III SA/Gd 144/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 28 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do wartości celnej towaru oddala skargę. Decyzją z dnia 8 października 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił unieważnienia zgłoszenia celnego numer [...] z dnia 20 maja 2009 r.; określił wartość celną towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie tego zgłoszenia na kwotę 271.676 PLN; określił całkowitą kwotę należności wynikających z długu celnego (A00) w wysokości 32.601 zł; określił podatek od towarów i usług (B00) z tytułu importu towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie tego zgłoszenia w wysokości 67.816 zł. W podstawie prawnej organ powołał art. 207 § 1, art. 13 § 1 pkt 1 i art. 165 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa w związku z art. 23 ust. 3 i 4, art. 51 pkt 2 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r.- Prawo celne, art. 31, art. 66 ust. 1, art. 68, art. 71 ust. 1, art. 201 ust. 1 lit. a, ust.2 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 218 ust. 1, 221 ust. 1 i art. 222 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art. 181a Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 31 października 2008 r. zmieniającego załącznik I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/07 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 20 maja 2009 r. złożono zgłoszenie celne w imieniu Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego [...] M. S. z siedzibą w Warszawie, którego przedmiotem były koszulki bawełniane typu T-shirt sprowadzone z Chin, w łącznej ilości 123.360 sztuk, z czego 3.840 sztuk w rozmiarze dziecięcym. Zgłoszenie zostało przyjęte i zarejestrowane pod numerem [...]. Kontrola dołączonej faktury handlowej z dnia 11 maja 2009 r. wykazała, że zadeklarowane wartości jednostkowe z transportem do H. wynosiły: 0,031 USD (równowartość 10 groszy) za koszulkę w rozmiarze dziecięcym i 0,058 USD (równowartość 19 groszy) za koszulkę w rozmiarze dla osoby dorosłej. Koszulki posiadały wszywki z nadrukiem [...] i zapakowane były w foliowe worki z napisami w języku polskim dotyczącymi rozmiarów oraz materiału z jakiego są wykonane. Z pisma Polskiej Izby Odzieżowo - Tekstylnej z G. wynika, że deklarowana cena zakupu znacznie odbiega od średniej ceny importu tej kategorii produktów importowanych z Chin do Unii Europejskiej i nie pokrywa nawet kosztów podstawowego surowca. Przedstawiciel importera przedstawił pisemne wyjaśnienia eksportera "A" z Chin w których wskazano, że towar początkowo został zamówiony w firmie "B" przez firmę trzecią z siedzibą w Europie, która dokonała przedpłaty w wysokości 75 % ceny, jednak z nieznanych przyczyn anulowała zamówienie, gdy towar znajdował się na statku płynącym do H. Przypuszczalnie firma ta zatrzymała przedpłatę i zadecydowała o odsprzedaży towaru po bardzo atrakcyjnej cenie celem zapobieżenia kosztom składowania w H. Organ wskazał, że deklarowane przez importerów wartości koszulek bawełnianych importowanych z Chin, zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu w styczniu - maju 2009 r. wahały się w przedziale 4 - 15 złotych za sztukę. Dnia 1 czerwca 2009 r. przedstawiciel importera przedstawił wniosek o unieważnienie przedmiotowego zgłoszenia celnego. Następnie wniesiono o dopuszczenie do obrotu towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym albo, w przypadku negatywnego załatwienia tego wniosku, unieważnienie zgłoszenia celnego, a w przypadku realizacji tego ostatniego wniosku objęcie towarów procedurą tranzytu w celu wywozu towaru poza obszar celny Wspólnoty lub zwrotu tego towaru do eksportera. Organ wskazał, że powodem