III SA/Gd 181/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 grudnia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 23 września 2016 r., którą organ wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wobec niego prowadzone są jeszcze inne postępowania znajdujące się na różnych etapach. Szacowana suma kar wyniesie 264.000 zł. Podał, że istnieją powody, by twierdzić, że uiszczenie tych kar naraziłoby skarżącego na znaczną szkodę sięgającą niemal całości jego dochodu w 2016 r., a także niemożliwe do odwrócenia skutki. Skarżący musiałby sprzedać majątek osobisty, co pozbawiłoby jego rodzinę środków na bieżące utrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13 dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Aby Sąd mógł dokonać oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu musi dysponować aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Zweryfikowanie przez Sąd twierdzeń skarżącego, że wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych strona wnioskująca nie przedłożyła. Strona skupiła się na wskazaniu, że wobec niej toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych i na łącznej wartości kar, jakie zostały jej wymierzone i które mogą zostać jej wymierzone w toku prowadzonych z jej udziałem postępowań. Z treści wniosku wynika, że skarżący nadal prowadzi działalność w zakresie gier na automatach, a zatem osiąga z tego tytułu dochody, choć nie wiadomo w jakiej wysokości. Z uwagi na to, że ocena zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. dokonywana jest przez Sąd m.in. w oparciu o aktualny stan faktyczny, dotyczący sytuacji finansowej skarżącego, nie jest możliwe branie przez Sąd pod uwagę hipotetycznych wyników zakończenia innych postępowań, toczących się z jego udziałem , czy przewidywanych wysokości kar pieniężnych , które mogą być na niego nałożone. W ocenie Sądu skarżący ani nie wykazał, ani też nie uprawdopodobnił, że poprzez zapłatę 264.000 zł utraci płynność finansową, a jego sytuacja ekonomiczna pogorszy się i że może stać się niewypłacalny. Brak dokładnych danych o stanie majątkowym skarżącego uniemożliwia zweryfikowanie, czy rzeczywiście nie dysponuje on środkami umożliwiającymi pokrycie kary pieniężnej orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co za tym idzie - że wykonanie tej decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadmienić też trzeba, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pod kątem zasadności wniesionej skargi. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.