III SA/Gd 184/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. J. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 184/16 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Wojewody z dnia 18 grudnia 2015 r. , nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych postanawia utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 184/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. J.. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 15 września 2016 r., tj. w dniu wydania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt [...], oddalającego zażalenie na to rozstrzygnięcie. W dniu 11 października 2016 r. J. J. złożył w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, w dniu 3 stycznia 2017 r. składając wniosek na formularzu urzędowym PPF. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 184/16 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku umorzył postępowanie w sprawie przyznania wnioskodawcy prawa pomocy. Referendarz wskazał, że wniosek skarżącego został złożony w sytuacji, w której przed złożeniem tego wniosku prawomocnie zostało zakończone postępowanie w niniejszej sprawie. Zatem na mocy art. 243 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. W tej sytuacji postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy podlegało umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a. J. J. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił, że postępowanie nie może być umorzone, bowiem strona może składać inne środki odwoławcze przewidziane ustawą. Ponadto twierdził, że jego wniosek winien być rozpoznany niezależnie od fazy postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Sprzeciw J. J. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z przepisu tego wynika, że ustawodawca w sposób wyraźny określił ramy czasowe do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przez określenie "tok postępowania", zawarte w przywołanym przepisie należy rozumieć tok postępowania sądowoadministracyjnego od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia. Odnosząc się do treści zażalenia wskazać trzeba, że nie może być mowy o "fazie postępowania" w sytuacji, gdy postępowanie się już nie toczy. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd (vide: post. NSA z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt I OZ 776/12 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wniosek został złożony przez skarżącego z powołaniem się na sygnaturę niniejszej sprawy, w której skarga została prawomocnie odrzucona postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 30 czerwca 2016 r. Brak jest tym samym podstaw do rozpoznania przedmiotowego wniosku, bowiem postępowanie sądowoadministracyjne zostało prawomocnie zakończone. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z powyższych względów rozstrzygnięcie referendarza sądowego jest prawidłowe. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 260 p.p.s.a., zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.