unieważnienia przedmiotowego zgłoszenia celnego miała być informacja o podwyższeniu wartości celnej towaru czy też zakwestionowanie przez Urząd Celny wartości towaru. Nie przedłożono dowodu uzasadniającego unieważnienie zgłoszenia celnego, zgodnie z art. 66 ust. 1 WKC. Fakt powzięcia przez organ celny uzasadnionych wątpliwości odnośnie wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej i podjęcia w tym zakresie weryfikacji zgłoszenia celnego nie stanowi uzasadnienia do unieważnienia przedmiotowego zgłoszenia celnego. Przyjęcie zgłoszenia celnego jest czynnością, powodującą objęcie towaru procedurą celną i stanowi podstawę do zaksięgowania należności celnych. W myśl art. 181 a ust. 1 RWKC, jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości , czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowicie faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. Organ uznał, że faktura handlowa z dnia 11 maja 2009 r. mająca służyć do ustalenia wartości celnej metodą transakcyjną nie może być uznana za wiarygodny dokument do ustalenia wartości celnej w trybie art. 29 WKC. Stanowią o tym dowody, zgromadzone w toku postępowania, tj. pismo Polskiej Izby Odzieżowo – Tekstylnej z G. z dnia 26 maja 2009 r., w którym wyrażono opinię, że deklarowane ceny są zdecydowanie zaniżone i nawet nie pokrywają kosztów podstawowego surowca użytego do wykonania T-shirtu; zgłoszenia celne złożone w Urzędzie Celnym w G. w okresie styczeń - maj 2009 r., w których deklarowane przez importerów wartości jednostkowe koszulek bawełnianych typu T-shirt importowanych z Chin wynosiły od 4 do 15 zł. Organ nie dał wiary pisemnym wyjaśnieniom eksportera przedmiotowego towaru, firmy "A" z Chin, z których wynika, że powodem sprzedaży przy minimalnym zysku był fakt, iż towar znajdował się już na statku, płynąc do nieokreślonego odbiorcy, natomiast długie poszukiwania potencjalnego kupca mogły wygenerować znaczne koszty magazynowania. Takie twierdzenia są sprzeczne z faktem, że na opakowaniach koszulek umieszczone zostały napisy w języku polskim. W sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 181 a ust. 1 i ust. 2 RWKC, zgodnie z którymi w przypadku uzasadnionych wątpliwości co do zadeklarowanej wartości celnej organy celne nie muszą ustalać wartości celnej z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Konsekwencją tego było ustalenie tej wartości w oparciu o jedną z metod określonych w art. 30-31 WKC. W związku z niemożnością zastosowania innych - mających pierwszeństwo metod - w sprawie wykorzystano metodę tzw. ostatniej szansy, określoną w art. 31 WKC. Organ oparł swe ustalenia na treści opinii biegłego z zakresu tekstyliów i odzieży, w której cenę koszulki męskiej ustalono na 2,50 zł za sztukę (po pomniejszeniu o 22% VAT, 40% marżę detaliczną i 15 % marżę hurtową), a cenę koszulki dziecięcej na 1,50 zł za sztukę ( po pomniejszeniu o VAT, marżę detaliczną i hurtową). Uwzględniając w tych cenach zawarte 12% cło wartość koszulki bawełnianej typu T-shirt wyniosła: 2,23 zł. - koszulka męska i 1,34 zł. koszulka dziecięca. Wartość celna zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu 119.520 szt. koszulek bawełnianych męskich wyniosła zatem 266.530 zł, a 3.840 szt. koszulek bawełnianych dziecięcych 5.146 zł. Zmiana wartości celnej skutkowała zmianą wysokości należnego długu celnego i podatku od towarów i usług. Po rozpatrzeniu odwołania M. S. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 28 lutego 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że gdy wystąpiły uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi należną sumę określoną w art. 29 WKC, zgodnie z treścią art. 181 a RWKC, organy celne dla ustalenia wartości celnej przywożonych towarów stosują metody zawarte w art. 30 i 31 WKC z zachowaniem ustalonej kolejności. Wątpliwości wzbudziła niska wartość sprowadzonego towaru, wobec czego dokonano na wstępie analizy 11 zgłoszeń celnych złożonych w tym samym czasie. Brak weryfikacji zgłoszenia nie stanowi przeszkody w wykorzystaniu wskazanej w nim wartości celnej jako materiału porównawczego. Ceny wykazane w w/w zgłoszeniach celnych nie stanowiły podstawy do ustalenia wartości celnej przedmiotowego towaru, a jedynie do jej zakwestionowania. Deklarowane przez stronę wartości koszulek były niższe od kosztów materiału do ich wykonania. W tej sytuacji organ pierwszej instancji, po zbadaniu kolejnych metod przewidzianych w art. 30- 31 WKC prawidłowo zastosował metodę ostatniej szansy określoną w art. 31 WKC, ustalając wartość towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy ds. produktów włókienniczych. Dodatkowo wyjaśniono, że marże określone w roku 2002 i 2003 nie odpowiadają aktualnej sytuacji na rynku, a firma [...], której fakturę przedłużyła strona, nie dokonywała importu z Chin. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że wartość celna nie może być ustalona na podstawie art. 29 i 30 WKC, wobec czego organ pierwszej instancji po zbadaniu kolejnych metod przewidzianych przepisami zastosował metodę ostatniej szansy określoną w art. 31 WKC, ustalając wartość transakcyjną towaru na podstawie opinii biegłego L. O. Organ odwoławczy stwierdził, że podziela pogląd organu pierwszej instancji, że w sprawie niniejszej wystąpiły uzasadnione wątpliwości, o których mowa w art. 181 a RWKC dotyczące faktycznej wartości transakcyjnej towaru , dające podstawy do odstąpienia od ustalenia wartości celnej w oparciu o dokumenty dołączone do zgłoszenia celnego. Odnosząc się do zarzutu o odmowie unieważnienia zgłoszenia celnego organ odwoławczy podkreślił, że strona wystąpiła o unieważnienie zgłoszenia celnego w związku z uzyskaną informacją o podwyższeniu wartości celnej towaru objętego zgłoszeniem celnym, co z kolei wiąże się z wyższymi należnościami celno-podatkowymi. W świetle art. 66 WKC kwestia opłacalności dopuszczenia towaru do obrotu na obszarze Wspólnoty bądź jej brak, nie stanowi podstawy do unieważnienia zgłoszenia celnego. Strona nie wykazała, że zaistniała jakakolwiek przesłanka do unieważnienia zgłoszenia celnego. Co do wniosku o zezwolenie na powrotny wywóz towaru organ odwoławczy stwierdził, że ten rodzaj przeznaczenia celnego znajduje zastosowanie w stosunku do towarów niewspólnotowych, które po wprowadzeniu na obszar celny nie zostały objęte procedurą celną. W sprawie towar został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu, a zatem nie można mu nadać przeznaczenia celnego jakim jest powrotny wywóz. Istnieje jedynie możliwość objęcia towaru procedurą wywozu (art.161 WKC). Wbrew twierdzeniom odwołania organy celne nie prowadziły postępowania karnego dotyczącego przedmiotowego zgłoszenia celnego. Strona nie przedstawiała też żadnego materiału dowodowego dotyczącego takiego postępowania. Zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Na podstawie art. 41 ust.1 tej ustawy stawka podatku od towarów i usług dla towaru objętego zgłoszeniem wynosi 22%. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej M. S. domagała się uchylenia opisanych wyżej decyzji. Zarzuciła, że decyzje naruszają art. 180 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz 181 a ust. 1 RWKC w związku z art. 29 ust. 1 WKC. Zdaniem skarżącej decyzje zostały wydane w wyniku postępowania naruszającego zasadę swobodnej oceny dowodów. Organy w sposób wybiórczy oceniły poszczególne dowody przedłożone przez stronę i nie odniosły się do wniosków strony o dokonanie określonych czynności procesowych. Organy dały wiarę jedynie dowodom zgromadzonym w wyniku własnych działań, natomiast dowody i twierdzenia skarżącej uznały za niedostateczne. W związku ze specyficznymi okolicznościami dokonanej transakcji zakupu bez znaczenia pozostaje fakt oznakowania towaru w języku polskim. Warunki, w jakich skarżąca zakupiła towar zdecydowały o zastosowaniu przez eksportera znacznego, cenowego upustu. Skarżąca podniosła, że organy celne podważyły wiarygodność przedłożonych przez nią dokumentów, które dotyczyły wartości transakcyjnej, jednak nie dokonały ich weryfikacji uznając, że są nie wystarczające do zastosowania art. 29 ust. 1 WKC, w szczególności nie przesłały do właściwego zagranicznego organu celnego zakwestionowanej faktury zakupu w celu jej weryfikacji. Organ odwoławczy wywodzi swe stanowisko w zakresie wartości celnej przede wszystkim z treści opinii biegłego, powołując się na materiał porównawczy wynikający ze wskazanych zgłoszeń celnych. W decyzji brak jest informacji, czy poddawane były one weryfikacji pod względem wartości celnej i jaki był jej wynik. Bezpodstawne są twierdzenia organu, że informacje te nie mają znaczenia - nie wiadomo , czy wykorzystany materiał porównawczy, stanowiący jedyną podstawę do wszczęcia procedury weryfikacji zgłoszenia celnego w zakresie wartości celnej, odpowiada przepisom prawa i jest możliwy do wykorzystania, co powoduje, że powód i podstawa weryfikacji przedmiotowego zgłoszenia celnego nie została stronie ani dostatecznie wskazana, ani wyjaśniona. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodał, że zgłoszenia celne służące jako materiał porównawczy nie zostały poddane weryfikacji. Zostały one dołączone do akt sprawy i skarżąca mogła się z nimi zapoznać. W przypadku zakwestionowania wartości transakcyjnej weryfikacja dowodu zakupu przez upoważnione organy kraju eksportu nie jest bezwzględnie wymagana. W piśmie z dnia 2 sierpnia 2011 r. skarżąca podniosła, że nie wiadomo, czy towar wzięty pod uwagę przez organy miał to samo przeznaczenie, cechy ogólne, markę, renomę, może stanowić towar handlowo zamienny i był sprzedawany na tym samym poziomie handlu co przedmiotowy towar oraz zarzuciła naruszenie art. 142 ust. 1 lit. d i art. 151 ust. 1 RWKC. Organ w odpowiedzi w piśmie z dnia 25 sierpnia 2011 r. wskazał, że analizowany materiał dotyczył towarów podobnych, co oznacza, że zostały wyprodukowane w tym samym kraju, posiadają podobne cechy, podobny skład materiałowy , pełnią te same funkcje i są towarami handlowo zamiennymi. Na rozprawie w dniu 29 września 2011 r. pełnomocnik skarżącej dodatkowo zarzucił, że skarżąca nie uczestniczyła w przeprowadzaniu opinii z dowodu biegłego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania, że decyzje organów obu instancji są wadliwe w części dotyczącej odmowy unieważnienia przedmiotowego zgłoszenia celnego . Zgodnie z art. 66 ust.1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.92.302.1ze zm.), dalej jako "WKC", jeżeli zgłaszający przedstawi dowód, że towar został zgłoszony omyłkowo do procedury celnej właściwej temu zgłoszeniu lub że w wyniku zaistnienia szczególnych okoliczności objęcie towaru procedurą celną, do której został zgłoszony, nie jest już dalej uzasadnione, organy celne, na wniosek zgłaszającego, unieważniają już przyjęte zgłoszenie. Strona skarżąca upatrywała możliwość unieważnienia przedmiotowego zgłoszenia z uwagi na informację o podwyższeniu wartości celnej towaru, objętego tym zgłoszeniem, czy też z uwagi na zakwestionowanie wartości towaru. Okoliczności takie nie wyczerpują jednak znamion art. 66 ust. 1 WKC, uprawniających