III SA/Gd 17/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi E. S. na rozkaz personalny Komendanta Policji w G. z dnia 12 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia 14 czerwca 2013 r. uchylił rozkaz personalny nr [...] z dnia 30 kwietnia 2013 r. , którym zwolniono E. S. ze służby w Policji z dniem 15 maja 2013 r. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia 30 września 2013r. Komendant Miejski Policji , działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3, art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwolnił E. S. z dniem 30 września 2013 r. ze służby w Policji. Decyzji na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 22 listopada 2012 roku Naczelnika Wydziału w G. Zarządu I Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji został poinformowany, że funkcjonariusz Komendy Miejskiej Policji E. G., przyjęta do służby w Policji w dniu 30 grudnia 2011 r., była karana prawomocnym orzeczeniem sądu z dnia 8 grudnia 2008 r. na terenie Republiki Federalnej N. za dokonanie kradzieży. Do pisma dołączono kopię odpowiedzi z Europejskiego Systemu Przekazywania Informacji z Rejestrów Karnych, z którego wynika, że E. G. została wymierzona kara pozbawienia wolności na jeden rok i trzy miesiące w zawieszeniu na trzy lata. Data zakończenia wykonywania kary oznaczona została na dzień 29 grudnia 2011 r. Organ wskazał, że ustalono, że na terenie N. w pierwszej połowie 2008r. działała zorganizowana grupa zajmująca się kradzieżami perfum drogich marek, do której należała E. G.. Wraz z mężczyzną, udając parę, wchodzili do perfumerii i wykorzystując nieuwagę personelu kradli drogie perfumy. Pozostałe osoby były pomocnikami stojąc na czatach lub kierując samochodem. Policja N.ka w dniu 16.05.2008 roku dokonała zatrzymania E. G. wraz z mężczyzną w pościgu po dokonaniu kolejnego przestępstwa. Zarzucono jej wielokrotny czynny udział w popełnianiu kradzieży w zorganizowanej grupie złodziejskiej. W dniu 30 grudnia 2011 roku E. G. została przyjęta do służby Policji po przeprowadzeniu, z wynikiem pozytywnym, postępowania kwalifikacyjnego. Po odbyciu kursu podstawowego w Wyższej Szkole Policji w S. funkcjonariusza przydzielono do pełnienia służby w Komisariacie Policji . E. G. w dniu 29 września 2012 r. zawarła związek małżeński i obecnie posługuje się nazwiskiem S.. W dniu 25 stycznia 2013 roku cofnięto E. S. poświadczenie bezpieczeństwa. W dniu 12 marca 2013 roku wszczęto z urzędu postępowanie w przedmiocie zwolnienia w/w ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwrócono się do Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów o opinię w przedmiocie możliwości zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji, który to Zarząd nie wniósł zastrzeżeń co do konieczności zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Odwołując się do treści art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji organ wskazał, że w toku postępowania organ powinien wykazać, iż popełnienie czynu o znamionach przestępstwa miało charakter oczywisty, a ponadto ocenić wpływ popełnienia czynu na możliwość dalszego pozostawania w służbie. Skazanie prawomocnym wyrokiem sądu państwa obcego stanowi niezaprzeczalny dowód, że przestępstwo zostało popełnione. Decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie w/w przepisu związana jest z utratą przez policjanta kwalifikacji w postaci nieposzlakowanej opinii na skutek popełnienia przestępstwa. Służba w szeregach Policji funkcjonariusza pozbawionego cechy niekaralności i nieposzlakowanej opinii stoi w sprzeczności z interesem społecznym. Konieczność dbania o autorytet Policji jako zorganizowanej formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego wymagał niezwłocznego odsunięcia od wykonywania zadań i czynności służbowych funkcjonariusza skazanego prawomocnym orzeczeniem sądu N.kiego. W odwołaniu od ww. rozkazu personalnego E. S. twierdziła, iż po uchyleniu decyzji sprawa wraca do poprzedniego stanu, a postępowanie przed organem I instancji jest postępowaniem nowym i odrębnym. Zaskarżony rozkaz personalny wydany został bez wszczęcia nowego postępowania dyscyplinarnego, w oparciu o dowody i ustalenia zebrane w czasie pierwszego postępowania wszczętego w dniu 12 marca 2013 roku. Podała, że nie otrzymała żadnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Ponadto zarzuciła przedawnienie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, zgodnie z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, które nastąpiło 14 listopada 2012r.