III SA/Gd 200/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 21 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie należności celnych przywozowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 grudnia 2015 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 sierpnia 2015 r. (nr [...]), którą organ odmówił uznania uszkodzonego samochodu marki Toyota jako mienie przesiedlenia zwolnione z należności celnych przywozowych, określił wartość celną tego samochodu, określił kwotę wynikającą z długu celnego oraz objął ww. pojazd procedurą dopuszczenia do obrotu. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia 27 sierpnia 2015 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego, w zakresie zgłoszenia celnego nr [...], orzekł w następujący sposób: - odmówił uznania deklarowanego jako mienie przesiedlenia, uszkodzonego samochodu osobowego TOYOTA [...], o numerze [...], poj. silnika 3.500 ccm, za zwolniony od należności celnych przywozowych; - określił wartość celną, zgłoszonego do odprawy celnej ww. towaru na kwotę 44.760 PLN; - określił kwotę wynikająca z długu celnego w wysokości (A00) 4.476 PLN; - objął towar procedurą dopuszczenia do obrotu. Rozstrzygniecie skierowano do B. K. oraz agencji celnej "A" Sp. z o. o. w K. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t.j: Dz.U. z 2015 r., poz.858 ze zm.), art. 29 ust. 1, art. 67, art. 68, art. 71, art. 201 ust. 2, art. 214 ust. 1, art. 220, art. 221 ust.1, art. 222 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm.) – dalej zwanego: "WKC", art. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (wersja ujednolicona Dz. Urz. WE L 324 z dnia 10.12.2009 r.), art. 2 pkt c) i art. 9 ust. 1 pkt a) tiret drugi rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 7.09.1987 r.), rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1101/2014 z dnia 16 października 2014 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. WE L312 z dnia 31 października 2014 r.) oraz art. 23 ust. 3 i 4 ustawy - Prawo celne. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 28 lipca 2015 r. B. K. (zwana dalej: "stroną", "skarżącą") dokonała - za pośrednictwem przedstawiciela bezpośredniego firmy "A" Sp. z o.o. z K. - zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu towaru w postaci używanego samochodu osobowego TOYOTA [...], o numerze [...], rok produkcji 2013, pojemność silnika 3.500 cm3, zakupionego i przywiezionego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. W zgłoszeniu celnym strona wystąpiła o zwolnienie przedstawionego towaru z należności przywozowych deklarując samochód jako mienie przesiedlenia. Z uwagi na fakt, że zgłoszenie spełniało wymogi formalne określone w przepisach prawa celnego, zostało ono przyjęte i zarejestrowane pod numerem [...]. Następnie organ celny dokonał weryfikacji celnej zgłoszenia wraz z dokumentami pod kątem spełnienia przez zgłoszony towar warunków do zastosowania zwolnienia z cła, na podstawie art. 4 rozporządzenia o wspólnym systemie zwolnień celnych. W efekcie weryfikacji organ celny uznał, że nie został spełniony określony w tym przepisie warunek używania samochodu przez osobę przesiedlającą się, w jej poprzednim miejscu zamieszkania przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, w której osoba zainteresowana przestała zamieszkiwać w państwie trzecim. Z dołączonych do zgłoszenia celnego dokumentów wynika, że przedstawiony organowi celnemu pojazd został zakupiony w dniu 20 listopada 2014 r. za 11.339 USD w stanie uszkodzonym. W swoim oświadczeniu z dnia 4 sierpnia 2015 r. strona potwierdziła ten fakt oraz wskazała, że powróciła polski niedługo po zakupie samochodu i nie zdecydowała się naprawiać go w Stanach Zjednoczonych. Organ celny przeprowadził również rewizję celną przedstawionego towaru w następstwie czego funkcjonariusz celny stwierdził zgodność towaru oraz określił stan pojazdu: "...stwierdzono 1 szt. używany i uszkodzony samochód osobowy m-ki TOYOTA [...], VTN [...], stan licznika odczytano z natury: 15191 miles, uszkodzony przód pojazdu - pogięta maska silnika, brak poszycia zderzaka, brak atrapy wlotu powietrza, uszkodzony zamek otwierania klapy, pogięta belka zderzaka, pogięte elementy karoserii; drzwi prawe przód i tył + błotnik + klapa tylna + błotnik lewy tylny + drzwi tylne prawe, uszkodzona klapa wlewu paliwa, uszkodzone lusterko zewnętrzne prawe, brak poszycia zderzaka tylnego, uszkodzone elementy komory silnika, uszkodzona tapicerka foteli...". Z fizycznej weryfikacji pojazdu wynika, że został on zakupiony w stanie uszkodzenia uniemożliwiającym jego używanie zgodnie z przeznaczeniem. Świadczą o tym zarówno dostępne materiały porównawcze z aukcji internetowej, na której samochód został zakupiony, jak i wskazania licznika, które od daty zakupu do dnia rewizji celnej nie uległy zmianie. Organ celny nie dał zatem wiary oświadczeniu strony, jak również rachunkowi za naprawę licznika pojazdu, wystawionemu w dniu 14 stycznia 2015 r. i odmówił prawa do skorzystania z