do unieważnienia zgłoszenia celnego. Powzięcie wątpliwości przez organy celne co do wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej i weryfikacja pod tym kątem zgłoszenia celnego nie jest bowiem ani zaistnieniem szczególnych okoliczności , dla których objęcie towaru procedurą celną, do której został zgłoszony, nie jest już dalej uzasadnione, ani tym bardziej omyłkowym zgłoszeniem do procedury celnej właściwej temu zgłoszeniu, o jakich to przesłankach mowa w omawianym przepisie. Problemem spornym w niniejszej sprawie było przede wszystkim to , czy organy zasadnie uznały, że istnieją podstawy do odrzucenia wartości transakcyjnej jako podstawy wymiaru należności celnych i podatkowych. Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33. Jednak w przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody transakcyjnej ( art.181 a Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz. U. UE.L. 93. 253.1 ze zm., dalej jako "RWKC"). Wątpliwość taka może wystąpić, gdy cena transakcyjna jest rażąco niska, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Z dokumentów przedłożonych przez stronę wynikało , że ceny jednostkowe sprowadzonego towaru wraz z transportem to 0,031 USD (10 gr. ) za koszulkę w rozmiarze dziecięcym i 0,058 USD ( 19 gr. ) za koszulkę dla osoby dorosłej. Tymczasem w zgłoszeniach celnych złożonych w Urzędzie Celnym w G. w porównywalnym okresie, czyli od stycznia do maja 2009 r., inni importerzy deklarowali jednostkowe wartości koszulek bawełnianych typu T-shirt importowanych z Chin w wysokości od 4 do 15 zł. Zgłoszenia te weryfikowane nie były, należy jednak zgodzić się ze stanowiskiem organu, że fakt braku weryfikacji zgłoszeń nie jest istotny dla sprawy. Nie można podzielić poglądu skarżącej, iż przyjęcie danych z niezweryfikowanych zgłoszeń celnych powoduje przyjęcie jako podstawę weryfikacji towaru, nie spełniającego kryteriów określonych w przepisach art. 142 ust. 1 lit. d i art. 151 ust. 1 RWKC. Pierwszy z tych przepisów dotyczy towarów podobnych , a weryfikacja zgłoszeń celnych nie mogłaby wszak doprowadzić do ustaleń dotyczących kwestii podobieństwa towaru. Drugi z przywołanych przepisów dotyczy stosowania art. 30 ust. 2 lit. b WKC, co w omawianym przypadku nie ma miejsca. Brak weryfikacji zgłoszeń celnych oznacza natomiast, że wartość towaru objętego tymi zgłoszeniami celnymi pozostała na poziomie deklarowanym przez poszczególnych importerów. Istotne jest w tej sytuacji , że w okresie dokonania przedmiotowego zgłoszenia celnego wartość innych towarów, będących koszulkami bawełnianymi T- shirt , nie oscylowała w granicach nie sięgających nawet 50 groszy. Towary, objęte zgłoszeniami celnymi przyjętymi do sprawdzenia, jakie ceny zadeklarowały inne podmioty, należy uznać za towary podobne, bowiem zostały wyprodukowane w tym samym kraju, posiadają podobne cechy, podobny skład materiałowy i pełnią te same funkcje. Ceny 4-15 zł dotyczyły koszulek bawełnianych T- shirt, a koszulki objęte przedmiotowym zgłoszeniem celnym to właśnie koszulki bawełniane T- shirt. Powyższe okoliczności wskazują na fakt, że organy mogły posłużyć się tymi zgłoszeniami celnymi , by dokonać oceny, czy cena transakcyjna przedmiotowego towaru może być uznana za rażąco niską. Tak jest też w istocie- różnica w cenie - między 10 i 19 gr. za sztukę przedmiotowej odzieży a wartościami wskazywanymi w innych zgłoszeniach celnych- jest ogromna. Podkreślenia wymaga, iż wniosek, że cena przedmiotowego towaru jest rażąco niska został wysnuty nie tylko z porównania tej ceny z cenami towarów z innych zgłoszeń celnych , ale też z pisma Polskiej Izby Odzieżowo- Tekstylnej w G. z dnia 26 maja 2009 r. , z którego wynika, że