- jeszcze przed wszczęciem pierwszego postępowania dyscyplinarnego w dniu 12 marca 2013 roku. Wypełniając ankietę bezpieczeństwa udzieliła informacji na temat swojej karalności w oparciu o wypis z Krajowego Rejestru Karnego, jaki otrzymała w dniu 14 lutego 2011r. Ankietę bezpieczeństwa wypełniała zgodnie z zawartymi w niej informacjami. W tej sytuacji sądziła, że jest osobą niekaraną. Działała w dobrej wierze, w oparciu o polskie przepisy i polski rejestr. Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia 12 listopada 2013r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji. W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 268a k.p.a. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że fakt popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, w sytuacji gdy jego popełnienie jest oczywiste, należy do tych przypadków, w których zwolnienie ze służby pozostawione zostało decyzji właściwego przełożonego. W niniejszej sprawie przekonanie o oczywistości popełnienia przez E. S. czynu zabronionego, kwalifikowanego w systemie prawa polskiego jako przestępstwo kradzieży, oparto na istnieniu prawomocnego wyroku sądu N.kiego w B., którego zasadniczą treść uzyskano w szczególności z Europejskiego Systemu Przekazywania Informacji z Rejestrów Karnych ECRIS. Obowiązujący w polskim systemie prawnym art. 278 § 1 kodeksu karnego stanowi, że kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą , podlega karze pozbawienia wolności od trzech miesięcy do lat 5. W rozpatrywanym przypadku zostało udowodnione przez organ sądowy w B., iż E. S. kilkakrotnie popełniała czyny polegające na zaborze w celu przywłaszczenia perfum ze sklepów w N. (działając w zorganizowanej grupie), w wyniku czego suma strat wyniosła około 20000 euro. Skazujący i prawomocny wyrok sądu N.kiego świadczy o oczywistości popełnienia przez E. S. czynu kwalifikowanego również przez polskie ustawodawstwo karne jako kradzież, czynu, o którym traktuje art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji (czyn o znamionach przestępstwa). Zatem bezsporna jest okoliczność, że E. S. dopuściła się w 2008 r. na terenie N. czynów o znamionach przestępstwa kradzieży (art. 178 §1 Kodeksu karnego). Wskazano, że popełnienie czynu kwalifikowanego z art. 278 k.k. przez osobę, która następnie wstępuje do Policji urąga dobremu imieniu Policji i godzi w jej pozytywny wizerunek i odbiór w społeczeństwie. Pozostawienie takiego funkcjonariusza w służbie wprowadzałoby i pogłębiało dysonans między Policją a społeczeństwem. W kontekście powoływania się przez stronę na swoją nienaganną służbę podano, że ustawodawca nie uzależnił możliwości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji od przebiegu służby funkcjonariusza ani jego subiektywnego przekonania co do przydatności do służby. W przedmiotowej sprawie uwzględnia się brak nieposzlakowanej opinii policjanta, które musi posiadać osoba będąca policjantem zgodnie z art. 25 ust.1 ustawy o Policji. Organ wskazał ponadto, że nie do przyjęcia jest, aby policjant egzekwujący prawo sam wcześniej je łamał. Odstępstwo czasowe od popełnienia przez E. S. czynu zabronionego do wstąpienia jej do służby w Policji nie jest znaczne (a policjantka jest ponadto jeszcze w służbie przygotowawczej, a więc z mocy ustawy w służbie poddanej szczególnej ocenie i uwadze), wobec czego ryzyko utraty zaufania do Policji jest większe. Ponadto E. S., poza ukończonym kursem podstawowym, nie posiada kwalifikacji, które byłyby w szczególny sposób pożądane w służbie w Policji ani osiągnięć zawodowych, które przeważyłyby nad potrzebą zwolnienia jej z tej służby z uwagi na popełniony czyn o znamionach przestępstwa kradzieży. Służba pełniona w sposób nienaganny, na co powołuje się E. S. nie stanowi o tym, że jest ona wybitna na tle innych funkcjonariuszy i powinna w służbie pozostać. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione było interesem społecznym wynikającym z potrzeby zapewnienia ciągłości funkcjonowania Policji i wykonywania jej ustawowych zadań. E. S. nie może dłużej wykonywać czynności służbowych, a nie ma możliwości przyjęcia do jej komórki organizacyjnej i mianowania na etacie innego funkcjonariusza, który faktycznie realizowałby zadania służbowe. Natychmiastowe wykluczenie E. S. ze służby ma przeciwdziałać zachowaniom, które mogą pozbawić Policję wiarygodności w oczach opinii publicznej. Organ wskazał, że strona błędnie przyjęła, że po uchyleniu rozkazu personalnego z dnia 30 kwietnia 2013 r. należało przeprowadzić nowe postępowanie administracyjne. Postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby w Policji zostało już raz wszczęte, wobec czego nie było potrzeby wszczynania nowego postępowania, a organ mógł oprzeć się na zebranych dotychczas środkach dowodowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższy rozkaz personalny E. S. wniosła o uchylenie obu rozkazów personalnych i przywrócenie do służby w Policji na dotychczasowych warunkach, zarzucając im: 1. naruszenie przepisów postępowania : a) art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a., przez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego i podjęcie rozstrzygnięcia nie znajdującego uzasadnienia w zebranym materialne dowodowym, a w szczególności ustalenia, że skarżąca w sposób umyślny i zawiniony zataiła, że została skazana wyrokiem obcego państwa za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, b) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego w sposób nie pozwalający na poznanie motywów, którymi się kierował organ przy załatwieniu sprawy, wskazując jako jedyną podstawę zwolnienie skarżącej z pełnienia służby w Policji wyrok skazujący za popełnione przestępstwo na terenie N., c) art. 108 k.p.a. przez bezpodstawne nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, 2. naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki do zwolnienia skarżącej ze służby w Policji, przez stwierdzenie, że wyrok skazujący za przestępstwo popełnione na terenie państwa obcego stanowi obligatoryjną przesłankę zwolnienia policjanta ze służby. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że wszystkie informacje, które złożyła przed przyjęciem jej do służby były badane i zostały uznane za wiarygodne. Skoro Prokuratura umorzyła wobec skarżącej postępowanie nie dopatrując się zawinionego jej działania, to miała ona pełne prawo sądzić, że formalnie nie jest osobą karaną. Nie kwestionowała , że została skazana prawomocnym wyrokiem na terenie N. w B. w dniu 8 grudnia 2008r., na mocy którego orzeczono wobec niej karę pozbawienia wolności 1 roku i 3 miesięcy z zawieszeniem na okres 3 lat. Wskazała, że zakończenie wykonania kary określono na dzień 29 grudnia 2011r. natomiast kara podlega zatarciu -według przepisów prawa N. - z dniem 8 marca 2015 r. Zarzuciła nieuzasadnione przyjęcie, że wyrok skazujący państwa obcego w B. na terenie N. w 2008r. jest na tyle oczywisty, że daje podstawę do zwolnienia jej ze służby. Czyn kradzieży, za który została skazana, miał miejsce w 2008r. na terenie N., natomiast informacje na ten temat nie pochodzą z dokumentów oryginalnych, lub potwierdzonych przez sąd N., są to jedynie informacje e-mailowe przesłane przez władze N.. Ponadto w dniu 29.12.2011r. minął okres zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec skarżącej, a dopiero z dniem 30.12.2011r. została przyjęta do służby w Policji. Dopiero