III SA/Gd 158/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Protokolant Starszy Asystent Sędziego Robert Daduń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2021 r. sprawy ze skargi M. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 745/15 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 745/15; 2. uchyla decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 lipca 2015 r. nr [...] oraz decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 maja 2015 r. nr [...]; 3. umarza postępowanie administracyjne; 4. określa, że zwrotowi na rzecz skarżącej M. K. podlega kwota uiszczonej kary pieniężnej w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych od dnia 2 marca 2016 r. do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 5. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej M. K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 15 maja 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) - dalej jako: "p.r.d.", Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. K. karę pieniężną w wysokości 5000 zł w związku ze stwierdzonym w dniu 10 marca 2015 r. przejazdem po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego o 2,7 t. Decyzją z dnia 24 lipca 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 p.r.d. oraz art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) – dalej jako: "u.d.p.", Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu 10,7t, tj. przekroczenie dopuszczalnej normy o 2,7t. Przedmiotem przewozu było podłoże ogrodnicze w workach umieszczonych na paletach, stanowiące ładunek podzielny. Droga krajowa nr [...] w miejscowości R., gdzie dokonano kontroli została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8t. Stosownie do lp. 4 załącznika nr 1 do ustawy – Prawo o ruchu drogowym zezwolenie kategorii IV jest wydawane na przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach krajowych o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł za brak zezwolenia kategorii III-VI. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 64 ust. 2 p.r.d. ustanawia zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Zatem z treści art. 140ab ust. 2 p.r.d. wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III-VII nie ma żadnego znaczenia. Ustawodawca bowiem przyjął, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Prawomocnym wyrokiem z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 745/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. K. na opisaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 lipca 2015 r. M. K. w dniu 25 lutego 2021 r. wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 745/15. Skarżąca, powołując się na art. 145aa § 1 k.p.a. oraz art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 54), wniosła o wznowienie postępowania, wydanie orzeczenia skutkującego koniecznością zwrotu na jej rzecz całości środków pieniężnych wraz z należnymi odsetkami, zapłaconych lub ściągniętych od skarżącej w wyniku wykonania ww. wyroku oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 lipca 2015 r. Wskazała, że nałożona kara została uiszczona. Powołała się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie C- 127/17 , w którym TSUE orzekł, że obowiązujący w Polsce system udzielania zezwoleń na przejazd pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t obowiązujący w dniu wydawania wyroku jest sprzeczny z przepisami art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. Z informacji nadesłanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, udzielonej przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wynika, że należność nałożona na M. K. decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 maja 2015 r. - 5000 zł - została zapłacona przez zobowiązaną w dniu 2 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Ustawa z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (dalej jako "ustawa" , "ustawa zmieniająca"), weszła w życie dnia 13 marca 2021r., przy czym podkreślenia wymaga, że art. 2, art. 4, art. 18 i art. 19 tej ustawy weszły w życie od 26 stycznia 2021 r. W myśl art. 18 ustawy w sprawie zakończonej decyzją ostateczną dotyczącą: 1) zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego albo 2) nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, o którym mowa w pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia - w zakresie przejazdu dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy można żądać wznowienia postępowania w związku z orzeczeniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niezgodności przepisów krajowych nakładających obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających poruszanie się po drogach publicznych pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t z dyrektywą Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. WE L 235 z 17.09.1996, str. 59, Dz. Urz. WE L 67 z 09.03.2002, str. 47 oraz Dz. Urz. UE L 115 z 06.05.2015, str. 1). Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy, w sprawie określonej w art. 18 ust. 1 zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego można żądać wznowienia postępowania przed tym sądem w związku z orzeczeniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niezgodności przepisów krajowych nakładających obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających poruszanie się po drogach publicznych pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t z dyrektywą Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym. W myśl ust. 2 art. 19 ustawy wznowienia, o którym mowa w ust. 1, można żądać niezależnie od trasy przejazdu pojazdu lub miejsca jego załadunku lub rozładunku. Jak stanowi art. 19 ust. 3 ustawy, w sytuacji określonej w ust. 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Wznowienie postępowania następuje tylko na żądanie strony. Wobec powyższego skarga o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 745/15 została wniesiona w terminie i została oparta na art. 19 w zw. z art. 18 ustawy z 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw. Z uzasadnienia rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych i niektórych innych ustaw ( druk nr 719 ) wynika, że efektem ustawy będzie pełne wdrożenie wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17 . W wyroku tym TSUE uznał, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczypospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy 96/53 ( Dz.U.UE.C.2019/187/7, LEX nr 2634301). TSUE uznał, że wynikające z prawa krajowego ograniczenia mające zastosowanie w zależności od rodzajów dróg - co motywowane jest jakością infrastruktury drogowej, pozostając jednocześnie w opozycji do cezury czasowej okresu przejściowego (31 grudnia 2010 r.) - nie mogą być usprawiedliwiane treścią art. 7 dyrektywy 96/53/WE, gdyż wynikający z tego przepisu wyjątek niweczyłby zasadę ustanowioną art. 3 tej dyrektywy (pkt 82 - 88 wyroku TSUE). W świetle wyroku TSUE nie ma podstaw dla ustanawiania w prawie krajowym - w odniesieniu do pojazdów odpowiadających określonym w pkt 3.1 oraz 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53/WE wartościom nacisku osi - ograniczeń dalej idących, niż wyjątki wynikające z art. 7 tej dyrektywy (zob. m.in. wyrok NSA z 12 czerwca 2019 r. sygn. akt II GSK 562/17). Wobec powyższego należało wznowić postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 745/15. Wskazać należy, że art. 3 dyrektywy Rady 96/53/WE stanowi: 1. Państwo Członkowskie nie może na swoim terytorium odmówić lub zabronić używania: – w ruchu międzynarodowym pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w jednym z pozostałych Państw Członkowskich, z przyczyn odnoszących się do masy lub wymiarów, – w ruchu krajowym pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w jednym z pozostałych Państw Członkowskich z przyczyn odnoszących się do ich wymiarów; pod warunkiem że pojazdy te odpowiadają wartościom maksymalnym określonym w załączniku I. Niniejszy przepis stosuje się bez względu na fakt, że: a) wymienione pojazdy nie są zgodne z wymaganiami stawianymi przez to Państwo Członkowskie w odniesieniu do niektórych, nieobjętych w załączniku I parametrów ciężaru i wymiarów; b) właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym pojazdy są zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu, określił limity, nieokreślone w art. 4 ust. 1, przekraczające wartości ustanowione w załączniku I. 2. Jednakże ust. 1 lit. a) nie narusza prawa Państw Członkowskich do wprowadzania przepisów, z poszanowaniem prawa wspólnotowego, ustanawiających obowiązek wykazywania przez pojazdy zarejestrowane na ich terytorium lub dopuszczone tam do ruchu nieobjętych w załączniku I parametrów ciężaru i wymiarów, które odpowiadają wymaganiom krajowym. 