podniesionego zarzutu nie było bowiem możliwe. W związku z powyższym, podniesiony w tym zakresie zarzut w postępowaniu egzekucyjnym jak i zarzuty skargi należało ocenić jako bezzasadne. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego braku doręczenia upomnienia wskazać należy, że zarzut ten nie jest uzasadniony i słusznie organ odwoławczy podzielił w tym zakresie stanowisko organu I instancji. Strona skarżąca w zarzutach wskazała na naruszenie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu (Dz. U. z 2020 r. poz. 2194). Zgodnie tym przepisem upomnienie zawiera: imię i nazwisko lub nazwą zobowiązanego i adres jego miejsca zamieszkania lub siedziby, a także znany wierzycielowi numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) albo numer identyfikacji podatkowej (NIP), albo numer identyfikacji w Krajowym Rejestrze Urzędowym Podmiotów Gospodarki Narodowej (REGON), jeżeli zobowiązany taki numer posiada. Zarzucany brak numeru PESEL w upomnieniu kierowanym do strony skarżącej nie stanowi jednak o istotnej wadliwości tej czynności. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie jest - co istotne – kwestionowany fakt, że skierowane do strony upomnienie zostało jej w dniu 27 grudnia 2022 r. skutecznie doręczone. Nie ma wątpliwości, że strona skarżąca na skutek doręczenia jej upomnienia posiadła wiedzę na temat przedmiotu obowiązku i innych jego elementów, co było niezbędne dla skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Przedmiotowe upomnienie posiada wszystkie elementy, które miały znaczenie dla skuteczności wszczętego postępowania egzekucyjnego, a w tym strona skarżąca została w upomnieniu wskazana w sposób, który pozwala jednoznacznie stwierdzić o jaką osobę (o kogo konkretnie) chodzi. Strona skarżąca wiedziała jaki organ i w jakiej sprawie do niej występuje, a w konsekwencji, że doręczone jej upomnienie nie jest pomyłką. Upomnienie zawiera prawidłowe dane osobowe strony skarżącej, tj. jej imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania. W tym kontekście Sąd uznał, że podstawowy cel upomnienia, jakim jest zapewnienie prawidłowości pouczenia podmiotu zobowiązanego o skutkach niewykonania obowiązku i niezastosowania się do upomnienia, został niewątpliwie zrealizowany, a zarzut strony skarżącej został prawidłowo uznany przez organy za niezasadny (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 marca 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 830/23). Strona skarżąca podnosiła w zarzutach także wadliwość upomnienia polegającą na wadliwym określeniu obowiązku, nie precyzując na czym polega ta wadliwość. W odwołaniu skarżąca wskazała, że nie kwestionuje doręczenia upomnienia, jednak treść obowiązku zawartego w upomnieniu jest odmienna od treści wskazanej w tytule wykonawczym, a wymagalność obowiązku może określić jedynie lekarz. Dopiero w skardze strona skarżąca podniosła okoliczność odmiennej nazwy szczepień w rozporządzeniu w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych i upomnieniu. W związku z tym organy nie ustosunkowały się do tej kwestii. Strona skarżąca podniosła, że obowiązek określony przez wierzyciela w upomnieniu, jak i tytule wykonawczym wzywa stronę skarżącą do wykonania szczepień, które nie istniały zarówno w Programie Szczepień Ochronnych, jak i obecnie w Harmonogramie Szczepień, stanowiącym załącznik nr 1 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Strona skarżąca wskazała, że w powyższym akcie prawnym nie istnieją takie szczepienia jak wzw typu B, poliomyelitis, Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, czy świnka. Są to odpowiednio szczepienia zdefiniowane jako wirusowe zapalenie wątroby typu B, ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis), inwazyjne zakażenia Haemophilus influenzae typu b, inwazyjne zakażenia Streptococcus pneumoniae, nagminne zapalenie przyusznic (świnka). Zarzut taki nie został sformułowany w zarzutach zatem nie podlegał ocenie organów. Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że nazwy zastosowane przez organ są powszechnie używane jako skrótowe określenia chorób, i ich tożsamość z chorobami wymienionymi w rozporządzaniu nie budzi żadnych wątpliwości. Podobnie wskazany w skardze brak w upomnieniu zagrożenia skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego nie został podniesiony we wniesionych zarzutach. Także kwestia wezwania strony w upomnieniu do niezwłocznego rozpoczęcia wykonywania szczepień ochronnych zamiast do zaszczepienia dziecka, jak to wynika z tytułu wykonawczego, nie została wyartykułowana w zarzutach ani odwołaniu lecz dopiero w skardze. Organ rozpoznaje zaś sprawę w granicach podniesionych zarzutów, w tym także ich podstawy faktycznej. Strona skarżąca nie może zatem w skardze skutecznie zarzucać organowi braku ustosunkowania się do tej kwestii. Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że organ w upomnieniu wezwał skarżącą do niezwłocznego wykonania obowiązku, wskazując na wszczęcie postępowania egzekucyjnego w razie jego niewykonania. Pominięcie terminu 7-dniowego i zastąpienie go terminem niezwłocznym nie było prawidłowe, niemniej wadliwość ta nie mogła wywołać żadnych negatywnych skutków dla strony skarżącej, która miała świadomość obowiązku wykonania szczepienia i wszczęcia egzekucji w razie niezwłocznego niespełnienia obowiązku. Wskazać należy, że zapis w upomnieniu o wezwaniu do rozpoczęcia wykonywania szczepień ochronnych zamiast do zaszczepienia dziecka, nie ma istotnego znaczenia dla oceny prawidłowości i skuteczności upomnienia. Oczywistym jest bowiem, że taka treść upomnienia miała na celu spowodowanie zaszczepienia dziecka. Organy słusznie oceniły jako niezasadne zarzuty strony skarżącej zmierzające do zakwestionowania wymagalności obowiązku zaszczepienia dziecka. Odnosząc się do kwestii wykonania badania kwalifikacyjnego i wykluczenia przeciwskazań do szczepienia wskazać należy, że zgodnie z art. 17 ust. 2 u.z.z.z,ch.z. wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed samym szczepieniem (art. 17 ust. 3 u.z.z.z.ch.z.). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 u.z.z.z.ch.z.). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.z.z.z.ch.z.). Z treści art. 17 ust. 3 i 4 u.z.z.z.ch.z. wynika, że lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne. Podkreślić przy tym należy, że treści wskazanych przepisów nie można interpretować w ten sposób, że badanie kwalifikacyjne oraz jego wyniki dotyczące ewentualnych przeciwwskazań są przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że poddanie się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu, o którym mowa w art. 17 ust. 2 u.z.z.z.ch.z., jest elementem obowiązku szczepienia ochronnego. Tylko w trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie, czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie. Wykonanie tego obowiązku obciąża zobowiązanego lub osobę odpowiedzialną za wykonanie obowiązku przez zobowiązanego. Natomiast niepoddanie się badaniu kwalifikacyjnemu jest równoznaczne z niewykonaniem obowiązku poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu (por. wyroki NSA z dnia 21 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3322/17 LEX nr 2774545 i II OSK 43/18, LEX nr 2774685; z dnia 18 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 459/19 LEX nr 3315461). Brak wykluczenia przeciwskazań do szczepienia nie świadczy o niewymagalności obowiązku zaszczepienia dziecka. Wykluczyć przeciwskazania do szczepienia może jedynie lekarz w trakcie badania kwalifikacyjnego do szczepienia. Stanowisko organu w tym zakresie jest słuszne. Strona musi zatem stawić się na szczepienie i w czasie badania rozstrzygana jest przez lekarza kwestia przeciwwskazań na podstawie wiedzy medycznej. Organ kwestii tej nie może oceniać z uwagi na brak kompetencji w tym zakresie. Także brak indywidualnego kalendarza szczepień i brak wystawienia i wydania zaświadczenia po przeprowadzonym badaniu lekarskim nie wpływają w niniejszej sprawie na wymagalność obowiązku szczepienia. Niewątpliwym jest, że zarówno indywidualny kalendarz szczepień jak i zaświadczenie wydawane są przez lekarza po stawieniu się na szczepienie poprzedzone badaniem kwalifikacyjnym. Strona skarżąca po upływie terminu odroczenia wykonania szczepienia do dnia 31 grudnia 2022 r., nie stawiła się na szczepienie. Skarżąca zarzucała określenie obowiązku na podstawie Komunikatu GIS W Sprawie Programu Szczepień Ochronnych. W wyroku z dnia 9 maja 2023 r. Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt SK 81/19, orzekł, że: I. Artykuł 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1657, ze zm.) w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2172) w zakresie, w jakim termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, określone są w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, a nie przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, jest niezgodny z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; II. Przepisy wymienione w części I, w zakresie tam wskazanym, tracą moc obowiązującą po upływie 6 (sześciu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej." Wyrok powyższy został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 12 maja 2023 r. pod pozycją 909. W wyniku wskazanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, wydane zostało na podstawie art. 17 ust. 10 ustawy, rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, które weszło w życie w dniu 1 października 2023 r. Rozporządzenie to określa schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmujący liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia. Obowiązek poddania dziecka określonym szczepieniom ochronnym, wynikający z regulacji