przywileju zwolnienia przedstawionego towaru z należności celnych przywozowych. Odmowa skutkowała zmianą klasyfikacji taryfowej zgłoszonego samochodu osobowego do pozycji 8703 24 90 00 i powstaniem długu celnego, którego kwota została obliczona w oparciu o 10 % stawkę celną. Organ stwierdził, że zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Strona dołączyła do zgłoszenia celnego rachunek zakupu samochodu nr [...] z dnia 20.11.2014 r. do kontraktu nr [...], opiewający na kwotę: 11.339 USD. Wraz z kosztami transportu samochodu do Polski określonymi w fakturze nr [...] z dnia 18.05.2015 r. opiewającej na kwotę 800 USD - łączne koszty do dnia wprowadzenia towaru na obszar celny UE wyniosły 12.139 USD. Postanowieniem z dnia 15 września 2015 r. (nr [...]) organ dokonał sprostowania błędnego nr VIN ww. pojazdu, który winien być wpisany jako: [...] oraz błędnego kodu taryfy celnej, który winien być wpisany jako: 8703 24 90 00. Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że po odebraniu samochodu ze składu celnego i przewiezieniu do miejsca zamieszkania, powołała rzeczoznawcę, który w dniu 7 września 2015 r. dokonał oceny stanu technicznego pojazdu; ocenę techniczną nr [...] przedstawiła wraz z odwołaniem. Zgodnie z tą oceną techniczną, mimo uszkodzeń mechanicznych nadwozia i braku elementów wyposażenia samochód mógł samodzielnie poruszać się po drodze, gdyż oświetlenie i wszystkie układy podwozia były sprawne technicznie. Podczas jazdy próbnej rzeczoznawca stwierdził brak wskazań drogomierza (brak zmiany przebiegu przy pokonywanym dystansie pomimo wcześniejszej naprawy licznika). Decyzja została podjęta bez wnikliwego badania pojazdu, bez sprawdzenia czy pojazd prawidłowo wyświetla przebieg i czego konsekwencją było niesłuszne obciążenie kosztami celno-skarbowymi. Strona oświadczyła również, że samochód użytkowała, o czym świadczy przede wszystkim fakt opłacenia podatku, rejestracji i ubezpieczenia. W piśmie z dnia 25 października 2015 r. pełnomocnik strony zarzucił decyzji naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 124 i art. 187 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało wadliwymi ustaleniami w zakresie stanu faktycznego, w szczególności, co do używania pojazdu; art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez dokonanie arbitralnych ustaleń na podstawie wybiórczo ocenionego materiału dowodowego, a przez to uznanie za udowodnioną okoliczność, iż strona nie używała pojazdu w rozumieniu art. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych; art. 121 i art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez zupełny brak wskazania w uzasadnieniu przyczyn, z powodu których organ pierwszej instancji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom powołanym przez stronę na okoliczność używania pojazdu, co czyni ustalenia organu zupełnie dowolnymi, a w dalszej kolejności stanowi ewidentne naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Ponadto strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009, poprzez brak jakiejkolwiek wykładni pojęcia używania pojazdu w rozumieniu tego przepisu i arbitralne nadanie mu znaczenia w oderwaniu od jakichkolwiek regulacji prawnych, a także jego niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy; art. 23 ust. 3 i 4 ustawy - Prawo celne, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy; art. 29 ust. 1, art. 201 ust. 2, art. 214 ust. 1, art. 220, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 lit a) WKC, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Strona twierdziła, że ww. rozporządzenie nie zawiera definicji legalnej "używania mienia". Zwolnienie to ma charakter przedmiotowy a więc musi się odnosić do używania przedmiotu. Wskazała, że polski ustawodawca posługuje się pojęciem używania w art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w którym wskazano, że "przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie", a zatem przedmiotowo pozostające w dyspozycji właściciela. Nie jest więc zatem istotna aktywność podmiotowa – aktywność władającego, a zatem nie może podlegać ocenie organów charakter i rodzaj podejmowanej wobec przedmiotu aktywności (np. użytkowania samochodu poprzez konieczność przejechania nim określonej ilości kilometrów w ciągu roku). Czym innym jest pozostawanie w dyspozycji władającego pojazdu (używanie) a czym innym czynienie przez władającego rzeczywistego użytku (rzeczywiste używanie), w ramach przysługującego mu prawa (takie rozróżnienie pojęć znajduje potwierdzenie na gruncie ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej). Organ dokonał zatem wykładni art. 4 ww. rozporządzenia pod z góry przyjętą tezę, że pojazd nie był "rzeczywiście używany", a okoliczność ta wynikała z dowodu w postaci wskazań licznika. Organy nie wzięły pod uwagę faktu, że pojazd został zarejestrowany 1 grudnia 2014 r. a ubezpieczony 28 listopada 2014 r. Stwierdzenie, że pojazd nie mógł być eksploatowany jest nadużyciem i pozostaje w sprzeczności z załączoną opinią rzeczoznawcy. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 21 grudnia 2015 r. (nr [...]), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że w dniu 29 października 2015 r. do Izby Celnej wpłynęła decyzja z dnia 28 października 2015 r., którą Naczelnik Urzędu Celnego z urzędu uzupełnił rozstrzygnięcie zawarte w swoje decyzji z dnia 27 sierpnia 2015 r. (nr [...]) poprzez dodanie następującej treści: "- określa prawidłowa klasyfikację taryfową dla przedmiotowego samochodu osobowego do pozycji: 8703 24 90 00 ze stawką celną w wysokości 10%". Organ stwierdził, że stosowanie operacji uprzywilejowanej pozwalającej na zwolnienie z należności celnych towaru przywożonego z państw trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej stanowi wyjątek od generalnej zasady powszechności cła. Z tego powodu warunki, jakie należy spełnić, aby możliwe było skorzystanie z takiego zwolnienia, są ściśle określone przez prawodawcę wspólnotowego w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającym wspólnotowy system zwolnień celnych. W niniejszej sprawie niespornym jest, że strona nabyła status osoby przesiedlającej się w rozumieniu art. 5 ww. rozporządzenia poprzez zamieszkanie w Stanach Zjednoczonych przez okres co najmniej 12 miesięcy. Spór dotyczy tego, czy spełnione zostały warunki udzielenia zwolnienia określone w art. 4 lit. a/ rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009, zwłaszcza przesłanka używania zgłoszonego samochodu osobowego przed datą opuszczenia Stanów Zjednoczonych. W nawiązaniu do pisma odwołującej się z dnia 25 października 2015 r. organ wskazał, że sięganie do ustaw krajowych, w celu zdefiniowania i interpretacji pojęcia "używanie" na potrzeby niniejszej sprawy jest niewłaściwe, gdyż definicje z ustaw krajowych normują konkretne zagadnienia i zostały stworzone na potrzeby tych właśnie ustaw. Jakkolwiek ww. rozporządzenie nie zawiera definicji pojęcia "używanie", to należy zwrócić uwagę, że na mocy art. 4 tegoż rozporządzenia zwolnieniem może być objęte mienie osobiste, gdy zostaną spełnione następujące przesłanki: 1/ mienie musiało być w posiadaniu osoby przenoszącej swoje miejsce zamieszkania; 2/ mienie było używane przez osobę zainteresowaną w jej poprzednim miejscu zamieszkania co najmniej sześć miesięcy. Przesłanki te – skoro dotyczą zwolnienia – należy interpretować ściśle, a dowody na okoliczność zwolnienia od cła winny być bezpośrednie i jednoznaczne. W ocenie organu pierwsza z powyższych przesłanek została spełniona, gdyż przedkładając rachunek sprzedaży (Bill Of Sale), dowód własności (CERTIFICATE OF TITLE), czy też potwierdzenie ubezpieczenia i rejestracji pojazdu strona wykazała jego posiadanie, a tym samym spełnienie przesłanki posiadania mienia przez osobę przenoszącą swoje miejsce zamieszkania. Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się natomiast ze stanowiskiem strony dotyczącym pojęcia mienia używanego. W ocenie organu znaczenie pojęcia "używania" z art. 4 lit. a/ ww. rozporządzenia należy odnosić do specyfiki poszczególnych towarów. Pojęcie "używać" w odniesieniu do samochodów oznacza zwyczajowo przyjętą ich eksploatację, która wyraża się w możliwości poruszania się pojazdem po drogach publicznych. Niewątpliwie chodzi tu o legalne poruszanie się takim samochodem, a zatem jego użytkowanie musi być zgodne z porządkiem prawnym panującym w danym kraju. Niezależnie od kraju, samochód musi być zatem w takim stanie technicznym, by nie zagrażał bezpieczeństwu osób nim jadących i innych uczestników ruchu drogowego; w stanie, który nie narusza porządku ruchu na drodze i nie naraża kogokolwiek na szkodę. Takich wymogów nie spełnia samochód uszkodzony. Organ stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotowy samochód został zakupiony w stanie uszkodzonym. W przedłożonym przez stronę dowodzie własności widnieje adnotacja o dokumencie "salvage rebuildable" przypisywanym dla powypadkowych samochodów, które kwalifikują się do naprawy. Taki stan samochodu potwierdziła strona w piśmie z 4 sierpnia 2015 r. wskazując, że w dniu zakupu samochód posiadał uszkodzenia mechaniczne i elektryczne. Z wyjaśnienia strony wynika też, że naprawiony został jedynie prędkościomierz. Uszkodzenia stwierdzono podczas rewizji celnej przeprowadzonej przez funkcjonariusza celnego (oględzin zewnętrznych), a także zostały udokumentowane zdjęciami z aukcji (podobnie jak stan licznika). Odnosząc się do oceny technicznej przedłożonej przez stronę organ stwierdził, że wynika z niej, iż rzeczoznawca w rezultacie badań stanowiskowych pojazdu i jazdy próbnej na dystansie ok. 7 kilometrów nie stwierdził wad i usterek silnika oraz podwozia oraz stwierdził brak zmiany wskazań drogomierza. Natomiast odnośnie nadwozia rzeczoznawca stwierdził: uszkodzoną pokrywę komory silnika, brak poszycia zderzaka przedniego, brak kraty wlotu powietrza, przełamane wzmocnienie czołowe, uszkodzone poszycie drzwi przednich prawych, uszkodzone poszycie drzwi przesuwnych prawych, przełamany błotnik