III SA/Gd 141/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie WSA Alina Dominiak (spr.), WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oraz wymiaru należności celno-podatkowych oddala skargę. W dniu 28 października 2008 r. W. K. zgłosił do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu samochód osobowy marki Toyota RAV 4. Zgłoszenie zostało przyjęte i zaewidencjonowane pod nr [...]. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 31 sierpnia 2012 r. określił wartość celną przedmiotowego samochodu na kwotę 83 485 zł; określił niezaksięgowaną kwotę cła (A00) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 5 130 zł; orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne, określił podatek akcyzowy (1A1) w wysokości 12 489 zł: orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, od kwoty 7 674 zł stanowiącej różnicę między podatkiem akcyzowym wynikającym z decyzji a podatkiem pobranym na podstawie zgłoszenia celnego; określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie w/w zgłoszenia celnego na kwotę 22 951 zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z 2012 r., poz. 749 ), art. 56, art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 29 ust. 1 i ust. 3 lit. a , art. 67, art. 78 ust. 1 i ust.3, art. 214, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 4, rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L. 302 z 19.10.1992 r. ze zm.) – dalej: "WKC", art. 7 ust. 2 pkt 1 , art. 10 ust. 1 pkt 4 , art. 20 ust. 2 , art. 22 ust. 1, art. 80 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.) , art. 5 ust. 1 pkt 3 , art. 19 ust. 7 , art. 29 ust. 13 , art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art.41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054). Organ wskazał w uzasadnieniu na treść art. 221 ust. 4 WKC zezwalający na powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego po upływie trzech lat , określonych w ust. 3 . Podał, że w dniu dokonywania zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu przedmiotowego samochodu strona zadeklarowała wartość 12.000 USD na podstawie dokumentu z dnia 23 września 2008 r. oraz koszt frachtu oceanicznego w kwocie 550 USD. Do zgłoszenie dołączono dwa przelewy elektroniczne opiewające na łączną kwotę 29 685,06 PLN, tj. 12 400,00 USD wg kursów bankowych. Przelew z dnia 19.09.2008 r. na kwotę 21 756,60 PLN ( 9000 USD) opatrzony jest zapisem "zapłata za auto" bez wskazania cech identyfikacyjnych, drugi na kwotę 7928,46 PLN ( 3400 USD) z dnia 25 września 2008 r. – zapisem "zapłata za shiping". Po sprawdzeniu miejsca sprzedaży samochodu ( stan M., miejscowość H.) oraz miejsca wysyłki N. Y. ( warunki dostawy EXW) zaistniały wątpliwości, czy przelew z dnia 25.09.2008 r. na kwotę 7928,46 PLN nie stanowi zapłaty za organizację transportu dwu zakupionych pojazdów ( drugi objęty innym zgłoszeniem celnym) z miejsc sprzedaży do portu w N. Y., a następnie do portu w G. W takiej sytuacji do przedmiotowego zgłoszenia celnego nie dołączono by wszystkich dokumentów zapłaty za samochód Toyota i nie doliczono by kosztów wynikających ze wspomnianego przelewu. Strona wezwana do wyjaśnienia wątpliwości i wskazania, jakie kwoty i z jakich elementów się składające zostały faktycznie zapłacone za samochody wskazała, że wartości pojazdów są takie jak w fakturach, a niezgodności w płatnościach wynikają z tego, że wysyłając pieniądze nie zawsze wiadomo, jaki samochód i w jakiej cenie będzie kupiony i jaki będzie faktyczny koszt frachtu z N. Y. do G. W cenie samochodów kupionych od pośrednika zawarty był koszt transportu do portu, a dodatkowo poniesiono jedynie koszt transportu z N. J. do G. Do zgłoszenia celnego dołączono dwa przelewy na łączną kwotę 12 400 USD, jednak nadwyżka w kwocie 400 USD została odebrana w gotówce od pośrednika a następnie przeznaczona na opłacenie frachtu z dopłatą. Opłata za shipping przeznaczona była jednak w większości na zakup auta i transport z N. Y. do G. Urząd Kontroli Skarbowej poinformował organ, że prowadzi wobec W. K. kontrolę podatkową za rok 2008 i przekazał wydruk przedstawiający przez niego dokonane operacje bankowe, gdzie odnotowano m.in. przelewy na rzecz sprzedawcy- importera w wysokości 40.000 USD –w dniu 18.09.2008 r. jako zaliczka za auto , 9000 USD –w dniu 19.09.2008 r.