ustawowej, tj. art. 5 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.z.z.z.ch.z., skonkretyzowany został w rozporządzeniu, wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego i nie ma podstaw do kwestionowania jego legalności. Obowiązek strony skarżącej wynika z tego rozporządzenia. Powołane rozporządzenie w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych określa wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia. Rozporządzenie określa ramy wiekowe, w których dane szczepienie jest wymagalne. W wystawionym w dniu 30 września 2024 r. tytule wykonawczym wskazano na brakujące szczepienia ochronne u córki strony skarżącej. Wskazane w tytule wykonawczym szczepienia zostały wykazane w załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r., a choroby, których dotyczą, zostały wymienione w § 2 rozporządzenia. Jak wskazano powyżej, w rozporządzeniu określone zostały grupy osób, które ze względu na wiek lub inne okoliczności, obowiązane są do poddawania się szczepieniom ochronnym. W § 3 ust. 1 rozporządzenia wymienione zostały grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek. Zgodnie z powołanym przepisem, następujące grupy osób są obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek: 1) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 15. roku życia - szczepieniom przeciw gruźlicy, 2) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) błonicy, b) krztuścowi, c) tężcowi, 3) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 5. roku życia - szczepieniom przeciw: a) inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b, b) inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae, 4) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), 5) dzieci i młodzież od ukończenia 12. miesiąca życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) odrze, b) nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince), c) różyczce, 6) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 32. tygodnia życia - szczepieniom przeciw zakażeniom powodowanym przez rotawirusy, 7) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Zatem w dacie wystawienia tytułu wykonawczego wszystkie wymienione w tytule szczepienia były w stosunku do dziecka strony skarżącej obowiązkowe i wymagalne. W okolicznościach niniejszej sprawy nie jest kwestionowana ustalona przez organy w toku postępowania okoliczność, że córka strony skarżącej nie została zaszczepiona wymienionymi w tytule wykonawczym szczepionkami, pomimo że terminy podania poszczególnych dawek szczepionek już upłynęły, co potwierdza treść załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r. W tej sytuacji stwierdzić należy, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom stał się wymagalny. W świetle powyższego, brak jest podstaw do kwestionowania istnienia oraz wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym w powyższym zakresie, a także stanowiska wierzyciela wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu. Niezasadny jest także zarzut braku wymagalności obowiązku wykonania szczepień ochronnych z uwagi na podnoszoną przez stronę skarżącą okoliczność, że podczas lekarskiego badania kwalifikacyjnego, które miało miejsce 28 października 2022 r., małoletnia została skierowana do poradni specjalistycznej z jednoczesnym odroczeniem obowiązku do czasu wizyty w tej poradni. Z akt sprawy wynika, że w dniu 28 października 2022 r. lekarz z podmiotu leczniczego Przychodnia [...] w G. wydał zaświadczenie o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, w którym wskazał, że stwierdzono przeciwskazania do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego przeciw: Haemohilus influenzae, WZW typu B oraz innego szczepienia ochronnego przeciw: Błonica, tężec, krztusiec i polio dające podstawy do odroczenia wykonania szczepienia do dnia 31 grudnia 2022 r. Następnie mailem z dnia 29 stycznia 2023 r. strona skarżąca poinformowała organ o wyznaczonej wizycie małoletniej córki u lekarza specjalisty endokrynologa w celu wykluczenia przeciwskazań do szczepień w UCK G. na dzień 27 lutego 2024 r. Ponadto z akt sprawy wynika, że w dniu 27 lutego 2024 r. w UCK G. odbyło się badanie laboratoryjne i wykonano u dziecka usg tarczycy, zaś kolejne wizyty miały miejsce w dniach: 27 marca 2024 r., 2 lipca 2024 r., 3 września 2024 r. i 3 grudnia 2024 r. (przesunięta na prośbę rodziców z 5 listopada 2024 r.). Stosownie do treści art. 17 ust. 5 u.z.z.z.ch.z., w przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej. Zgodnie z § 11 rozporządzenia, lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej, o której mowa w § 12 ust. 1, wynik konsultacji specjalistycznej, z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej. Nadto odnotować należy, że jakkolwiek lekarz przeprowadzający w dniu 28 października 2022 r. badanie kwalifikacyjne stwierdził przeciwskazania do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia dziecka strony skarżącej, to odroczenie wykonania szczepienia było krótkotrwałe, tj. do dnia 31 grudnia 2022 r. Z akt sprawy, jak również treści skargi, nie wynika również, że strona skarżąca po tej dacie, tj. po 31 grudnia 2022 r., stawiła się z dzieckiem na lekarskie badania kwalifikacyjne w celu zaszczepienia dziecka. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy nie wynika, aby strona skarżąca przedstawiła w toku postępowania dowody wskazujące na kolejne odroczenie przez lekarza terminu obowiązkowego szczepienia ochronnego. Strona skarżąca nie przedstawiła dokumentu opatrzonego podpisem lekarza pediatry lub lekarza specjalisty, który wskazywałby na istnienie przeciwskazań do wykonania szczepień ochronnych i konieczność dalszego po dniu 31 grudnia 2022 r. odroczenia wykonania obowiązku. W świetle zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie ulega wątpliwości, że obowiązek strony skarżącej poddania małoletniej szczepieniom ochronnym istnieje i jest wymagalny. Obowiązek ten nie został wykonany do dnia wniesienia skargi, co wynika z treści skargi i akt sprawy. Dokumenty zgromadzone w sprawie jednoznacznie wskazują, że strona skarżąca uchyla się od realizacji wymagalnego obowiązku poddania małoletniej obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Niewykonanie obowiązku stanowiło podstawę do wszczęcia egzekucji administracyjnej. Organy prawidłowo oceniły jako bezzasadny zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, tj. art. 17 ust. 2 i ust. 4 u.z.z.z.ch.z., poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku wykluczenia przeciwskazań do szczepienia i wystawienia zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym. Obowiązek zaszczepienia dziecka obejmuje stawienie się z dzieckiem na szczepienie i poddanie dziecka szczepieniu w razie braku medycznych przeciwwskazań. Obowiązek zaszczepienia dziecka z mocy prawa poprzedzony jest badaniem kwalifikacyjnym i związanym z nim konsekwencjami. Procedura poprzedzająca szczepienie jest elementem wstępnym a nie istotą obowiązku i kwestia wykluczenia przeciwskazań do szczepienia i wystawienia zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym nie musi być w tytule wykonawczym powołana. Jak już wyżej wskazano, wykluczenie przeciwskazań do szczepienia odbywa się w trakcie badania kwalifikacyjnego do szczepienia. Strona musi stawić się na szczepienie i w czasie badania na podstawie wiedzy medycznej rozstrzygana jest przez lekarza kwestia przeciwwskazań do szczepienia. Także brak wystawienia i wydania zaświadczenia po przeprowadzonym badaniu lekarskim nie powoduje określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Zaświadczenie wydawane jest przez lekarza po stawieniu się na szczepienie i wykonaniu badania kwalifikacyjnego. Wbrew zarzutom postawionym w skardze, w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 7a, art. 15, art. 77, art. 80, art. 81a, art. 107 § 3, art. 124 § 2 i art. 144 k.p.a. W sprawie nie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do treści norm prawnych lub co do stanu faktycznego. Organy obu instancji w sposób wyczerpujący i poprawny wyjaśniły stan faktyczny oraz oceniły zebrane dowody w ramach swobodnej, a nie dowolnej oceny. Wyniki tych ustaleń przedstawiły w uzasadnieniach wydanych w sprawie postanowień, a organ odwoławczy w niezbędnym zakresie ustosunkował się do zarzutów zażalenia. Należy zaznaczyć, że obowiązujące przepisy prawa nakładają na rodziców obowiązek poddania dziecka badaniu kwalifikacyjnemu oraz szczepieniu ochronnemu. Strona skarżąca, jako rodzic nie wywiązała się z tego obowiązku i jednocześnie nie przedstawiła lekarskich przeciwwskazań stwierdzających konieczność długotrwałego odroczenia szczepień dziecka. Wskutek tego dziecko nie zostało zaszczepione przeciwko chorobom zakaźnym wymienionym w rozporządzeniu. Obowiązek poddania się szczepieniom wynika wprost z ustawy, a więc zgoda szczepionego, bądź jego przedstawiciela ustawowego jest zbędna, a poddanie się szczepieniu jest spełnieniem obowiązku ustawowego. Jak stanowi art. 95 § 3 k.r.o. – władza rodzicielska powinna być wykonywana tak, jak tego wymaga dobro dziecka i interes społeczny. W realiach demokratycznego państwa prawnego tak dobro dziecka, jak i interes społeczny jednoznacznie wymagają, aby rodzice dziecka korzystali z osiągnięć współczesnej medycyny i poddawali dziecko szczepieniom ochronnym, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.b u.z.z.z.ch.z., by jednocześnie chronić prawa dziecka, których ochronę przewidziano w art. 72 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt II GSK 3542/15). W ocenie Sądu, organy administracji słusznie uznały, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie zasługują na uwzględnienie. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.