III SA/Gd 163/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kowalik - Grzanka, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi C. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 stycznia 2013 r. nr [...]; [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 2 stycznia 2013 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 29 listopada 2011 r. (nr [...]), którą organ określił stawkę cła antydumpingowego i należności celno-podatkowe związane ze zgłoszeniem celnym z dnia 28 grudnia 2010 r. nr [...]. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 28 grudnia 2010 r. Agencja Celna "A" Spółka z o. o. działając w ramach udzielonego upoważnienia złożyła zgłoszenie celne do procedury dopuszczenia do obrotu towarów: "wyroby gwintowane ze stali węglowej: śruby sześciokątne o wytrzymałości na rozciąganie 800 MPa lub większej wg. DIN 931/DIN933" - importowane z Malezji, na warunkach CIF G. przez firmę [...] C. B. z siedzibą w R. (dalej: "strona", "skarżący"). W zgłoszeniu celnym wskazano kod Taric 7318 15 89 11, a kwota długu celnego została określona z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej – 0 %, na podstawie świadectwa pochodzenia FORM A. Zgłoszenie zostało zaewidencjonowane pod nr [...]. Decyzją z dnia 29 listopada 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1 i ust. 3 art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.) – dalej: "WKC", rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 29/1 z dnia 31.01.2009 r.), art. 1 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 z 18 lipca 2011 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych żeliwa lub stali wysłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji ( Dz. Urz. UE L 194/6 z dnia 26.07.2011 r.), art. 5 ust. 1 pkt. 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, ust. 16, art. 33 ust. 3 art. 34 ust. 4, art. 37 ust. 1a, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2011 r. nr 177 poz. 1054 ze zm.), dla ww. zgłoszenia celnego: 1. określił kod dodatkowy Taric - B999; 2. określił niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A30), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 30.688 zł; 3. określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w wysokości 14.694 zł. W uzasadnieniu organ celny wskazał, że w dniach od 8 marca 2011 r. do dnia 28 kwietnia 2011 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w R. dokonali kontroli dokumentacji handlowej, księgowej i bankowej w siedzibie przedsiębiorstwa [...]. Na podstawie protokołu kontroli z dnia 28 kwietnia 2011 r. i po analizie dokumentów załączonych do ww. zgłoszenia celnego organ postanowieniami z dnia 9 września 2011r. wszczął z urzędu postępowania w celu ustalenia prawidłowej wysokości należności celnych i podatkowych. Organ podkreślił, że w dniu 26 lipca 2011 r. weszło w życie rozporządzenie wykonawcze rady (UE) Nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji - dalej: "rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011". Zgodnie z art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia ostateczne cło antydumpingowe mające zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw nałożone art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali, innych niż ze stali nierdzewnej, tj. wkrętów do drewna (z wyłączeniem wkrętów do podkładów), wkrętów samogwintujących, pozostałych wkrętów i śrub z główką (nawet z nakrętkami lub podkładkami, ale z wyłączeniem wkrętów toczonych ze sztab, prętów, profili lub drutu, o pełnym przekroju, o grubości trzpienia nieprzekraczającej 6 mm oraz z wyłączeniem wkrętów i śrub do mocowania kolejowych, torowych materiałów konstrukcyjnych) oraz podkładek, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej zostaje rozszerzone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali, innych niż ze stali nierdzewnej, tj. wkrętów do drewna (z wyłączeniem wkrętów do podkładów), wkrętów samogwintujących, pozostałych wkrętów i śrub z główką (nawet z nakrętkami lub podkładkami, ale z wyłączeniem wkrętów toczonych ze sztab, prętów, profili lub drutu, o pełnym przekroju, o grubości trzpienia nieprzekraczającej 6 mm oraz z wyłączeniem wkrętów i śrub do mocowania kolejowych, torowych materiałów konstrukcyjnych) oraz podkładek, wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, obecnie objętych kodami CN ex 7318 12 90, ex 7318 14 91, ex 7318 14 99, ex 7318 15 59, ex 7318 15 69, ex 7318 15 81, ex 7318 15 89, ex 7318 15 90, ex 7318 21 00 i ex 7318 22 00 (kody Taric 7318 12 90 11, 7318 12 90 91, 7318 14 91 11, 7318 14 91 91. 