- zapłata za auto, 3400 USD- z dnia 25.09.2008 r. zapłata za "shiping" . Oznacza to, że we wrześniu 2008r. dokonano transferu walut do USA w trzech transzach o równowartości 52400 USD. Strona została wezwana do wyjaśnienia , czy zaliczka w kwocie 40 000 USD dotyczyła jednego, czy dwóch pojazdów –o ile jednego – którego, o ile obu – w jakich proporcjach należy rozdzielić tę kwotę z zastrzeżeniem, że w przypadku nie udzielenia odpowiedzi kwota zaliczki zostanie podzielona w równych częściach na oba samochody. Na to wezwanie strona wyjaśnień nie udzieliła. Organ wskazując na to, że ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności , obejmująca wszystkie płatności kupującego na rzecz sprzedającego lub osobie trzeciej uznał, iż wartość transakcyjna przedmiotowego samochodu wyniosła 32.000 USD, na którą składa się kwota 12.000,00 USD z dokumentu zakupu załączonego do zgłoszenia celnego oraz 20.000 USD, stanowiąca połowę kwoty zaliczki zapłaconej przez stronę przelewem na rzecz kontrahenta (druga połowa zaliczki została doliczona do innego samochodu sprowadzonego przez stronę od tego samego kontrahenta). Organ wskazał szczegółowo sposób ustalenia wartości celnej towaru i innych należności - zmiana wartości celnej miała wpływ na wymiar podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług. Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 6 grudnia 2012 r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji , uznając decyzję tego organu za prawidłową. Przywołując treść odpowiednich przepisów WKC organ uznał za zasadne doliczenie do wartości celnej towaru płatności wynikające z ujawnionej zaliczki z dnia 18 września 2008 r. (połowę z kwoty 40.000 USD). Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że stanowisko organu pierwszej instancji jest wynikiem błędnej interpretacji. W ocenie organu zebrany w sprawie materiał dowodowy , w tym potwierdzenie dokonania przelewów w sposób nie ulegający wątpliwości potwierdza, że strona dokonała na rzecz eksportera zapłaty kwoty większej , niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym jako wartość celna towaru. Organ uznał przedstawione przez skarżącego oświadczenie z dnia 26 września 2008 r. za niewiarygodne z powodu braku wskazania, kto w istocie jest jego wystawcą, braku danych personalnych osoby podpisującej oświadczenie, niezgodności miejsca wystawienia oświadczenia i deklarowanego faktycznego miejsca wystawienia oświadczenia. Podkreślił brak udokumentowania zwrotu rzekomej nadwyżki w gotówce. W ocenie organu odwoławczego w toku postępowania strona nie przedstawiła przekonywujących dowodów pozwalających na przyjęcie, że wartość celna towaru została prawidłowo wskazana w zgłoszeniu celnym. Z tych względów organ uznał, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa; także w części ustalającej wysokość innych należności, określonych decyzją organu pierwszej instancji. W. K. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Celnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w części: określającej wartość celną towaru - samochodu osobowego na kwotę powyżej 32 189 zł, to jest określającej dodatkową wartość celną towaru na kwotę 51 296 zł; określającej nie zaksięgowaną kwotę cła podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu na kwotę 5 130 zł; orzekającej o poborze odsetek od nie zaksięgowanej kwoty cła; określającej podatek akcyzowy na kwotę powyżej 4 815 zł, to jest określającą dodatkową kwotę podatku akcyzowego w wysokości 7 674 zł; orzekającej o poborze odsetek od kwoty podatku akcyzowego w wysokości 7.674 zł; określającej podatek od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego na kwotę powyżej 8 849 zł, to jest określającą dodatkową kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu w wysokości 14 102 zł, domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia w tym zakresie decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 221 ust. 3 i ust. 4 WKC w zw. z art. 55 pkt 2 ustawy - Prawo celne poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania celnego mimo że dług celny wygasł; art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przyznania oświadczeniu eksportera z dnia 26 września 2012 r. waloru dowodu w sprawie; art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O. p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału , wybiórcze traktowanie wyjaśnień skarżącego, dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, skutkujące nieprawidłowymi ustaleniami faktycznymi, co doprowadziło do nieprawidłowego określenia wartości celnej towaru, określenia cła, podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług w zawyżonej wysokości; art. 29 ust. 1 WKC poprzez przyjęcie za cenę transakcyjną ceny innej aniżeli faktycznie uiszczona. Skarżący podkreślił, że towar objęty został procedurą w dniu 28 października 2008 r., a zatem uwzględniając trzyletni termin wynikający z art. 221 ust. 3 WKC, przedawnienie długu nastąpiło, w oparciu o art. 12 § 4 Ordynacji podatkowej, w dniu 28 października 2011 r. Tymczasem organ pierwszej instancji wydał decyzję określającą kwotę należności wynikającą z długu celnego dopiero w dniu 31 sierpnia 2012 r. Wskazał, że w trakcie pobytu w USA od 16 do 24 września 2008 r. dokonał zakupu dwóch samochodów osobowych, objętych następnie procedurą celną. Transakcja zakupu pojazdów odbywała się na aukcji, za pośrednictwem upoważnionego podmiotu (eksportera). Na poczet zakupu pojazdów skarżący przelał na rachunek eksportera, z góry, łącznie kwotę 52.400 USD (9.000 USD + 3.400 USD + 40.000 USD). Po wyborze pojazdów i ustaleniu ich ostatecznej wartości, eksporter i skarżący rozliczyli się. Ostatecznie eksporter zwrócił na rzecz skarżącego w gotówce kwotę 15.350 USD. Skarżący zarzucił, że ustalenia stanowiące podstawę ustalenia wartości celnej pojazdu, a w konsekwencji kwoty cła, podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług poczynione zostały w sposób dowolny, z obrazą przepisów postępowania, w szczególności art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W celu wyjaśnienia wątpliwości organ powinien zwrócić się bezpośrednio do eksportera w celu uzyskania stosownych informacji albo przesłuchać go w charakterze świadka. Z pisma pochodzącego od eksportera ( którego wartość dowodową kwestował organ odwoławczy) wynika, że skarżący dokonał przelewów na jego rachunek, na poczet transakcji zakupu pojazdów, z góry, a dopiero następnie - za pośrednictwem eksportera - zdecydował się na zakup konkretnych pojazdów, których cena była ostatecznie niższa aniżeli wartość dokonanych przelewów. Eksporter jednoznacznie oświadczył, że zapłata za oba pojazdy nastąpiła przelewem, a nadwyżka wynikająca z przelewów została zwrócona skarżącemu w gotówce. Skarżący wskazał, że złożył szczegółowe wyjaśnienia dotyczące dokonanej transakcji, wysokości zapłaconej ceny oraz sposobu jej uiszczenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie istotne było, jaka była faktyczna wartość celna importowanego przez skarżącego towaru- samochodu osobowego marki Toyota. Zgłoszenie celne tego towaru miało