w 2013 r., w toku postępowania prowadzonego przez organy policji, okoliczność jej skazania została ujawniona w Krajowym Rejestrze Karnym w Polsce. Nie ujawniła tego faktu na etapie rekrutacji do służby w Policji, bowiem nikt od niej tego nie żądał. Skarżąca zarzuciła, że po uchyleniu do ponownego rozpoznania decyzji o zwolnieniu jej ze służby w Policji nie zawiadomiono jej o wszczęciu postępowania administracyjnego, co w jej ocenie jest sprzeczne z art. 61 § 4 k.p.a. i doprowadziło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażonej w art. 10 k.p.a. W ten sposób ograniczono jej prawo do podejmowania czynności procesowych mające wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego, co z kolei naruszyło art. 6 i art. 8 k.p.a. Stwierdziła, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie uzależnia wyniku postępowania administracyjnego od wyniku prowadzonego przeciwko policjantowi postępowania karnego i wydania prawomocnego wyroku karnego, lecz od oczywistości popełnionego czynu o znamionach przestępstwa. Organ zaś w zaskarżonej decyzji oparł swoje przekonanie o oczywistości popełnienia przestępstwa na podstawie wyroku sądu N. w B., niezasadnie nie biorąc pod uwagę nienagannej służby skarżącej w Policji. Za niezasadne uznała nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem oczywistość popełnienia przestępstwa na terenie państwa obcego nie została do końca wyjaśniona. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna, a jej zarzuty są całkowicie chybione. Skarżąca została zwolniona ze służby Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tj. Dz.U. z 2011r. , 287, poz.1687 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", co wyraźnie wynika z decyzji ( rozkazów personalnych ) organów obu instancji. Przepis ten stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Wymóg ten w niniejszej sprawie został spełniony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. akt I OSK 55/07 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), "skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego", o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji nie oznacza skazania wyrokiem sądu państwa obcego, natomiast art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy "pozwala na ocenę zachowania policjanta skazanego wyrokiem sądu państwa obcego z uwzględnieniem polskich norm i instytucji prawnokarnych". Organy fakt popełnienia przez skarżącą czynu o znamionach przestępstwa, za który została skazana przez sąd państwa obcego, ustaliły na podstawie różnego rodzaju dowodów, w tym danych z Europejskiego Systemu Przekazywania Informacji z Rejestrów Karnych . Okoliczność ta nie musiała być wykazywana jedynie odpisem wyroku sądu państwa obcego. Skarżąca swego skazania przez sąd N. za kradzież nie kwestionowała. W tej sytuacji popełnienie czynu o znamionach przestępstwa przez skarżącą jest oczywiste w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Brak jest podstaw do wykazywania tych okoliczności jedynie dokumentem w postaci wyroku sądu obcego. Słowo "oczywisty" oznacza coś jasnego, pewnego, co do którego nie ma wątpliwości. Skarżąca, co wprost wynika z treści skargi, nie kwestionuje faktu, że za kradzież została skazana prawomocnym wyrokiem sądu na terenie N. w B. w dniu 8 grudnia 2008 r., i że wymierzono jej karę pozbawienia wolności 1 roku i 3 miesięcy z zawieszeniem na okres 3 lat. Organy w niniejszej sprawie wskazały na fakt, że czyn taki, jaki popełniła skarżąca, jest również penalizowany w polskim prawie karnym. Rozważyły także , czy fakt popełnienia przedmiotowego czynu uniemożliwia pozostanie skarżącej w służbie. Rozważania czynione w tym zakresie są obszerne i wielopłaszczyznowe- dotyczą czasu, jaki upłynął od popełnienia przedmiotowego czynu i skazania do momentu rozstrzygania niniejszej sprawy przez organy, etosu służby w Policji oraz wymogów, jakie stawia Policji tak ustawodawca, jak i społeczeństwo, kwestii możliwego odbioru