III SA/Gd 165/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Adam Osik po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Wojewody z dnia 13 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: 1. przyznać wnioskodawcy od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, obejmujące sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej; 2. przyznać radcy prawnemu od Skarbu Państwa kwotę 33,20 zł (trzydzieści trzy złote dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków radcy prawnego; 3. oddalić wniosek w pozostałym zakresie. Skarżącemu W. P. zostało przyznane postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 165/14, prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła tym radcą prawnym – M. S. W piśmie z dnia 17 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2014 r., wydanym w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę, natomiast postanowieniem z dnia 8 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przyznania radcy prawnemu M. S. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. W skardze kasacyjnej z dnia 16 października 2014 r. od wyroku tut. Sądu z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 165/14, radca prawny M. S. wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, załączając oświadczenie, zgodnie z którym koszty te nie zostały zapłacone ani w części, ani w całości. Ponadto w piśmie z dnia 24 listopada 2016 r. pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i przed Sądem Najwyższym, a nadto o zasądzenie zwrotu wydatków w łącznej kwocie 54,20 zł, w tym 33,20 zł kosztów przejazdu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu rozprawy oraz 21 zł kosztów korespondencji w sprawie. Pełnomocnik wyjaśnił, że oświadczenie wymagane w kwestii uiszczenia kosztów złożył do akt przy skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, w niniejszej sprawie – z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu wydanego przed dniem 1 stycznia 2016 r - w myśl § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) oraz § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805), reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490), którego przepis § 15 stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stosownie natomiast do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) tego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Stawka minimalna stanowiąca podstawę obliczenia wysokości wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego z urzędu wynosi, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia, 240 zł, zatem w rozpoznawanej sprawie wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu stanowi kwotę 120 zł, albowiem został on ustanowiony przed dniem wydania wyroku sądu pierwszej instancji. Wskazaną powyżej opłatę, zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (obecnie 23 %). W konsekwencji finalne wynagrodzenie należne pełnomocnikowi za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy wynosi 147,60 zł. Odnośnie kosztów obejmujących wydatki pełnomocnika związane z dojazdem do siedziby Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu rozprawy oraz z kosztami korespondencji uznano, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 165/14, dotyczyło odmowy przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Nie obejmowało zatem rozstrzygnięcia w przedmiocie niezbędnych udokumentowanych wydatków poniesionych przez pełnomocnika. Z tych względów wniosek w zakresie poniesionych wydatków, zgłoszony w dniu 24 listopada 2016 r., podlegał rozpoznaniu. Wydatki dotyczące kosztów przejazdu pełnomocnika własnym pojazdem, ustalono, zgodnie z jego wnioskiem, w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r., nr 27, poz. 271 ze zm.), w wysokości 33,20 zł. W ocenie referendarza sądowego sposób dokumentowania wydatków związanych z dojazdem do sądu własnym samochodem nie może przejawiać nadmiernego rygoryzmu. Wystarczające jest w związku z tym nadesłanie przez wnioskodawcę rzetelnego wyliczenia odległości z wykorzystaniem wariantu trasy najkrótszej skoro chodzi o wydatki niezbędne. W rozpatrywanej sprawie takie wyliczenie pełnomocnik skarżącego przedstawił. Brak jest natomiast podstaw do przyznania pełnomocnikowi skarżącego zwrotu poniesionych przezeń kosztów korespondencji z Sądem. Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury zakres wydatków profesjonalnego pełnomocnika nie może być rozszerzany na wydatki drobne i zwykle występujące przy okazji prowadzenia procesu sądowego, do których zaliczają się między innymi koszty korespondencji. Przyjmuje się, że tego typu wydatki są rekompensowane pełnomocnikowi w ramach przyznanego mu wynagrodzenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 30/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Odnośnie zawartego w piśmie z dnia 24 listopada 2016 r. wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym należało podkreślić, że zasadność przyznania tychże kosztów w części obejmującej wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy była już przedmiotem postanowienia ww. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 września 2014 r., wydanego w niniejszej sprawie. Od postanowienia tego pełnomocnik nie wniósł zażalenia. Pozytywne rozpoznanie kolejnego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo wykonane na zasadzie prawa pomocy udzielonej w pierwszej instancji stanowiłoby wyraz nieuzasadnionej weryfikacji prawomocnego postanowienia Sądu. Z kolei wniosek zawarty w ww. piśmie o przyznanie kosztów pomocy prawnej w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji został potraktowany jako powtórzenie wniosku o przyznanie kosztów obejmujących sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika, skoro w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 18 września 2016 r. pełnomocnik nie brał udziału. Z powyższych względów, referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.