III SA/Gd 179/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.G. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia 3 lutego 2011 r. nr [...] w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej z dnia 10 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia 3 lutego 2011 r. nr [...]. J. G. reprezentowany przez adwokata wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej z dnia 10 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następstwie odwołania od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia 3 lutego 2011 r. nr [...] nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.500 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji i wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na własne potrzeby z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na to, iż w świetle wysokości nałożonej kary pieniężnej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wskazać należy, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) daje sądowi administracyjnemu możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Badaniu przez sąd administracyjny podlegają zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W toku tego badania uwzględnieniu podlegają z kolei wszystkie istotne w tej materii okoliczności, nawet te nie podniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy. Co istotne, brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. II OZ 184/05, baza Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej. Dla spełnienia przesłanek z powołanego przepisu p.p.s.a. wystarczające jest prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oceniając złożony wniosek na tle okoliczności sprawy Sąd uznał, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, że wykonanie wskazanej we wniosku decyzji może spowodować skutki, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Z treści wniosku nie wynika bowiem, w czym skarżący upatruje możliwość powstania znacznej szkody. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r. (sygn. FZ 65/04, niepubl.,) w świetle którego brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę Nadto, szkoda, o jakiej mowa w cytowanym przepisie, to szkoda, która nie będzie mogła być w jakikolwiek sposób wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie. Nie będzie też możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W rozpatrywanej sprawie w/w okoliczności nie zachodzą. W ocenie Sądu obowiązek nałożony na skarżącego, nie wywołuje stanu absolutnej nieodwracalności, albowiem polega na spełnieniu świadczenia pieniężnego. Wysokość nałożonej aktem administracyjnym kary pieniężnej jest znaczna, jednak nie może stanowić sama w sobie podstawy do wstrzymania wykonania wskazanej we wniosku decyzji, gdyż powołany przepis nie daje takiej możliwości. Co równie istotne, w przypadku pozytywnego dla skarżącego orzeczenia sądu i uzyskania przez to orzeczenie waloru prawomocności decyzja organu I instancji będzie weryfikowana przez organ odwoławczy. Można zatem zakładać, że skarżący w sytuacji pozytywnego rozstrzygnięcia organu odwoławczego będzie miał potencjalną możliwość zwrotu uiszczonej kwoty. Wobec powyższych okoliczności, w sytuacji braku przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd na mocy art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a contrario orzekł jak w sentencji postanowienia.