3. W odniesieniu do pojazdów chłodni Państwa Członkowskie mogą wprowadzić obowiązek przewożenia świadectwa ATP lub tabliczki ATP, przewidziane w Umowie z dnia 1 września 1970 r. o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP). Artykuł 7 dyrektywy stanowi: Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. Obejmuje to również możliwość nakładania lokalnych ograniczeń na maksymalne dopuszczalne wymiary i/lub ciężary pojazdów, które mogą być używane, w przypadku gdy infrastruktura nie jest przystosowana do długich i ciężkich pojazdów, w określonych obszarach lub na określonych drogach, takich jak centra miast, małe wioski lub miejsca o szczególnym znaczeniu przyrodniczym. Punkt 3.1 i 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53/WE ma treść następującą: |3. |Maksymalny dopuszczalny ciężar na oś pojazdów, określonych w art. 1 ust. 1 lit b) w (w tonach) | | |3.1 |Jednoosiowe | | | |Pojedyncze osie nie napędowe 10 ton | | | | | | | |3.4 Oś napędowa | | | | |3.4.1 Oś napędowa pojazdów, określone | | | | |w ppkt 2.2.1 i 2.2.2 11,5 tony | | | | |3.4.2 Oś napędowa pojazdów, określonych | | | | |w ppkt 2.2.3, 2.2.4, 2.3 i 2.4 11,5 tony. | | | | | | | |Przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. z 2012 r., poz.1137 ze zm.), na podstawie których nałożono na | | | |skarżącą karę pieniężną, miały w dniu stwierdzenia naruszenia treść następującą: | | | |Art. 64. | | | |1. Ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: | | | |1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez | | | |właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania | | | |zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy; | | | |2)przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1; | | | |3)pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego przez pilota, w przypadku gdy pojazd przekracza co najmniej jedną z następujących | | | |wielkości: | | | |a) długość - 23 m, | | | |b) szerokość - 3,2 m, | | | |c) wysokość - 4,5 m, | | | |d) rzeczywista masa całkowita - 60 t; | | | |4)zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. | | | |2. Zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych | | | |uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. | | | |3. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po| | | |których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy. | | | |4. Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt | | | |1, albo wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kategorii I. | | | |Art. 140aa. | | | |1. Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub | | | |niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. | | | |2. Decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, | | | |Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, Służby Celnej lub zarządca drogi. | | | |3. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: | | | |1) podmiot wykonujący przejazd; | | | |2)podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora | | | |transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się | | | |na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. | | | |Art. 140ab ust. 1 pkt 2 ) - karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5.000 zł - za brak | | | |zezwolenia kategorii III-VI. | | | |Na skarżącą nałożono karę pieniężną w wysokości 5000 zł , bowiem wykonywała krajowy transport drogowy po drodze krajowej , ujętej w | | | |wykazie dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t , zaś nacisk pojedynczej osi | | | |napędowej w pojeździe, którym wykonywano przewóz, wyniósł 10, 7 t. | | | | | | | | Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wynikająca z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP zasada pierwszeństwa prawa unijnego | | | |wyraża obowiązek nadrzędnego stosowania prawa unijnego przed prawem krajowym, jeżeli pomiędzy przepisami należącymi do tych dwóch porządków | | | |prawnych zachodzi kolizja. Zastosowane przez organy w sprawie niniejszej przepisy krajowe, tj. art. 64, art. 140aa ust. 1- 3 oraz art. 140ab| | | |ust. 1 pkt 2 p.r.d. (w brzmieniu obowiązującym w dniu popełnienia naruszenia jak i wydania zaskarżonej decyzji) pozostają w oczywistej | | | |sprzeczności z wskazanymi wyżej artykułami dyrektywy 96/53/WE. | | | |Z zasady pierwszeństwa prawa unijnego wynikają szczególne obowiązki sądów krajowych w zakresie zapewnienia skuteczności i pierwszeństwa tego | | | |prawa. Na sądach spoczywa obowiązek kontroli działań administracji publicznej w sposób umożliwiający wyeliminowanie rozstrzygnięć niezgodnych| | | |z prawem unijnym. Sąd krajowy, do którego należy w ramach jego kompetencji stosowanie przepisów prawa unijnego, zobowiązany jest zapewnić | | | |skuteczność tych norm - nie stosując sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego. | | | |Realizacja zasady bezpośredniej skuteczności i pierwszeństwa stosowania prawa unijnego (art. 90 w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP) wymaga| | | |uwzględnienia przywołanego