miejsce w dniu 28 października 2008 r. Rozważenia w pierwszej kolejności wymagało, czy zasadne było nieuwzględnienie przez organy celne przepisu art. 221 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny( Dz. U. UE.L.1992.302.1 ze zm.) - dalej jako "WKC -, zgodnie z którym powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Bieg tego terminu zostaje zawieszony z chwilą złożenia odwołania w rozumieniu art. 243 na czas trwania procedury odwoławczej. Skarżący twierdził, że organy rażąco naruszyły art. 221 ust. 3 i 4 WKC , bowiem na skutek upływu 3 letniego terminu przewidzianego w przepisach, liczonego od daty przyjęcia zgłoszenia celnego, uległo przedawnieniu roszczenie o pokrycie długu celnego , co jest równoznaczne z wygaśnięciem długu celnego. Zarzut ten jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 221 ust. 4 WKC, jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat, określonych w ust. 3. W razie stosowania przez organy celne przepisu art. 221 ust. 4 WKC, termin retrospektywnego zaksięgowania długu celnego określa art. 56 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.). Przepis ten stanowi, że w przypadku, o którym mowa w art. 221 ust. 4 WKC, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Art. 221 ust. 3 zdanie drugie WKC stosuje się odpowiednio. W przedmiotowej sprawie, co było niesporne, nie został zachowany termin retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, określony w art. 221 ust. 3 WKC. Zgłoszenia celnego dokonano bowiem w dniu 28 października 2008 r., a decyzja organu pierwszej instancji wydana została w dniu 31 sierpnia 2012 r. Organy celne we własnym zakresie decydują i oceniają, czy miał miejsce czyn podlegający w chwili popełnienia wszczęciu postępowania karnego. Wynika to z treści wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2007 r. (C-62/06, Fazenda Pública - Director Geral das Alfândegas p. ZF Zefeser - Importaçăo e Exportaçăo de Produtos Alimentares Lda, publ. LEX nr 354391, Dz. U.UE.C 2008/51/12). W orzeczeniu tym ETS dokonał interpretacji pojęcia czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych zawartego w art. 3 ust.1 nieobowiązującego już rozporządzenia Rady (EWG) nr 1697/79 z dnia 24 lipca 1979 r. w sprawie odzyskiwania po dokonaniu odprawy celnej należności celnych przywozowych lub wywozowych, które nie były wymagane od osoby zobowiązanej do zapłaty za towary zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia takich należności (Dz. U. L 197, str. 1). Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że "kwalifikacja czynu jako "czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych" w rozumieniu art. 3 ust.1 rozporządzenia nr 1697/79 w sprawie odzyskiwania po dokonaniu odprawy celnej należności celnych przywozowych lub wywozowych, które nie były wymagane od osoby zobowiązanej do zapłaty za towary zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia takich należności, leży w kompetencji organów celnych powołanych do określania dokładnej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych". Stanowisko to należy odnieść także do obowiązującego porządku prawnego. Wskazać też należy, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 16 lipca 2009 r., w sprawie C-124/08 Gilbert Snauwaert i in. przeciwko państwu belgijskiemu (publ. LEX nr 505787) stwierdził, że art. 221 ust. 3 WKC należy interpretować w ten sposób, że organy celne mogą skutecznie powiadomić dłużnika o kwocie należności celnych podlegających zapłacie, po upływie trzyletniego terminu od dnia powstania długu celnego w wypadku, gdy organy nie mogły określić dokładnej kwoty tych należności wskutek popełnienia czynu podlegającego ściganiu karnemu, choćby sprawcą tego czynu nie był wskazany dłużnik. Zastosowanie dłuższego, pięcioletniego terminu powiadomienia