7318 14 99 11, 7318 14 99 91,7318 15 59 11, 7318 15 59 61,7318 15 59 81, 7318 15 69 11, 7318 15 69 61, 7318 15 69 81, 7318 15 81 11, 7318 15 81 61,7318 15 81 81, 7318 15 89 11, 7318 15 89 61,7318 15 89 81, 7318 15 90 21, 7318, 15 90 71, 7318 15 90 91, 7318 21 00 31, 7318 21 00 95, 7318 22 00 31 i 7318 22 00 95), z wyjątkiem produktów produkowanych przez wymienione z nazwy przedsiębiorstwa. Organ podkreślił również, że eksporter - firma "B" nie została wymieniona w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 723/2011 jako przedsiębiorstwo, którego wyroby korzystają w imporcie ze zwolnienia z cła antydumpingowego. Dla towaru należało przyjąć zatem dodatkowy kod Taric B999, przypisany pozostałym przedsiębiorstwom. W tym wypadku stawka rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego wynosi 85%. Podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu kwota ostatecznego cła antydumpingowego miała wpływ na wysokość należnego z tytułu importu towarów podatku VAT. Strona odwołała się od tej decyzji podnosząc, że organ nie uwzględnił rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddające ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. L 282/29 z 28.10.2010 r.) - dalej: "rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010", które nałożyło na organy celne obowiązek dokonania rejestracji zgłoszeń celnych. Tymczasem wcześniejsza rejestracji przywozu jest - zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 - okolicznością warunkującą wsteczne nałożenia cła antydumpingowego. Skoro więc nie została dokonana wcześniejsza rejestracja, brak jest podstaw do nałożenia tego cła. Ponadto wskazała, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 jest sprzeczne z umowami międzynarodowymi. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 2 stycznia 2013 r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w chwili przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 287 z 2009 r. ze zmianami). Organ odwoławczy wskazał, że Komisja Unii Europejskiej, poprzez publikację rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010 zakomunikowała importerom, dokonującym importu produktów klasyfikowanych do kodu Taric 7318 15 89 11, o ryzyku zastosowania w stosunku do takich towarów w przyszłości podwyższonego cła. W szczególności od dnia 29 października 2010 r. stosowne informacje były dostępne w przeglądarce taryfowej Europejskiego Systemu Zintegrowanej Taryfy Celnej – Taric oraz jego polskiej wersji systemie –ISZTAR. Według organu w niniejszej sprawie importer, przed złożeniem zgłoszenia celnego winien był sprawdzić we Wspólnotowej Taryfie Celnej, środki określone dla importowanego towaru oraz zapoznać się z treścią rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010. W punkcie E preambuły przedmiotowego rozporządzenia wyjaśniono, że poddanie rejestracji przywozu produktu objętego dochodzeniem antydumpingowym, ma na celu dopilnowanie, aby, jeżeli w wyniku dochodzenia zostanie stwierdzone obchodzenie środków, cło antydumpingowe mogło być pobrane w odpowiedniej wysokości z mocą wsteczną. Mając na uwadze umieszczenie we Wspólnotowej Taryfie Celnej informacji, dotyczącej ustanowienia dla towaru o określonym kodzie TARIC rejestracji dumpingu, organy celne nie stosują praktyki odrębnego informowania importerów o dokonaniu rejestracji zgłoszeń celnych, ponieważ taka rejestracja jest bezpośrednią konsekwencją zastosowania wobec towaru określonej klasyfikacji taryfowej. Tym samym organ uznał, iż wbrew opinii strony w przedmiotowej sprawie rejestracja przywozu towaru nie nastąpiła retrospektywnie dopiero w dniu wydania zaskarżonej decyzji, lecz miała miejsce już w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że punkt 16 preambuły rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 dotyczy zasad ustanawiania cła tymczasowego, którego nie nałożono na importowane towary. W niniejszej sprawie zamiast cła tymczasowego zastosowano rejestrację dumpingu a następnie cło dumpingowe ostateczne. Z tego powodu nie mogło dojść do naruszenia zasad ustanawiania tymczasowego cła antydumpingowego, określonych w treści ww. rozporządzenia. Wbrew opinii strony z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, że powodem wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie były ustalenia protokołu kontroli, która odbyła się w siedzibie importera. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Celnego wskazał jedynie, iż dokumenty zgromadzone w czasie kontroli zostały włączone do akt sprawy, lecz jako bezpośrednią przyczynę wydania przez siebie decyzji wskazał wejście w życie rozporządzenia Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku C. B. domagając uchylenia decyzji obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 121 oraz 122 w związku z art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu potwierdzającego dokonanie wpisu do rejestru przywozu towarów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu oraz naruszenie przepisów prawa materialnego określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/11, pkt 6 (części wstępnej) rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001 z dnia 23 lipca 2001 r. w sprawie środków, które Wspólnota może podjąć po przyjęciu przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO [raportu] dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych i art. 220 ust. 2 WKC poprzez niewyjaśnienie przesłanek odstąpienia od retrospektywnego księgowania kwoty długu. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że w przypadku Polski tryb automatycznej rejestracji został określony rozporządzeniem wydanym na podstawie art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą (Dz. U. nr 97, poz. 963). Jedynym dowodem na dokonanie automatycznej rejestracji towarów objętych danym zgłoszeniem jest dołączenie do akt postępowania wypisu z rejestru prowadzonego przez ministra właściwego do spraw gospodarki zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie przekazywania informacji o dokonanym obrocie z zagranicą towarami objętymi automatyczną rejestracją oraz sposobu rejestrowania tych towarów (Dz. U. nr 131, poz. 1405 ze zm.). Zatem uznanie przez organ odwoławczy, że została dokonana rejestracja przywozu bez przedstawienia wypisu z rejestru narusza przepisy prawa. Co więcej, przyznaje on, że Naczelnik Urzędu Celnego nie podjął żadnych działań w celu rejestracji zgłoszenia. Wobec niejednoznacznej treści art. 11 ustawy o administrowaniu obrotem z zagranicą trudno stwierdzić, czy dokonanie automatycznej rejestracji jest decyzją w rozumieniu k.p.a., nie budzi jednak wątpliwości, że jest to decyzja w rozumieniu art. 4 ust. 5 WKC. Stosownie zaś do art. 6 WKC decyzję podaje się do wiadomości strony. Organy celne nie wykazały w żaden sposób, aby przedmiotowe zgłoszenie celne zostało objęte rejestracją zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010. W tej sytuacji nałożenie rozszerzonego cła antydumpingowego zostało dokonane z naruszeniem art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011. W dalszej kolejności skarżący podkreślił, że przed wszczęciem postępowania w sprawie przedstawiciele Unii Europejskiej w WTO przyznali - poprzez uznanie wyroku Organu Apelacyjnego w sprawie [...] - że rozporządzenie (WE) nr 91/2009 narusza m.in. art. 6.10 i art. 9.2 porozumienia o stosowaniu artykułu VI układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (Dz. U. 1994 L 336, str. 103), zawartego w załączniku I A do porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) podpisanego w dniu 15 kwietnia 1994 r. w Marakeszu, zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986-1994) (Dz. Urz. L 336, str. 1). W tych okolicznościach od dnia 18 sierpnia 2011 r. państwa Unii Europejskiej powinny, zgodnie z zasadą prymatu prawa międzynarodowego, odmówić stosowania rozporządzenia (WE) nr 91/2009 we wskazanym zakresie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. pełnomocnik organu oświadczył, że organ odwoławczy oczekiwał z rozstrzygnięciem sprawy do wydania nowego rozporządzenia dotyczącego ceł antydumpingowych nałożonych na przedmiotowe produkty. Nie zawierało ono jednak przepisu nadającego mu moc wsteczną. Zastosowanie nowego rozporządzenia nie było możliwe z uwagi na treść art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2011 z dnia 23 lipca 2001 r. Wyrokiem z dnia 9 maja 2013 r. (sygn. akt III SA/Gd 200/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 stycznia 2013 r. Uzasadniając wyrok Sąd wskazał, że w dniu 28 lipca 2011 r. organ ds. rozstrzygania sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO) przyjął szereg zaleceń i ustaleń dotyczących rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009, z których wynika, że przepisy tegoż rozporządzenia naruszają Porozumienie Antydumpingowe (ADA) stanowiące integralną część porządku prawnego Unii Europejskiej. W konsekwencji Komisja Europejska wszczęła przegląd stosowanych środków antydumpingowych i w jego wyniku wydane zastało rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 924/2012 zmieniające rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE z dnia 10 października 2012 r. L 275, s. 1), dalej: "rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 924/2012", które weszło w życie 11 października 2012 r. Na mocy art. 1 tego aktu prawnego stawka ostatecznego cła antydumpingowego, mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktów wytwarzanych przez "wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa" została obniżona do wysokości 74,1 %. Zatem w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy obowiązywała już nowa, obniżona stawka cła antydumpingowego. Z pktu 9. Preambuły rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 wynika, że jego celem jest doprowadzenie do zgodności między rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 a zaleceniami i orzeczeniami Organu Rozstrzygania Sporów. Skoro celem stosowania ceł antydumpingowych jest ochrona rynku wspólnotowego i gospodarek Państw Członkowskich, to cło to winno zostać określone w wysokości jedynie eliminującej szkodę