społecznego pozostawania w służbie funkcjonariusza , skazanego za popełnienie przestępstwa, odbioru społecznego przestępstwa kradzieży, konieczności odpowiedniego doboru kadr. Rozważono ponadto kwestię dotychczasowej służby skarżącej. Organ odwoławczy wskazał w tym zakresie, że staż pracy i umiejętności skarżącej nie przeważają nad potrzebą jej zwolnienia ze służby z powodu popełnienia przez nią przestępstwa. Powyższe rozważania należy uznać za pełne , rzetelne i nie noszące przymiotu dowolności. Zarzut skargi dotyczący przyjęcia przez organy , że wyrok skazujący za przestępstwo popełnione na terenie państwa obcego stanowi obligatoryjną przesłankę zwolnienia policjanta ze służby jest gołosłowny- organy obu instancji wskazywały właściwie przesłanki art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji i prawidłowo je interpretowały. Zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania przez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego i podjęcie rozstrzygnięcia nie znajdującego uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym należy uznać za bezzasadny. Podstawą zwolnienia skarżącej ze służby w Policji była oczywistość popełnienia przez nią przestępstwa, nie zaś kwestie dotyczące ustaleń czy też ich braku w procedurze poprzedzającej przyjęcie skarżącej do służby, w tym zachowanie i oświadczenia składane w toku tej procedury przez skarżącą. Nadmienić jedynie należy, że z postanowienia z dnia 21 stycznia 2013 r. o odmowie wszczęcia śledztwa wynika , że podstawą takiego rozstrzygnięcia był fakt, że w dokumentach, w treści których skarżąca złożyła oświadczenia o niekaralności nie zawarto uprzedzenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, wobec czego zachowania będące przedmiotem zawiadomienia nie zawierały ustawowych znamion przestępstwa. Zarzut skargi o braku możliwości poznania motywów , którymi kierował się organ wydający zaskarżoną decyzję przy załatwieniu sprawy jest bezzasadny- w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została uzasadniona w sposób niezwykle staranny i wszechstronny. Organy uzasadniły też szeroko i przekonująco decyzję w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności . Rygor taki może być nadany decyzji wówczas, gdy jest to niezbędne ze względu na interes społeczny, przy czym podzielić należy pogląd, że w niniejszej sprawie interes ten jest tożsamy z interesem służby. W tej sytuacji zarzut skargi o bezpodstawności nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności jest chybiony. Bezzasadny jest także zarzut dotyczący braku ponownego zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania i naruszenia czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżącej w dniu 19 marca 2013 r. doręczono odpis zawiadomienia z dnia 12 marca 2013 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia jej ze służby ( odręczna adnotacja skarżącej k.19 akt administracyjnych). W przypadku wydania w toku postępowania administracyjnego decyzji , która następnie zostaje uchylona ( jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) postępowanie trwa nadal, wobec czego nie ma podstawy do jego ponownego wszczęcia i zawiadamiania o tym stron postępowania. Skarżąca brała czynny udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji z dnia 30 września 2013 r. została w dniu 17 września 2013 r. zaznajomiona z materiałami postępowania administracyjnego, uzyskała kopie żądanych przez siebie stron akt, oświadczyła, że nie będzie składała dowodowych i w wyznaczonym terminie na składanie wniosków dowodowych ich nie złożyła ( k.108- 112). Nadmienić jedynie należy, że zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje nie zostały wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, które regulowane jest innymi przepisami ustawy o Policji. Wobec powyższego Sąd, nie stwierdzając naruszeń prawa procesowego i materialnego oraz nie podzielając zarzutów skargi, oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.