III SA/Gd 151/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia 4 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu na pobyt stały postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. P. na decyzję Wojewody z dnia 4 grudnia 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca mimo wezwania nie uzupełniła w terminie braków formalnych (tj. nadesłania jednego egzemplarza odpisu skargi) ani nie uiściła wpisu od skargi. Sąd wyjaśnił, że doręczenie wezwania o wpis i uzupełnienie braków formalnych skargi zostało uznane za skuteczne w trybie art. 73 § 1 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Wezwania zostały wysłane na adres, pod którym skarżąca odbierała decyzje administracyjne wydane w sprawie (w skardze nie podała innego adresu). Po dwukrotnym awizowaniu przesyłki i nie odebraniu jej przez skarżącą, przesyłka zawierająca wezwania została zwrócona do Sądu i dołączona do akt sprawy – ze skutkiem doręczenia. Powyższe postanowienie z dnia 9 kwietnia 2018 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 27 kwietnia 2018 r. Skarżąca odebrała je osobiście pod adresem ul. [...] w N., tj. pod tym samym adresem, na który wcześniej adresowane były wezwania Sądu o wpis i uzupełnienie braków formalnych. W dniu 4 maja 2018 r. skarżąca uiściła wpis od skargi wysokości 100 zł i w tym samym dniu pismem z dnia 2 maja 2018 r. wniosła – za pośrednictwem operatora pocztowego - zażalenie na postanowienia Sądu z dnia 9 kwietnia 2018 r. o odrzuceniu skargi. Jednocześnie w treści tego pisma wyjaśniła, że obecnie studiuje w W. i w związku z tym często przebywa "albo pod adresem domowym albo studenckim". Zaznaczyła, że zawsze używała adresu domowego, co nie oznacza, że jak przebywa na zajęciach, to zawsze ma możliwość odbioru korespondencji. Wskazała "adres [...]" z prośbą o wysyłanie tam korespondencji, tak jak na adres domowy. Stwierdziła, że wysłana do niej korespondencja nie została jej doręczona ponieważ przebywała w W. Mając to na uwadze wniosła o uchylenie postanowienia tut. Sądu z dnia 9 kwietnia 2018 r. i rozpatrzenie złożonej skargi, jednocześnie uzupełniając ją o odpis skargi oraz wpis sądowy. W opisanym stanie sprawy Sąd uznał, że ww. pismo skarżącej z dnia 2 maja 2018 r. zatytułowane "zażalenie", stanowi wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu. Stosownie bowiem do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), przy czym we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Powszechnie akceptowany jest pogląd, że brak winy w uchybieniu terminu na dokonanie określonej czynności w postępowaniu sądowym powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 752/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu składając wniosek o przywrócenie terminu skarżąca – przy spełnieniu pozostałych przesłanek przywrócenia terminu - nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Należy podkreślić, że przed złożeniem wniosku o przywrócenie terminu skarżąca nie informowała Sądu o adresie do korespondencji w W., a co więcej w samej skardze skarżąca nie podała jakiegokolwiek innego adresu (aniżeli ten, który widniał na kopercie po stronie nadawcy i który pokrywał się z adresem, na który były doręczane skarżącej pisma w postępowaniu administracyjnym), pod jaki miała być kierowana korespondencja do niej. Należy więc w tym wypadku uznać, że uchybienie terminu wynikało z braku staranności samej skarżącej, która osobiście inicjując postępowanie sądowoadministracyjne poprzez złożenie skargi, miała świadomość tego, że studiuje w W., a w związku z tym – zdając sobie sprawę, jak sama wskazuje, z częstego przebywania zarówno pod adresem "domowym" albo "studenckim" – winna była wybrać taki adres do korespondencji albo tak zorganizować sobie kwestie odbioru pism pod jej nieobecność (chociażby poprzez udzielenie pod wskazanym adresem osobie trzeciej pełnomocnictwa pocztowego do odbioru w jej imieniu korespondencji), by korespondencja kierowana na wskazany przez nią Sądowi adres (N., ul. [...]) dochodziła do jej wiadomości. Nie podjęcie przez skarżącą w opisanym przez nią stanie faktycznym takich działań skutkować musi stwierdzeniem niedochowania wymaganej staranności przez skarżącą, jako osobę należycie dbającą o własne interesy. W tej sytuacji przyjąć należy, że korespondencja, a w tym ww. wezwania były kierowane na wskazany przez skarżącą przy wnoszeniu skargi adres (pokrywający się zresztą z adresem, pod którym skarżąca odbierała wcześniej korespondencję w postępowaniu administracyjnym), a zatem wskazane przez nią w piśmie z dnia 2 maja 2018 r. okoliczności nie uprawdopodabniają braku jej winy w niedochowaniu terminu na wypełnienie obowiązków procesowych nałożonych nań przez Sąd przedmiotowymi wezwaniami. Mając na uwadze powyższe Sąd - na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. - odmówił przywrócenia terminu.