dłużnika o kwocie należności organy celne uzasadniły spełnieniem przesłanek, o których mowa w art. 221 ust. 4 WKC. Wskazały, że zadeklarowanie przez stronę w zgłoszeniu celnym nieprawdziwej wartości transakcyjnej potwierdzonej oświadczeniem złożonym pod odpowiedzialnością karną ( art. 233 Kodeksu karnego) stanowiło czyn podlegający w chwili popełnienia wszczęciu postępowania karnego. Organ wskazał też, że zadeklarowanie zaniżonej wartości celnej towaru spowodowało uszczuplenie należności publicznoprawnych. Takie działanie jest przestępstwem skarbowym określonym w art. 54 § 1 lub § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy ( Dz. U. z 2007 r., nr 111, poz.765). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowano art. 221 WKC i art. 56 Prawa celnego. Tym samym zarzut skarżącego odnoszący się do naruszenia art. 221 WKC należało uznać za chybiony. Przechodząc do oceny , czy organy prawidłowo ustaliły wartość celną towaru wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC - wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33 (...). Art. 29 ust. 3a) WKC stanowi, że ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego (...). Z kolei z art. 32 ust. 1 lit. e) ppkt i) WKC wynika, że wartość celna towaru obejmuje także koszty transportu przywiezionych towarów. W sprawie niniejszej organy stwierdziły, że wartość celna samochodu marki Toyota wyniosła 32.550 USD ( 83.485 zł ), na którą składają się kwoty należności za samochód w łącznej kwocie 32.000 USD - kwota 12.000 USD, wynikająca z rachunku dołączonego do zgłoszenia celnego oraz 20.000 USD –połowa zaliczki zapłaconej przez skarżącego w dniu 18.09.2008 r. , jak też koszt frachtu -550 USD. Skarżący kwestionował tak ustaloną wartość celną towaru wskazując, że cena za przedmiotowy samochód wyniosła jedynie 12.000 USD, co wynika z jego oświadczenia i oświadczenia eksportera. Przelał większą kwotę , bowiem nie był znany całkowity koszt zakupu i sprowadzenia samochodu , a nadwyżkę przekazanych pieniędzy odebrał w gotówce i zużył. W ocenie Sądu organy zasadnie oparły swe ustalenia o treść dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego oraz uzyskanych z Urzędu Kontroli Skarbowej w G. Z tych ostatnich – wydruków przedstawiających operacje bankowe- wynika, że skarżący dokonał na rzecz firmy "A" m.in. wpłaty w kwocie 40 000 USD tytułem "zaliczki za auto". Skarżący w tym samym czasie dokonał importu dwóch samochodów, a wobec nie wskazania przez niego, jaka część z tej kwoty przypada na przedmiotowy samochód, organy prawidłowo uznały, że do wartości celnej przedmiotowego towaru należy wliczyć połowę wspomnianej kwoty. W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie odmówił wiarygodności przedłożonemu przez skarżącego oświadczeniu z dnia 26.09.2012 r. argumentując, że w istocie nie można ustalić , kto był jego wystawcą, bowiem brak imiennego oznaczenia osoby wystawiającej , podpis jest nieczytelny , a mimo że jako wystawca wskazana jest firma mająca siedzibę w USA, to jako miejsce wystawienia wskazano G. Zauważyć przy tym należy, że skarżący podał, że pismo to otrzymał od pośrednika z USA , a oryginał miał być dosłany pocztą lotniczą. Trudno wobec tego dopatrywać się pomyłki co do miejsca wystawienia oświadczenia albo np. domniemywać, że być może osoba wystawiająca oświadczenie przebywała w tym czasie w G. W tej sytuacji organ prawidłowo uznał, że skarżący nie wykazał, by za wartość celną towaru można było uznać kwotę wskazaną przez niego przy dokonaniu zgłoszenia celnego, co równoznaczne jest także z nieuwzględnieniem przez organ treści oświadczeń skarżącego w tym zakresie. Organ celny miał w okolicznościach niniejszej sprawy prawo nie uwzględnić oświadczenia skarżącego, że za przedmiotowy samochód zapłacił on jedynie 12 000 USD. Ocena