tylny lewy, uszkodzone wzmocnienie tylne, brak zderzaka tylnego. Potwierdził, że uszkodzenia te wymagają naprawy. Mając to na uwadze organ wskazał, że z powyższego jednoznacznie wynika, iż samochód został zakupiony w stanie uszkodzonym i w takim samym stanie pojazd został przywieziony do kraju, a następnie zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu. Stan samochodu uniemożliwiał jego normalną eksploatację w Stanach Zjednoczonych, czyli jazdę po drogach publicznych. Nie został zatem spełniony warunek jego używania przez stronę przez co najmniej sześć miesięcy w poprzednim miejscu zamieszkania, a w konsekwencji nie mógł on być objęty zwolnieniem z należności celnych przywozowych. Prawidłowo też organ pierwszej instancji zmienił klasyfikację taryfową zgłoszonego samochodu osobowego z kodu Taric 9905 00 00 00 na kod Taric 8703 24 90 00, określił wartość celną i należności wynikające z długu celnego. Organ odwoławczy uznał za chybione zarzuty podniesione przez pełnomocnika strony. W szczególności stwierdził, że nie zostały naruszone art. 121, art. 124, art. 187 i art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa, bowiem organ pierwszej instancji w sposób rzetelny ustalił stan faktyczny sprawy. Organ I instancji wykazał w uzasadnieniu decyzji, że ze względu na uszkodzenia strona nie mogła używać pojazdu zgodnie z jego przeznaczeniem, tj. nie mogła jeździć nim po drogach publicznych. Powszechnie wiadomym i przyjętym jest, że tylko pojazd w pełni sprawny technicznie i spełniający warunki bezpieczeństwa może zostać dopuszczony do ruchu drogowego. Są to warunki wymagane we wszystkich krajach. Nie zmienia tego - odnotowany w ocenie technicznej - fakt przeprowadzenia przez rzeczoznawcę jazdy próbnej na dystansie 7 kilometrów, która z pewnością nie odbyła się na drodze publicznej. Nie stwierdzono również naruszenia art. 210 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa. B. K. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia oraz ewentualnego uchylenia także decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1. art. 124 i art. 187 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało wadliwymi ustaleniami w zakresie stanu faktycznego, w szczególności, co do używania przedmiotowego pojazdu; 2. art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez dokonanie arbitralnych ustaleń na podstawie wybiórczo ocenionego materiału dowodowego, a przez to uznanie za udowodnioną okoliczności, że skarżąca nie używała pojazdu w rozumieniu art. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009, bez dokonania jakiejkolwiek, prawnej wykładni pojęcia używania pojazdu w rozumieniu tego przepisu; 3. art. 121 i art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez zupełny brak wskazania w uzasadnieniu, przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom powołanym przez stronę na okoliczność używania pojazdu, co czyni ustalenia organu zupełnie dowolnymi i przyjętymi pod z góry założone tezy, a tym samym stanowi ewidentne naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych poprzez: - brak jakiejkolwiek prawnej wykładni pojęcia używania pojazdu w rozumieniu tego przepisu i arbitralne nadanie mu znaczenia w zupełnym oderwaniu od jakichkolwiek regulacji prawnych, - jego niewłaściwe niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy; 2. art. 23 ust. 3 i 4 ustawy - Prawo celne, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy; 3. art. 29 ust. 1, 201 ust. 2, 214 ust. 1, 220, 221 ust. 1, 222 ust. 1 lit a) WKC, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że rozporządzenie Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych nie zawiera definicji legalnej pojęcia używania mienia. Z uwagi na fakt, że zwolnienie określone w tym rozporządzeniu ma charakter przedmiotowy, taki winien być kierunek interpretacji przepisów stosowany przez organy, tzn. "używanie" musi odnosić się do przedmiotu. Polski ustawodawca posługuje się takim samym pojęciem w aktach rangi ustawowej. W najbliższej systemowo ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, ustawodawca wskazuje, że "przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie" (art. 120 ust. 1 pkt 4), a zatem przedmiotowo, pozostające w dyspozycji właściciela. Nie jest tu zatem istotna aktywność podmiotowa - aktywność władającego, jako że nie takie jest ratio legis omawianego zwolnienia. Nie może podlegać ocenie organu charakter i rodzaj podejmowanej wobec przedmiotu aktywności. Badanie bowiem tej okoliczności musi doprowadzić do zgody na zupełną dowolność w dokonywanych ustaleniach, a w konsekwencji na nie tylko nieracjonalny interpretacyjnie, ale nielegalny sposób stosowania powołanego przepisu rozporządzenia. Ustalenia organu musiałyby się odnosić do faktycznego sposobu używania przedmiotów, a przez to kwalifikowania ich jako używane w zupełnie dowolny sposób (czy przejechanie jednego kilometra rocznie jest już używaniem pojazdu czy jeszcze nie; być może konieczne jest jednak przejechanie stu