III SA/Gd 159/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2014 na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt [[...]] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia 25 marca 2013 r. orzekającą o skierowaniu J. M. na badania lekarskie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W skardze na to rozstrzygnięcie skarżący wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia, że nie zachodzą uzasadnione zastrzeżenia do co jego stanu zdrowia. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, orzeczenie o braku postaw do skierowania na badania lekarskie oraz o wstrzymanie wykonania decyzji SKO. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, ograniczono się do wskazania, że decyzja nie uwzględnia interesu strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teksy jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Badaniu przez sąd administracyjny podlegają zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze podniesiony przez stronę argument, Sąd podkreśla, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, System Informacji Prawnej Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięciu Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Wnioskodawca winien zatem skonkretyzować te przesłanki, zawsze mając na uwadze okoliczności faktyczne danej sprawy. W rozpatrywanym przypadku skarżący winien zatem wskazać i uprawdopodobnić konkretne konsekwencje, jakie mogłyby dla niego wynikać z wykonania decyzji. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie decyzji nie został należycie uzasadniony. Określone w art. 61 § 3 p.p.s.a przesłanki nie zostały w żaden sposób skonkretyzowane. Skarżący nie uzasadnił możliwości ich realnego zaistnienia, a jedynie lakonicznie wskazał na niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem, co jak wskazano wyżej pozostaje bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku. Niezależnie od tego, Sąd podkreśla, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie akty, które nadają się do wykonania i wymagają takiego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania. Co do zasady, decyzje kasatoryjne nie mają zatem cechy wykonalności. Na mocy zaskarżonej decyzji sfera uprawnień i obowiązków skarżącego nie została bowiem w żaden sposób zmieniona lub ukształtowana. Zaskarżona decyzja uchyliła bowiem rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie skierowania na badania lekarskie Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a oddalił wniosek jako nieuzasadniony