wykazywana w przedmiotowej fakturze cena towaru nie pokrywa nawet kosztów podstawowego surowca- przędzy bawełnianej, użytego do wykonania T- shirtu, bowiem koszt takiego surowca oscyluje w granicach 1,13 zł. W tej sytuacji organy zasadnie nie ustaliły wartości celnej przedmiotowych towarów na podstawie deklarowanej wartości transakcyjnej. Organy wyjaśniły też , z jakich powodów wartość celną towaru ustaliły zgodnie z treścią art. 31 WKC , stosując metodę tzw. ostatniej szansy. Organy w konsekwencji oparły swe ustalenia dotyczące wartości celnej towaru na treści opinii powołanego biegłego z zakresu tekstyliów i odzieży L. O. Biegły uzasadnił swe stanowisko wskazując, na czym oparł swe ustalenia, jakiego rodzaju oferty brał pod uwagę, dlaczego do końcowych ustaleń przyjął konkretną ofertę, jak też odniósł się do zarzutów skarżącej, w szczególności do zarzutu nie wzięcia pod uwagę cen z oferty na stronie [...] oraz wysokości przyjętej marży. Biegły przyjął w opinii wielkości najbardziej korzystne dla strony skarżącej. Jest on biegłym z listy Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w G. co pozwala na przyjęcie, że jest osobą fachową, z dużą praktyką i doświadczeniem zawodowym. Dla Sądu niezrozumiały jest zarzut , że strona nie uczestniczyła w przeprowadzaniu dowodu z opinii biegłego. Wskazać jednak należy, że pełnomocnik skarżącej obecny był zarówno przy pobieraniu przez biegłego próbek towaru w celu sporządzenia opinii, jak i ustosunkowywał się do już sporządzonej opinii na piśmie. W ocenie Sądu organy nie naruszyły przepisów art. 122, art. 180 § 1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Organy szczegółowo wyjaśniły , z jakich powodów i na jakiej podstawie uznały, że nie jest możliwe przyjęcie wartości celnej przedmiotowych towarów na podstawie art. 29 ust. 1 WKC , do czego uprawniał je przepis art. 181 a RWKC. Wbrew twierdzeniom skargi organy zgromadziły dowody konieczne do rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadziły dowody wnioskowane przez stronę skarżącą i odniosły się do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organy odniosły się do dokumentów przedłożonych przez skarżącą, także do oświadczenia przedstawiciela eksportera wskazującego na specyficzne okoliczności zawarcia transakcji, wyjaśniając, z jakich powodów nie przyjęły wartości transakcyjnej towaru. Nie było też podstaw do weryfikacji dokumentów przez zagraniczny organ celny. Wyjaśniono również, z jakich powodów nie wzięto pod uwagę innych dokumentów przedłożonych przez skarżącą. Dane zawarte w pismach Akademii Ekonomicznej w P. z dnia 24.01.2002 r. oraz z dnia 13.06.2003 r. dotyczące wysokości marży były nieaktualne, co ustalono w Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej w P. Z kolei przedłożona faktura z dnia 3.07.2009 r. została wystawiona przez firmę [...], która , jak ustalono, nie dokonywała importu koszulek bawełnianych z Chin. Skarżąca upatruje naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, w istocie w tym , że organ nie oparł swych ustaleń na dowodach zaoferowanych przez stronę. Taki stan rzeczy nie dowodzi jednak naruszenia przez organy przywołanego przez skarżącą przepisu. Nie oparcie rozstrzygnięcia na dowodach zaoferowanych przez stronę czy przyjęcie innego stanowiska niż prezentowany przez stronę nie jest równoznaczne z naruszeniem przepisów postępowania. Gdyby przyjąć tok rozumowania skarżącej prowadzenie postępowania byłoby właściwie zbędne. W tej sytuacji Sąd, nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego lub procesowego, mających wpływ na wynik sprawy i uznając zarzuty skargi za bezzasadne , na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.