kilometrów; czy przejechanie pojazdem przez osobę trzecią będzie mogło być zakwalifikowane jako używanie przez osobę zainteresowaną - adresata decyzji, czy też nie). Innymi słowy – w ocenie skarżącej - należy przyjąć, że organ nie ma prawa do badania powyższych okoliczności i do czynienia z ustaleń w tym zakresie podstawy wydawanych decyzji. Powyższe znajduje potwierdzenie w brzmieniu przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej. W przepisach art. 169 i 170 tej ustawy ustawodawca wprowadza rozróżnienie na "używanie" i "rzeczywiste używanie" znaku towarowego. Czym innym zatem jest pozostawanie w dyspozycji władającego, a czym innym czynienie przez władającego rzeczywistego użytku, w ramach przysługującego mu prawa. Ponadto skarżący wskazał, że niejednokrotnie w dotychczasowej praktyce organ, w sposób jak najbardziej właściwy uznawały za mienie przesiedlenia pojazdy mechaniczne ze wskazaniem licznika "0". Skarżąca stwierdziła, że w zaskarżonej decyzji organ wskazuje jedynie, że zaprezentowana przez stronę interpretacja jest niewłaściwa i niedopuszczalne jest posiłkowanie się sposobem definiowania tego pojęcia w obowiązującym ustawodawstwie i bogatym orzecznictwie, przy czym nie proponuje żadnej innej umocowanej prawnie wykładni, która mogłaby stanowić logiczną i spójną polemikę ze stanowiskiem strony. Organ wskazuje, że należy przepis interpretować ściśle, po czym kreuje w dowolny sposób dodatkową przesłankę mającą zastosowanie do pojazdów mechanicznych, sprowadzającą się do konieczności wykazania rzeczywistego poruszania się przez pojazdy po drogach i to koniecznie publicznych, czy też przesłankę "normalnej eksploatacji". Wskazując na konieczność zgodności takiego poruszania się z przepisami danego kraju, organ zupełnie ignoruje fakt zarejestrowania pojazdu i objęcia go ubezpieczeniem w kraju przebywania skarżącej, a więc formalnym dopuszczeniu pojazdu do użytkowania. W tej sytuacji w ocenie skarżącej można uznać, że wykładnia zastosowana przez organ, przyjęta została ewidentnie pod z góry przyjętą tezę, iż pojazd nie był używany. Organy w sposób zupełnie dowolny i pozaprawny wykreowały dodatkową przesłankę "rzeczywistości" tego użytkowania, co też wynika z jednego tylko dowodu ujawnionego w sprawie, tj. wskazań licznika. Skarżąca twierdziła, że organ ignoruje zupełnie fakty zakupu pojazdu w dniu 20 listopada 2014 r., zarejestrowania pojazdu w dniu 1 grudnia 2014 r. oraz objęcia go ubezpieczeniem w dniu 28 listopada 2014 r. Bez znaczenia pozostaje również przedstawiona przez skarżącą opinia rzeczoznawcy, w której wskazano, że w czasie badania odnotowano brak zmiany wskazań drogomierza. Organ pierwszej instancji wskazywał, że zdaniem rzeczoznawcy pojazd nie mógł być eksploatowany, co jest oczywistym nadużyciem w zakresie postępowania dowodowego. Opinia biegłego absolutnie nie zawiera takiego stwierdzenia, a wręcz przeciwnie, odnotowuje fakt przeprowadzenia bez zakłóceń jazdy próbnej na dystansie około 7 kilometrów. Organ drugiej instancji w sposób arbitralny stwierdza natomiast, iż jazda próbna rzeczoznawcy z pewnością nie odbyła się na drodze publicznej. Skarżąca wskazał, że pismem z dnia 8 września 2015 r. zaskarżyła wszystkie niekorzystne dla niej decyzje Naczelnika Urzędu Celnego wydane w dniu 27 sierpnia 2015 r., m.in. w przedmiocie określenia kwoty podatku akcyzowego i w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu. Odniesienie się przez organ odwoławczy w postanowieniu z dnia 16 października 2015 r. w przedmiocie wyznaczenia siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie tylko do decyzji o odmowie uznania pojazdu za mienie przesiedlenia i określenia długu celnego, a następnie wskazywanie w piśmie z dnia 10 listopada 2015 r., iż odwołanie skarżącej, dotyczyło tylko i wyłącznie tej decyzji, należy uznać za rażące, a wręcz naruszające zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Takie procedowanie organu publicznego, będące w istocie próbą pójścia na skróty, a wręcz wprowadzenia skarżącej w błąd, stanowi ewidentny dowód przyjęcia przez organ a priori rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji za właściwy, co skutkowało prowadzeniem postępowania z naruszeniem przepisów. Również fakt, że na etapie wnoszenia odwołania strona działała bez fachowego pełnomocnika, czyni takie procedowanie organu - niezależnie od aspektów prawnych - skandalicznym. Podsumowując, pojęcie "używania", jako odnoszące się do rzeczy stanowiącej przedmiot własności skarżącej, należy na gruncie art. 4 rozporządzenie Rady (WE) Nr 1186/2009 rozumieć jako pozostawanie w dyspozycji, jako obiektywną możliwość podejmowania w stosunku do takiego przedmiotu władczych rozstrzygnięć, będących realizacją przysługującego tytułu. Taki sposób definiowania ww. pojęcia wynika zarówno z ustawodawstwa, jak i orzecznictwa. Sformułowanie przez organy obu instancji dodatkowego wymogu "rzeczywistego" używania, czy używania "normalnego", które urzeczywistnia się w poruszaniu się po drogach publicznych, jest działaniem pozaprawnym. Niemniej jednak nawet przyjmując taką wykładnię organów, to należy uznać, iż brak jest w zebranym materiale dowodowym takich dowodów, które jednoznacznie i kategorycznie wykluczają rzeczywiste poruszanie się przedmiotowym pojazdem p drogach. Organy celne wchodzą w rolę organów wymiaru sprawiedliwości państwa przebywania skarżącej, przesądzając, że stopień i rodzaj uszkodzeń eliminuje ten pojazd z ruchu publicznego w tym państwie (bez żadnego odniesienia do obowiązujących w tym zakresie przepisów, a więc tylko w trybie przypuszczenia). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że pomimo tego, że B. K. w odwołaniu z dnia 8 września 2015 r. powołała i zaskarżyła jedynie decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 sierpnia 2015 r. (nr [...]) wydaną w sprawie celnej, to organ odwoławczy - po złożeniu pisma przez pełnomocnika skarżącej z dnia 25 października 2015 r., w którym sformułował również zarzuty wobec decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 sierpnia 2015 r. (nr [...] oraz nr [...]) wydanych w odrębnych sprawach podatkowych, dotyczących określenia odpowiednio kwoty podatku akcyzowego i kwoty podatku od towarów i usług, należnych z tytułu importu - przeprowadził trzy odrębne postępowania odwoławcze i orzekł w sprawach: celnej, określenia podatku akcyzowego z tytułu importu oraz określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu. W tej sytuacji swoistym nadużyciem jest zarzucanie organowi odwoławczemu rażącego naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia określonych naruszeń prawa sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla zaskarżony akt albo stwierdza jego nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.) bądź oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty a jedynie ocenia, czy postępowanie przeprowadzono prawidłowo i czy wydany akt pozostaje w zgodzie z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 21 grudnia 2015 r. (nr [...]) dokonana w oparciu o wyżej wskazane kryterium prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że stan faktyczny ustalony przez organy nie stanowił przedmiotu sporu w sprawie a jedynie nadana mu ocena prawna. Z dokonanych w postępowaniu wyjaśniającym ustaleń wynikało, że przedmiotem zadeklarowanego w dniu 28 lipca 2015 r. przez skarżącą do kodu 9905 00 00 00 mienia przesiedlenia był używany i uszkodzony samochód osobowy marki TOYOTA [...], nr nadwozia [...], zakupiony przez skarżącą w Stanach Zjednoczonych w dniu 20 listopada 2014 r. (nr kontraktu [...]) za cenę 11.339,00 USD. Samochód ten został zakupiony jako uszkodzony (salvage rebuildable) i w tym stanie sprowadzony do Polski, co znalazło potwierdzenie w zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji: oświadczeniu skarżącej z dnia 4 sierpnia 2014 r., zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia 28 lipca 2015 r., internetowych materiałach dotyczących oferty sprzedaży ww. samochodu oraz dokumentach załączonych do zgłoszenia celnego (w szczególności w Certificate of Title). Ustalony przez organy stan uszkodzeń przedstawiał się następująco: uszkodzony przód pojazdu - pogięta maska silnika, brak poszycia zderzaka, brak atrapy wlotu powietrza, uszkodzony zamek otwierania klapy, pogięta belka zderzaka, pogięte elementy karoserii; drzwi prawe przód i tył + błotnik + klapa tylna + błotnik lewy tylny + drzwi tylne prawe, uszkodzona klapa wlewu paliwa, uszkodzone lusterko zewnętrzne prawe, brak poszycia zderzaka tylnego, uszkodzone elementy komory silnika, uszkodzona tapicerka foteli, uszkodzony drogomierz. Wskazane uszkodzenia pokrywały się z uszkodzeniami opisanymi w załączonej do odwołania przez skarżącą ocenie o stanie technicznym ww. pojazdu, sporządzonej przez Biuro Usług Technicznych w K. w dniu 7 września 2015 r. Zważywszy na powyższe należy stwierdzić, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do wykładni art. 4 rozporządzenia Rady (WE) NR 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. UE. L. 2009.324.23 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem Nr 1186/2009" oraz dokonanej w świetle zastosowanej przez organy celne wykładni tego przepisu oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Stosownie do art. 4 rozporządzenia Nr 1186/2009, zwolnienie ograniczone jest do mienia osobistego, które: a) z wyjątkiem szczególnie uzasadnionych okoliczności, pozostawało w posiadaniu oraz, w przypadku towarów nieprzeznaczonych do konsumpcji, było używane przez osobę zainteresowaną w jej poprzednim miejscu zamieszkania przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, w której osoba zainteresowana przestała zamieszkiwać w państwie trzecim, który opuściła; b) jest przeznaczone do użytku w takim samym celu w nowym miejscu zamieszkania. Ponadto państwa członkowskie mogą uzależnić zwolnienie takiego mienia od poniesienia w kraju pochodzenia bądź w kraju opuszczanym opłat celnych lub skarbowych, którym takie mienie zwykle podlega. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że zwolnieniem z konieczności zapłaty należności celnych przywozowych może być objęte wyłącznie takie mienie osobiste osoby przesiedlającej się z państwa trzeciego, w stosunku do którego spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: 1/ mienie to (dotyczy to towarów nieprzeznaczonych do konsumpcji) znajdowało się posiadaniu osoby przenoszącej swoje miejsce zamieszkania (osoby zainteresowanej); 2/ mienie to było używane przez osobę zainteresowaną w jej poprzednim miejscu zamieszkania w państwie trzecim co najmniej sześć miesięcy; 3/ mienie to jest przeznaczone do użytku w takim samym celu w nowym miejscu zamieszkania. Zważywszy na okoliczności sprawy - w ocenie Sądu - nie ulega wątpliwości, że skarżąca nabywając przedmiotowy pojazd spełniła przesłankę objęcia go w posiadanie, jednakże – zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez organy celne – nie doszło do spełnienia przesłanki używania pojazdu przez skarżącą. Sąd podziela w pełni stanowisko organów celnych, że użyte przez prawodawcę w art. 4 pkt a/ rozporządzenia Nr 1186/2009 pojęcie "używania mienia osobistego" – wobec jednoczesnego braku jego definicji legalnej na gruncie ww. rozporządzenia – należy w odniesieniu do samochodów rozumieć jako ich zwyczajowo przyjętą eksploatację, umożliwiającą legalne (zgodne z porządkiem prawnym panującym w danym kraju) ich użytkowanie i poruszanie się po drogach publicznych. Zgodnie bowiem z potocznym rozumieniem słowa "używać" oznacza to: posłużyć się czymś, zastosować coś jako środek, narzędzie; zrobić z czegoś użytek (zob. M. Szymczak [red.], Słownik języka polskiego, t. III, PWN, Warszawa 1981, s.644). Oczywistym jest, iż zwyczajowo przyjętym przeznaczeniem/zastosowaniem dla pojazdu mechanicznego jest jego użytkowanie w ruchu drogowym i poruszanie się po drogach publicznych, a zatem należy w pełni zgodzić się z argumentacją organów, iż zdatny do użytkowania (używania) samochód - niezależnie od kraju, w którym jest użytkowany – musi znajdować się w takim stanie technicznym, by nie zagrażał bezpieczeństwu osób nim jadących i innych uczestników ruchu drogowego, a w konsekwencji by nie naruszał porządku ruchu na drodze i nie narażał kogokolwiek na szkodę. Samochód uszkodzony nie spełnia takiego wymogu, co w konsekwencji nie daje podstawy do uznania, że pojazd ten mógł być używany w rozumieniu art. 4 pkt a/ rozporządzenia Nr 1186/2009. W kontekście rozpoznawanej sprawy należy również podkreślić, że omawiane zwolnienie z należności celnych towaru przywożonego z państwa trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej stanowi wyjątek od generalnej zasady powszechności cła, a skoro tak, to wszelkie przepisy statuujące to zwolnienie (m.in. art. 4 pkt a/ rozporządzenia Nr 1186/2009) należy interpretować ściśle, stosując wykładnię zwężającą a nie rozszerzającą. Tak w istocie postąpiły organy w niniejszej sprawie nadając pojęciu "używania pojazdu mechanicznego" znaczenie prawne poprzez odwołanie się do zwyczajowo przyjętej eksploatacji samochodu czyli możliwości jego bezpiecznego, zgodnego z prawem oraz zasadniczym (podstawowym) przeznaczeniem użytkowania. W odniesieniu do twierdzeń skarżącej odnośnie zasadności (celowości) dokonania interpretacji pojęcia "używania" poprzez definicje zawarte w przepisach prawa krajowego (tj. art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz art. 169 i art. 170 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej) Sąd pragnie wskazać, że takie działanie uznać należy za nieuprawnione. Należy zgodzić się w tym zakresie ze stanowiskiem organów celnych, że pojęcie "używania" odnoszące się do mienia przesiedlenia, które zostało użyte na gruncie rozporządzenia Nr 1186/2009, to autonomiczne pojęcie prawa unijnego, które musi być definiowane z punktu widzenia założeń (celów) tego prawa (uniknięcia rozbieżności w stosowaniu systemu zwolnień w poszczególnych państwach członkowskich), a nie przez odwoływanie się do przepisów prawa krajowego (ustaw), które normują konkretne zagadnienia prawne (inne aniżeli kwestie stosowania systemu zwolnień z należności celnych przywozowych) i zostały stworzone przez ustawodawcę krajowego na potrzeby wyłącznie tych ustaw. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu organy celne rozpoznając sprawę na podstawie art. 4 pkt a/ rozporządzenia Nr 1186/2009, nie naruszyły powołanych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 121, art. 124, art. 187, art. 191 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), zwanej dalej "o.p.". W tym miejscu należy także zwrócić uwagę na art. 126 rozporządzenia Nr 1186/2009, zgodnie z którego brzmieniem, w przypadku gdy niniejsze rozporządzenie określa, że zwolnienie stosuje się po spełnieniu pewnych warunków, osoba zainteresowana przedstawia właściwym organom dowody, iż takie warunki zostały spełnione. Skarżąca takich dowodów w niniejszej sprawie nie przedstawiła. Należy podkreślić, że z przedłożonych w postępowaniu dokumentów