dla przemysłu Wspólnoty. Skoro więc Rada uznała, że cło antydumpingowe winno wynosić 74,1% zamiast 85%, zmieniając rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009, to należy przyjąć, że taka właśnie wartość cła antydumpingowego (74,1%) stanowiła gwarancję zabezpieczenia rynku wspólnotowego przy imporcie wskazanych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 91/2009 towarów. Organy administracji, ustalając wysokość cła antydumpingowego w niniejszej sprawie nie mogły odwołać się do treści art. 201 ust. 2 WKC, tj. daty zgłoszenia celnego. W dacie dokonywania zgłoszenia celnego rozporządzenie nr 723/2011 jeszcze nie obowiązywało. Towar sprowadzony przez stronę skarżącą był objęty jedynie rejestracją na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. Art. 2 zd. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 stanowi, że po jego wejściu w życie, wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Organy administracji, ustalając wysokość cła antydumpingowego w niniejszej sprawie nie mogą odwołać się do treści art. 201 ust. 2 WKC tj. daty zgłoszenia celnego. W dacie dokonywania zgłoszenia celnego rozporządzenie nr 723/2011 jeszcze nie obowiązywało. Towar sprowadzony przez stronę skarżącą był objęty jedynie rejestracją na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. Artykuł 2 zd. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 stanowi, że po jego wejściu w życie, wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Przyjęte na podstawie tego rozporządzenia zmiany dotychczas stosowanych środków antydumpingowych stają się zatem skuteczne od daty ich wejścia w życie. W doktrynie wskazuje się, że nie stanowią one wprawdzie podstawy do zwrotu opłat celnych pobranych przed tą datą (chyba że ustalono inaczej), jednak nie wyklucza to wniesienia skargi o odszkodowanie na podstawie art. 340 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – wersja skonsolidowana. Rozporządzenie Rady (WE) nr 1515/2001 w sprawie środków, które wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych (Dz. Urz. UE. L Nr 201 str. 10) stanowi w art. 3, że wszelkie środki przyjęte na podstawie tego rozporządzenia stają się skuteczne od daty ich wejścia w życie i nie stanowią podstawy do zwrotu opłat celnych pobranych przed tą datą, chyba że ustalono inaczej. Przepis ten odnosić się może jedynie do sytuacji, gdy postępowanie zmierzające do określenia cła antydumpingowego zostało zakończone ostateczną decyzją w okresie obowiązywania przepisów zakwestionowanych przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO w jego sprawozdaniu. Przepis ten w żadnej mierze nie uzasadnia odstąpienia przez organ odwoławczy od zasady bezpośredniego stosowania przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie orzekania – w sytuacji gdy z samej istoty sprawy (związanej z retroaktywnym skutkiem przepisów nakładających cło antydumpingowe na towary objęte wcześniejszą rejestracją) wynika brak możliwości stosowania przepisów obowiązujących w dacie dokonania zgłoszeń celnych. Zastosowanie przez organ odwoławczy stawki celnej wynikającej z pierwotnej wersji rozporządzenia nr 91/2009 stanowiło akt stosowania prawa, które nie obowiązywało w żadnej z istotnych dla ustalenia stanu prawnego dat - ani w dacie dokonania zgłoszenia celnego, ani w dacie orzekania przez organ drugiej instancji. Organ odwoławczy - działając w ramach dwuinstancyjnego postępowania, w którym w instancji odwoławczej ma miejsce ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej - miał natomiast obowiązek orzekania na gruncie stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania przez ten organ decyzji. Należy nadto podkreślić, że zasada zgodnej interpretacji prawa wspólnotowego z Porozumieniem Antydumpingowym stoi na przeszkodzie stosowaniu aktów wtórnego prawa wspólnotowego, w takim zakresie w jakim naruszają one normy zawarte w tym Porozumieniu. Niezgodność rozporządzenia nr 91/2009 w istotnym dla sprawy zakresie z Porozumieniem Antydumpingowym została uznana przez Komisję Europejską, co doprowadziło do wydania rozporządzenia zmieniającego nr 924/2012. Również i z tego powodu nie można zaakceptować powołania się przez organ odwoławczy na stan prawny uznany przez właściwy organ wspólnoty za wadliwy w odniesieniu do zobowiązań Wspólnoty wynikających z umowy międzynarodowej, której jest ona stroną. Nie stosując zatem przy ustalaniu wysokości cła antydumpingowego przepisów rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 organ drugiej instancji naruszył przepisy prawa materialnego w sposób mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu organ odwoławczy, działając w trybie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a/ Ordynacji podatkowej, powinien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i orzec merytorycznie, ustalając na nowo wysokość cła antydumpingowego z uwzględnieniem