III SA/Gd 187/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. na postanowienie Starosty z dnia 21 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami oraz skierowania na badania psychologiczne postanawia: odrzucić skargę. H. M. reprezentowana przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Starosty z dnia 21 grudnia 2016 r. nr [...], którym wznowiono postępowanie w sprawie poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego oraz badaniu psychologicznemu H. M. W podstawach skargi powołano się na art. 3 § 2 pkt 4 w związku z art. 50 § 1, 52 § 1 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie przepisów prawa poprzez wznowienie nieostatecznego zawieszonego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podczas gdy przedmiotowy przepis zastosowanie ma jedynie do decyzji ostatecznych, które to naruszenie stanowi przyczynę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik w postaci art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o odrzucenie skargi. Wyjaśnił, że pomimo omyłkowo wskazanej podstawy prawnej w zaskarżonym postanowieniu, jego uzasadnienie wskazuje na okoliczności podjęcia postępowania administracyjnego w sprawie. Postępowanie w sprawie skierowania H. M. na kontrolne sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami oraz skierowania na badania psychologiczne zostało wszczęte19 maja 2015 r., zaś w dniu 18 czerwca 2015 r. zostało zawieszone w związku z toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym. Po jego prawomocnym zakończeniu uzasadnione było podjęcie zawieszonego postępowania. Nadto organ wskazał, że skarżąca, przed wniesieniem skargi nie wypełniła warunku określonego w art. 52 § 1 i 3 p.p.s.a. i wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu ze względu na jej niedopuszczalność. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi), na który powołano się w podstawach skargi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Mając powyższe na uwadze Sad stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p. p. s. a., tj. nie jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest stanowisko, w myśl którego podlegające kontroli sądu administracyjnego akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. muszą łącznie spełniać następujące warunki: 1. nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia, 2. muszą mieć charakter publicznoprawny, czyli mieścić się w zakresie działalności administracji publicznej, 3. muszą być skierowane do indywidualnie oznaczonego podmiotu nie podporządkowanego organizacyjnie lub służbowo, 4. muszą dotyczyć obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa rozumianych jako bezpośrednio wynikające z przepisów prawa obowiązki lub uprawnienia tego podmiotu do którego skierowany jest akt lub czynność. ( Por. np. T. Woś w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz – pr. Zbiorowa pod red. T. Wosia, Wyd. III, Lexis Nexis 2009 str. 61 i n., czy postanowienia NSA z 1.10.2009 II FSK 581/08, Lex nr 573469 czy z 12.10.2008r., II GSK 340/08, Lex nr 515325). Stanowisko to Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela. Tak więc by móc uznać omawiany akt za taki, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. powinien on ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. Zaskarżone postanowienie nie spełnia powyższych warunków. Z powołanej przez organ podstawy prawnej postanowienia wynika, zaskarżony akt został wydany na podstawie przepisów k.p.a., tym samym należało rozważyć, czy jest to postanowienie na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty. W niniejszej sprawie kwestionowanym skargą postanowieniem Starosty z dnia 21 grudnia 2016 r. nr [...] wznowiono postępowanie w sprawie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami oraz skierowania na badania psychologiczne H. M. - wynika to z powołanej przez organ podstawy prawnej i sentencji postanowienia. Jak wynika a contrario z art. 149 § 3 k.p.a. na postanowienie wznawiające postępowanie zażalenie nie przysługuje. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie oraz postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. W związku z tym, że zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z wymienionych w przepisie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej, przedmiotowa skarga nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie przedmiot zaskarżenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Stąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.