dowodów wymaga bowiem zastosowania obiektywnych, nie zaś subiektywnych kategorii oceny , a także uwzględnienia pewnych realiów czy standardów zachowań. Organ odwoławczy tymczasem z jednej strony dysponował dokumentami – dowodami zapłaty ( poświadczeniami przelewu) , ujawnionymi w toku kontroli przez Urząd Kontroli Skarbowej - z drugiej – oświadczeniem skarżącego , że zapłacił za samochód 12.000 USD, ale też jego oświadczeniem , że nie pamięta, co zrobił z niebagatelną kwotą 15 350 USD, odpoczywając razem z kolegą w Kanadzie i N. Y. ( odwołanie skarżącego z dnia 28.09.2012 r. ). Trudno w tej sytuacji postawić skuteczny zarzut organowi odwoławczemu, że bezzasadnie oparł swe ustalenia m.in. na niezakwestionowanych skutecznie przez skarżącego dowodach przelewów bankowych. Co więcej, na niewiarygodność twierdzeń skarżącego w zakresie wartości sprowadzonego samochodu wskazuje, w ocenie Sądu, samo zachowanie skarżącego. Skoro skarżący, dokonujący zakupu dwóch samochodów – przedmiotowej Toyoty oraz Mercedesa ( co sądowi wiadomo z urzędu), dokonał na rzecz eksportera następujących przelewów: w dniu 18 września 2008 r. na kwotę 40.000 USD tytułem "zaliczki na auto" oraz w dniu 19 września 2008 r. na kwotę 9.000 USD tytułem "zapłaty za auto", na łączną kwotę 49.000 USD, to brak było w istocie powodu do dokonania przez niego w dniu 25 września 2008 r. kolejnego przelewu na kwotę 3.400 USD, skoro w dniu zakupu samochodów tj. 23 września 2008 r. ich cena wynosiła – zgodnie z twierdzeniem skarżącego – 12.000 USD i 24.000 USD (łącznie 36.000 USD). Doliczając koszty zadeklarowanego frachtu samochodów ( łącznie 1.100 USD) łączna kwota transakcji wg skarżącego wynosiła 37.100 USD, a zatem w pełni zawierała się w kwocie przekazanej eksporterowi dwoma przelewami dokonanymi w dniach 18 i 19 września 2008 r. (łącznie na sumę 49.000 USD). Tak więc, skoro już przed dniem zakupu samochodów i przed wystawieniem faktur (czyli przed dniem 23 września 2008 r.) eksporter dysponowałby nadwyżką przekazanych tytułem zapłaty pieniędzy, to nie byłoby konieczności dokonywania przez skarżącego kolejnego przelewu w dniu 25 września 2008 r. Dokonanie przez skarżącego przelewu w dniu 25 września 2008 r. należy więc wiązać z uregulowaniem należności z tytułu zakupu samochodów , co również podważa wiarygodność twierdzeń skarżącego co do prawdziwości zadeklarowanej wartości celnej przedmiotowego towaru. Niezasadny jest też zarzut sprowadzający się do braku zweryfikowania prawdziwości i rzetelności przedłożonego przez skarżącego oświadczenia z dnia 26.09.2012r. - skarżący zaoferował dowody na poparcie swoich twierdzeń, a organ dokonał ich oceny. Dokument, który skarżący przedłożył na rozprawie , twierdząc, że w czasie dokonania przelewów przebywał w USA jest , w ocenie Sądu w niniejszej sprawie bez znaczenia- skarżący w toku postępowania nie kwestionował faktu dokonania wskazywanych przez organy przelewów, a jedynie twierdził, że całej przelanej kwoty nie przeznaczył na zakup samochodu. Mając powyższe na uwadze Sąd stanął na stanowisku, że organy prawidłowo ustaliły wartość celną przedmiotowego samochodu, i – co za tym idzie – prawidłowo określiły niezaksięgowaną kwotę cła podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, orzekły o poborze odsetek , określiły podatek akcyzowy i orzekły o poborze odsetek od tego podatku oraz określiły podatek od towarów i usług z tytułu importu towaru. Zaznaczyć należy, że skarżący kwestionował zasadę ustalenia wysokości tych należności, nie kwestionował ich natomiast pod względem rachunkowym. W tej sytuacji Sąd, nie podzielając zarzutów skargi o naruszeniu przez organy przepisów prawa procesowego i materialnego w sposób nakazujący ich wyeliminowanie z obrotu prawnego , na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.