bezspornie wynika, iż samochód osobowy zgłoszony przez skarżącą zakupiony został w Stanach Zjednoczonych jako uszkodzony. W dowodzie własności (Certificate of Title) widnieje adnotacja: "salvage rebuildable", oznaczająca samochód powypadkowy, kwalifikujący się do naprawy, natomiast stan uszkodzeń obrazują uzyskane materiały z aukcji internetowej, na której samochód został zakupiony, a także wyjaśnienia samej skarżącej. Porównanie stanu uszkodzeń kwalifikujących się do naprawy z momentu zakupu (20.11.2014) i momentu dokonania zgłoszenia celnego (28.07.2015) potwierdza, że zakupiony przez skarżącą samochód nie został naprawiony, a więc doprowadzony do "stanu używalności" umożliwiającego, zarówno zgodnie z prawem (przepisami ruchu drogowego), jak i jego zasadniczym przeznaczeniem, korzystanie z przedmiotowego samochodu (skarżąca podjęła się jedynie naprawy drogomierza, która - jak później stwierdzono – okazała się nieskuteczna). Należy zgodzić się z organami celnymi, że powszechnie wiadomym i przyjętym stanowiskiem jest to, iż tylko pojazd w pełni sprawny technicznie i spełniający warunki bezpieczeństwa może być dopuszczony do ruchu drogowego. Z tego też względu, skoro przywieziony przez skarżącą samochód nie został po dokonaniu zakupu naprawiony, to – nie będąc w pełni przystosowany do ruchu drogowego ("salvage rebuildable") - nie me mógł tym samym spełniać określonej w art. 4 pkt a/ rozporządzenia Nr 1186/2009 przesłanki "używania", rozumianej jako zwyczajowo przyjęte użytkowanie, tj. jego eksploatację w ruchu drogowym na drogach publicznych w Stanach Zjednoczonych, przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, w której skarżąca przestała tam zamieszkiwać. Stanowiska tego nie mogą zmieniać powoływane przez skarżącą "zdarzenia formalne" związane z zakupem samochodu przez skarżącą, takie jak zarejestrowanie pojazdu na skarżącą oraz jego ubezpieczenie w Stanach Zjednoczonych. Sam fakt uzyskania rejestracji pojazdu na skarżącą i konieczność jego ubezpieczenia, nie stanowi wystarczającego dowodu dla przyjęcia, że skarżąca użytkowała zgodnie z zasadniczym przeznaczeniem uszkodzony (bo kwalifikujący się do naprawy - "salvage rebuildable") pojazd w ruchu drogowym w Stanach Zjednoczonych. Należy podkreślić, że stwierdzone uszkodzenia wykluczają jego legalną eksploatację w ruchu drogowym chociażby z uwagi na brak możliwości zamontowania tablic rejestracyjnych, a także brak prawego lusterka bocznego. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu organy dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego uznając, że nie został spełniony warunek używania pojazdu przez skarżącą przez co najmniej sześć miesięcy w poprzednim miejscu zamieszkania, a w konsekwencji zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu samochód osobowy marki TOYOTA [...], nr nadwozia [...], nie mógł być objęty zwolnieniem z należności celnych przywozowych. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 23 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2015 r., poz. 858 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy oraz art. 29 ust. 1, art. 201 ust. 2, art. 214 ust. 1, art. 220, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 lit. a/ Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz.U.E. L rok 1992, nr 302, poz. 1 ze zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, należy uznać je za chybione. Organy celne w sposób prawidłowy, zgodnie z art. 23 ust. 3 i 4 ustawy – Prawo celne, dokonały weryfikacji zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 28 lipca 2015 r. odmawiając – wskutek nie wypełnienia przesłanek określonych w art. 4 pkt a/ rozporządzenia Nr 1186/2009 - uznania deklarowanego jako mienie przesiedlenia, uszkodzonego samochodu osobowego TOYOTA [...] za zwolniony od należności celnych przywozowych i określiły dla przedmiotowego towaru (samochodu osobowego) prawidłową klasyfikację taryfową do pozycji 8703 24 90 00 ze stawką celną w wysokości 10%, a w konsekwencji orzekły o określeniu wartości celnej towaru i wysokości kwoty wynikającej z długu celnego. Stosownie bowiem do art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Z akt sprawy wynika, że skarżąca dołączyła do zgłoszenia celnego rachunek zakupu samochodu nr 2716 z dnia 20 listopada 2014 r. (nr kontraktu 1656) wykazujący kwotę 11.339 USD, jednakże wraz z kosztami transportu samochodu do Polski określonymi w fakturze nr [...] z dnia 18 maja 2015 r., wystawionej przez firmę [...] ze Stanów Zjednoczonych, tj. 800 USD, łączne koszty do dnia wprowadzenia towaru na obszar celny UE wyniosły 12.139 USD. W konsekwencji, organy określiły wartość celną zgłoszonego do odprawy celnej towaru na kwotę 44.760 PLN, określając – przy zastosowaniu 10% stawki – wysokość długu celnego na kwotę 4.476 PLN. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się wadliwości zaskarżonych decyzji uzasadniających uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. i w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.