przepisów określających wysokość tego cła obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy w drugiej instancji. Dyrektor Izby Celnej wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenia prawa materialnego: 1. art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001 poprzez jego błędną wykładnię: – przyjęcie, że przepis ten odnosi się jedynie do postępowań zakończonych decyzją ostateczną, w konsekwencji błędne przyjęcie, że zmiana wysokości stawki cła antydumpingowego określona w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 924/2012 wywołuje skutek ex tunc; – wydanie wyroku, którego konsekwencją sprzeczną z tym przepisem będzie obowiązek zwrotu pobranego cła antydumpingowego; 2. art. 297 TFUE (dawny art. 254 TWE) w zw. z art. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na: – dokonaniu wykładni prawnej skutkującej złamaniem zasady nieretroakcji bez podstawy prawnej wynikającej z przepisu określającego datę wejścia w życie aktu prawnego, a wbrew treści przepisu; – błędnym przyjęciu, przy dokonaniu niezgodnego ze stanem faktycznym założenia logicznego, że skoro dokonanie przedmiotowej zmiany stawki cła antydumpingowego nastąpiło w trybie – jak twierdzi niesłusznie WSA – sprostowania błędu, to zmieniona stawka obowiązuje ex tunc; 3. art. 11 ust. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 poprzez jego niezastosowanie do ustalenia trybu postępowania w sprawie wniosków o zwrot cła antydumpingowego; 4. art. 1, art. 2 zd. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 w zw. z art. 2 oraz art. 207 ust. 1 TFUE (dawny art. 133 ust. 1 TWE) poprzez jego błędną wykładnię prawną prowadzącą do złamania zasady równości i jednolitości traktowania, a w konsekwencji do przyjęcia normy prawnej skutkującej niejednolitym traktowaniem i dyskryminacją fiskalną podmiotów w związku z niewykorzystaniem przez nich administracyjnych środków odwoławczych lub w zależności od, niezależnego od strony, czasu zakończenia odwoławczej procedury administracyjnej; 5. art. 67 WKC i art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez ich niezastosowanie w sprawie i przyjęcie dla oceny momentu powstania obowiązku w zakresie cła antydumpingowego oraz podatku VAT daty innej niż wynika z tego przepisu; 6. art. 201 ust. 2 w zw. z art. 67 oraz art. 214 ust. 1 WKC poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na błędnym uznaniu, że nie regulują one kwestii cła antydumpingowego, i że dla zastosowania właściwej stawki cła antydumpingowego należy przyjąć stawki obowiązujące w dniu wydania decyzji, a nie właściwe daty złożenia zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu; 7. art. 233 § 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 i § 4, art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że podatkowy organ drugiej instancji może dokonać zmiany prawidłowej od strony formalno-materialnoprawnej deklaratoryjnej decyzji I-wszo instancyjnej stwierdzającej powstanie obowiązku z mocy prawa, w związku ze zmianą przepisu dotyczącego stawki obciążenia fiskalnego, bez podstawy prawnej w postaci przepisu intertemporalnego nakazującego zastosowanie nowej stawki do stanów faktycznych zaszłych przed wejściem w życie zmienionych przepisów oraz wbrew wyżej wymienionym przepisom WKC ustalającym dzień powstania długu celnego na dzień zgłoszenia celnego o dopuszczenie do obrotu; 8. art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 w zw. z art. 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011, obu w brzmieniu sprzed wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie i przyjęcie, że należności z tytułu cła antydumpingowego, w decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia do WSA w Gdańsku, zostały nieprawidłowo określone; 9. art. 29 ust. 13 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT poprzez ich niezastosowanie w sprawie i przyjęcie, że należności podatkowe z tytułu podatku VAT, w decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia do WSA w Gdańsku, zostały nieprawidłowo określone. Wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt I GSK 1256/13) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez ten Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym, jak stanowi art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia dokonana w oparciu o ww. kryterium prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 stycznia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 29 listopada 2011 r. określającą stawkę cła antydumpingowego i wysokość należności celno-podatkowych związanych ze zgłoszeniem celnym z dnia 28 grudnia 2010 r. (nr [...]). Wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt I GSK 1256/13) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wydany w przedmiotowej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 lutego 2013 r. (sygn. akt III SA/Gd 704/12) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tut. Sądowi. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że "uwzględniając przedmiot rozpatrywanej sprawy oraz przedmiot wydanego w niej rozstrzygnięcia, nie może budzić wątpliwości, że w analizowanym zakresie zasadnicze znaczenie miała regulacja zawarta w art. 67 WKC. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. Nadto, jak stanowi art. 201 ust. 1 lit. a/ i ust. 2 WKC, dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, a z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego powstaje dług celny. Ponadto, co do zasady, kwota należności celnych przywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego (art. 214 ust. 1 WKC). Z przywołanej regulacji jednoznacznie wynika, że to moment zaistnienia określonego nią zdarzenia, z którym przepis prawa wiąże określone skutki prawne, ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia właściwego reżimu prawnego ("prawa właściwego") stosowanego dla prawnej oceny tego zdarzenia oraz ustalenia jego konsekwencji prawnych. Podkreślając, że zgłoszenie celne ma ze swej istoty charakter deklaracji zawierającej oświadczenie wiedzy odnośnie do zgłaszanego towaru, jego wartości i pochodzenia, z czym z kolei wiąże się uprawnienie organów celnych do ewentualnego zweryfikowania (również następczego) tego zgłoszenia w celu ustalenia prawidłowości zawartych w nim danych, w kontekście zastrzeżenia zawartego w art. 67 WKC, zwrócić należy uwagę na to, że dzień przyjęcia zgłoszenia celnego jest także wyznacznikiem dla zastosowania wobec towarów objętych zgłoszeniem celnym środków polityki handlowej, jeżeli takie mają zastosowanie do danego towaru. Chodzi mianowicie o środki pozataryfowe, takie jak środki antydumpingowe w postaci ceł antydumpingowych, wprowadzane na mocy rozporządzeń Rady (WE) w wyniku postępowania antydumpingowego prowadzonego przez Komisję Europejską, jeżeli postępowanie takie wykaże stosowanie praktyk dumpingowych w przywozie określonego towaru na wspólnotowy obszar celny. Uwzględniając tę właśnie konsekwencję wypływającą z przywołanej regulacji WKC podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie, w dacie zgłoszenia celnego, objęte nim towary stanowiły przedmiot prowadzonego na podstawie przywołanego powyżej rozporządzenia Komisji (WE) nr 966/2010 dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009. Zgodnie też z jego art. 2, na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, podlegały rejestracji w celu dopilnowania, aby, jeśli w wyniku dochodzenia zostałoby stwierdzone obchodzenie środków, cło antydumpingowe mogło być pobrane w odpowiedniej wysokości z mocą wsteczną od dnia rejestracji przywozu wysyłanego z Malezji. W związku z tym, że dochodzenie prowadzone na podstawie rozporządzenia nr 966/2010 ujawniło istnienie praktyki obchodzenia cła antydumpingowego nałożonego na przywóz towarów w postaci złącznych elementów z żeliwa lub stali pochodzących z Chin poprzez ich przeładunek w Malezji – a więc takich, jak te w rozpatrywanej sprawie – rozporządzeniem Rady (WE) nr 723/11 z dnia 18 lipca 2011 r. doszło do rozszerzenia ostatecznego cła antydumpingowe w wysokości 85 % mającego zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw", a nałożonego w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali, innych niż ze stali nierdzewnej, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, także na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali, innych niż ze stali nierdzewnej, wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji. Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 723/11, pobór cła rozszerzonego od przywozu produktów wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, dotyczył towarów zarejestrowanych zgodnie z art. 2 rozporządzenia (UE) nr 966/2010 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009. Powyższe ma istotne znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji pod katem postawionych przez stronę skarżącą zarzutów. Skoro bowiem - jak już powyżej to podkreślono – data przyjęcia zgłoszenia celnego stanowi również wyznacznik stosowania wobec towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem odpowiednich środków antydumpingowych, które w zakresie istotnym dla rozpatrywanej sprawy ustanowione zostały przywołanymi rozporządzeniami unijnymi, a ich stosowanie na podstawie rozporządzenia nr 723/11 w odniesieniu do przywozu towarów wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji - jakkolwiek z mocą wsteczną - nie sięgało jednak dalej, niż wejście w życie obowiązującego w dacie przyjęcia tego zgłoszenia celnego rozporządzenia nr 966/2010 wszczynającego dochodzenie w sprawie obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem nr 91/2009, na podstawie którego doszło – co istotne – do rejestracji towarów objętych tymże zgłoszeniem celnym, to stwierdzić należy, że wyznaczone datą przyjęcia zgłoszenia celnego oraz