powyżej wyroku TSUE z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17. | | | | | | | |TSUE w przywołanym wyroku stwierdził, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających | | | |poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3| | | |i art. 7 dyrektywy 96/53/WE. | | | |Skoro sprzeczne z art. 3 dyrektywy nr 96/53/WE było obniżenie dopuszczalnych wartości nacisków osi pojazdów poniżej 11,5 t, to przepis | | | |krajowy ustanawiający w tym zakresie limit na poziomie 8 t nie mógł stanowić podstawy nałożenia na skarżącą kary administracyjnej w wysokości| | | |5000 zł. Nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu w niniejszej sprawie wyniósł 10,7 t , zaś norma nacisku osi, wynikająca | | | |z wyżej przywołanych przepisów dyrektywy wynosi 11,5 t. | | | |Sąd w tej sytuacji uznał, że decyzja nakładająca na skarżącą karę pieniężną narusza art. 3 i art. 7 w zw. z pkt 3.1 oraz pkt 3.4 | | | |załącznika I do dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na | | | |terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu | | | |międzynarodowym (Dz.U.UE.L.1996.235.59). | | | |Mając powyższe na uwadze, Sąd, w myśl art. 282 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i § 3 p.p.s.a., uchylił wyrok Wojewódzkiego | | | |Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 745/15 ( pkt 1 wyroku) , jak | | | |również uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 lipca 2015 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej | | | |instancji z dnia 15 maja 2015 r. ( pkt 2 wyroku). | | | |W niniejszej sprawie zaistniała podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego , bowiem stało się ono bezprzedmiotowe. Mając to na | | | |uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie administracyjne ( pkt 3 wyroku). | | | |Ustawa zmieniająca stanowi w art. 19 ust. 5, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania, o którym mowa w ust. 1, wydane zostanie | | | |prawomocne orzeczenie skutkujące koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w wyniku wykonania decyzji ostatecznej | | | |albo prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, w orzeczeniu tym określa się również kwotę podlegającą zwrotowi wraz z| | | |odsetkami. | | | |W myśl art. 19 ust. 6 ustawy zmieniającej, odsetki ustala się za okres od dnia zapłaty lub ściągnięcia tej kwoty od strony do dnia wydania | | | |prawomocnego orzeczenia skutkującego koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w wyniku wykonania| | | |decyzji ostatecznej albo prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, w wysokości jak dla zaległości podatkowych. | | | |Wydany w niniejszej sprawie wyrok skutkować będzie koniecznością zwrotu środków, zapłaconych przez skarżącą. W tej sytuacji konieczne stało | | | |się , na mocy art. 19 ust. 5 w zw. z art. 19 ust.6 ustawy, określenie przez Sąd, że zwrotowi na rzecz skarżącej podlega kwota uiszczonej kary| | | |pieniężnej w wysokości 5000 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych od dnia 2 marca 2016 r.| | | |( dzień zapłaty) do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku, czyli wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 158/21 ( | | | |pkt 4 wyroku). | | | |Wyjaśnić jedynie w tym kontekście należy, że zgodnie z zamysłem ustawodawcy, wyrażonym w art. 19 ust. 7 ustawy, zwrot następuje w terminie | | | |14 dni od dnia, w którym orzeczenie skutkujące koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w wyniku wykonania decyzji| | | |ostatecznej albo prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, stało się prawomocne z: | | | |1) budżetu właściwej jednostki samorządu terytorialnego - w przypadku gdy środki z tytułu uiszczonej opłaty albo | | | |nałożonej kary wpłynęły do tego budżetu na podstawie art. 64g ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym albo | | | |art. 140ae ust. 1 ustawy zmienianej w art. 3; | | | |2) Krajowego Funduszu Drogowego, o którym mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu | | | |Drogowym - w przypadku gdy środki z tytułu uiszczonej opłaty albo nałożonej kary wpłynęły do tego funduszu na podstawie art. 64g ust. 2 | | | |ustawy zmienianej w art. 3 albo art. 140ae ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3 . | | | |"Ustawa zmieniana w art. 3" to ustawa Prawo o ruchu drogowym. | | | |O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 276 p.p.s.a. ( pkt 5 wyroku). Obejmują one zwrot wpisu sądowego| | | |od skargi (200 zł) i zwrot wpisu od skargi o wznowienie postępowania (100 zł). | | | | | | | | | | | | | |