rejestracją objętych nim towarów ramy stanu prawnego rozpatrywanej sprawy, powinny być dostrzeżone przez Sąd I instancji, zaś przyjęte na jego gruncie unormowania stanowić powinny wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej (por. również wyrok TSUE z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt C-667/11, LEX nr 1318159). (...) Formułując tezę, że organ odwoławczy zobowiązany był uwzględnić w swoim rozstrzygnięciu treść postanowień zawartych w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 924/2012 Sąd I instancji nie dość, że nie uwzględnił konsekwencji wypływających z treści już przywoływanych aktów prawa unijnego, to również pominął szereg istotnych elementów normatywnych tkwiących w samym rozporządzeniu wykonawczym i w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1515/2001. W ich świetle, nie można było przyjąć, że wymienione akty prawa unijnego miały zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, stanowiąc wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej. Wobec powyższego, podkreślić należy przede wszystkim, że do kompetencji Komisji realizowanej na podstawie i w trybie rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001, należy wprowadzanie zmian, między innymi, do środków przyjętych na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009. Powyższe stanowi konsekwencję rozważenia stanowiska zawartego w sprawozdaniu przyjętym przez Organ Rozstrzygania Sporów (ORS) w zakresie odnoszącym się do tychże środków (art. 1 ust. 1 lit. a rozporządzenia). Co wymaga szczególnego podkreślenia, a co wynika z pkt 6 wprowadzenia do rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001, zalecenia ujęte w sprawozdaniach przyjętych przez ORS, mają wyłącznie skutek przyszły. Jak wynika z art. 3 tego rozporządzenia, wszelkie środki przyjęte na jego podstawie stają się skuteczne od daty ich wejścia w życie i nie stanowią podstawy do zwrotu opłat celnych pobranych przed tą datą, chyba że ustalono inaczej. Oznacza to, że wprowadzane środki mają co do zasady zastosowanie do oceny zdarzeń przyszłych, nie zaś tych, których stan prawny, tak jak w rozpatrywanej sprawie, został już ukształtowany w przedstawiony powyżej sposób. W świetle treści tej jednoznacznej regulacji, nie ma podstaw, aby tak jak przyjął to Sąd I instancji, uznać, że ma ona zastosowanie do sytuacji, gdy postępowanie zmierzające do określenia cła antydumpingowego zostało zakończone ostateczną decyzją w okresie obowiązywania przepisów zakwestionowanych przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO w jego sprawozdaniu, co w konsekwencji miało prowadzić do wniosku o konieczności uwzględnienia przez Dyrektora Izby Celnej, jako organ odwoławczy, treści postanowień rozporządzenia Rady (UE) nr 924/2012, którym zmieniono stawkę celną "dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw dodatkowy kod Taric A999" wynikającą z pierwotnej wersji rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009, obniżając ją z poziomu 85 % na 74,1 %. Wnioskowanie tego rodzaju, nie dość, że jest wadliwe, to również charakteryzuje się daleko idącą niekonsekwencją w zakresie odnoszącym się do nieuwzględnienia tego aspektu zagadnienia, który związany jest z zawartym w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001 zastrzeżeniem ograniczenia prawa zwrotu opłat celnych pobranych przed datą wprowadzenia środków, chyba że ustalono inaczej. A to z tego powodu, że ustaleń takich nie zawiera rozporządzenie Rady (UE) nr 924/2012, którym środki te (tj. zmianę w tych środkach) wprowadzono. Niekonsekwencji tej nie usuwa bardzo enigmatyczny argument z art. 340 TFUE zwłaszcza, że przedmiotową kwestię wyraźnie reguluje art. 11 ust. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009". W związku z powyższym należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, w ramach której organy zastosowały stawkę 85 % cła antydumpingowego jest zgodna z prawem, a zatem nie została wydana z naruszeniem powołanych w skardze przepisów prawa materialnego (art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 723/11 oraz pkt 6 wprowadzenia do rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001). W ocenie Sądu zarzuty skargi o braku rejestracji przywozu przedmiotowego towaru i co za tym idzie niemożliwości nałożenia rozszerzonego cła antydumpingowego, są bezzasadne. Rozporządzenie Komisji nr 966/2010 w art. 2 nakazało organom celnym podjęcie właściwych kroków w celu rejestrowania przywozu do Unii niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali, innej niż stal nierdzewna, wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, objętych ściśle określonymi w rozporządzeniu tym kodami CN. Jest to unormowanie mające na celu wyłącznie ochronę interesów Wspólnoty przed unikaniem przez importerów regulowania zobowiązań w zakresie cła antydumpingowego nakładanego z mocą wsteczną. Obowiązek rejestracji oznacza konieczność wprowadzenie do stosownych systemów ewidencyjnych informacji o wprowadzeniu na teren Wspólnoty określonego towaru w taki sposób, by możliwym było sprawne i pełne wyegzekwowanie ewentualnie nałożonych ceł antydumpingowych. Zatem jest to instytucja, która gwarantować ma skuteczność wspólnotowej polityki celnej mającej na celu ochronę rynku przed praktykami dumpingowymi. Rejestracja sprowadzonych towarów nie wpływa bynajmniej na sferę praw importerów. Do dokonania rejestracji zobowiązywał organy celne wprost powołany wyżej przepis rozporządzenia nr 966/2010. Zaniechanie tego obowiązku stanowiłoby naruszenie prawa wspólnotowego. Z przywoływanych i cytowanych w skardze przepisów rozporządzenia Komisji nr 966/2010 oraz art. 6 ust. 1 czy art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą (Dz. U. Nr 97, poz.963 ze zm.) nie wynika bynajmniej, żeby dokonanie rejestracji towarów miało dokonywać się w drodze decyzji administracyjnej. Już samo przyjęcie przez organ zgłoszenia celnego towaru, co do którego akt prawa wspólnotowego nałożył obowiązek rejestracji jednoznaczne jest z zarejestrowaniem przez organy celne dokonania obrotu. Informacja o tym, że dane towary podlegają rejestracji, w związku z toczącym się postępowaniem wyjaśniającym w sprawie podejrzenia antydumpingu, nie jest kierowana do każdego zgłaszającego taki towar oddzielnie, lecz jest umieszczana w elektronicznej wersji Wspólnotowej Taryfy Celnej. W tej sytuacji pogląd skarżącego, że jedynym dowodem na fakt dokonania rejestracji towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym jest wypis z rejestru prowadzonego przez ministra właściwego do spraw gospodarki, jest poglądem błędnym. Argumentacja pełnomocnika skarżącego dotycząca pisma Ministerstwa Finansów z dnia 12 maja 2011 r. jest co najmniej niezrozumiała. Pełnomocnik na podstawie treści tego pisma wywodzi, że jeżeli zostanie potwierdzone, że towar został wyprodukowany w Tajlandii przez producenta mającego siedzibę w Tajlandii – i podaje, że taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej - nie ma podstaw do stosowania do towaru środków takich, jakie są stosowane wobec towarów z Chin. W toku całego postępowania skarżący nie podnosił, że przedmiotowy towar pochodzi z Tajlandii - przeciwnie, twierdził, że ma malezyjskie pochodzenie. Podkreślenia wymaga też, że w aktach brak jakichkolwiek dowodów na poparcie tezy, iż towar pochodzi z Tajlandii, wobec czego nie ma też podstaw do skutecznego zakwestionowania malezyjskiego pochodzenia towaru. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ art. 220 ust. 2 WKC poprzez niewyjaśnienie przesłanek odstąpienia od retrospektywnego księgowania kwoty długu należy wskazać, że jakkolwiek organ w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji rzeczywiście nie odniósł się wprost do instytucji odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania, to jednak okoliczność ta stanowi co najwyżej o wadliwości uzasadnienia kontrolowanych decyzji, co – w świetle istniejącego w sprawie stanu faktycznego i prawnego – nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie retrospektywne zaksięgowanie należności celnych (kwoty ostatecznego cła antydumpingowego) nastąpiło na skutek wejścia w życie (w dniu 26 lipca 2011 r.) przepisów rozporządzenia wykonawczego rady (UE) Nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji. Rozporządzenie to – co zostało powyżej wyjaśnione – znajdowało w pełni zastosowanie do partii importowanych przez skarżącego towarów objętych zgłoszeniem celnym z dnia 28 grudnia 2010 r. (nr [...]) i kodem TARIC 7318 15 89 11 oraz zarejestrowanych w trybie przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/10 z dnia 27 października 2010 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddającego ten przywóz rejestracji. W złożonej skardze skarżący nie sprecyzował ani podstawy ograniczenia możliwości dokonania retrospektywnego zaksięgowania w przedmiotowej sprawie (art. 220 ust. 2 WKC zawiera trzy niezależne przesłanki odstąpienia od retrospektywnego księgowania – lit. a/ - c/), ani też w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego przepis ten winien zostać zastosowany przez organy w niniejszej sprawie, ograniczając się właściwie wyłącznie do lakonicznego stwierdzenia, że "zdaniem skarżącego dokonanie retrospektywnego zaksięgowania nastąpiło z winy organów celnych". W świetle opisanego w sprawie stanu faktycznego wskazać należy, że zaksięgowanie retrospektywne cła antydumpingowego nie nastąpiło w wyniku jakiegokolwiek błędu organów celnych lecz wskutek wejścia w życie przepisów rozporządzenia wykonawczego rady (UE) Nr 723/2011. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się wadliwości zaskarżonych decyzji uzasadniających uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. i w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.