III SA/Gd 208/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na uchwałę Rady Miasta Nr [...] z dnia 15 stycznia 2014 r. w przedmiocie skargi pana K.S. postanawia odrzucić skargę. Jak wynika ze skargi K. S., odpowiedzi na skargę i akt, opisaną wyżej uchwałą z dnia 15 stycznia 2014 r., Rada Miasta– na podstawie art. 15 ust.1 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt.15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ) w zw. z art. 229 pkt. 4 kpa ( t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 645) – uchwaliła - w § 1: "uznaje się brak zasadności skargi na działalność Prezydenta Miasta., złożonej przez skarżącego w dniu 6 listopada 2013 r." , a w § 2.okresliła, że "uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. S., powołując art. 50 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o unieważnienie wskazanej uchwały oraz o skłonienie Rady Miasta (w G.) do udzielenia ponownej odpowiedzi na skargę – pismo skarżącego z dnia 9 lipca 2013 r. przez podjęcie uchwały z poszanowaniem prawa i szczegółowymi odpowiedziami na każdy problem (pytanie) zawarte w tej skardze. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta, działający w imieniu Rady Miasta, wniósł o jej odrzucenie jako nie należącej do właściwości sądu administracyjnego. Organ wyjaśnił, że K. S. wnosił skargi dotyczące działalności Prezydenta Miasta i czynności podległego Prezydentowi Biura Obsługi Strefy Płatnego Parkowania Zarządu Dróg i Zieleni w zakresie poboru opłat za parkowanie pismami z dni: 9 lipca 2013 r., 29 lipca 2013 r. i 6 listopada 2013 r. Skarżący, nieusatysfakcjonowany odpowiedzią Przewodniczącego Rady Miasta z dnia 28 sierpnia 2013 r. zwrócił się również, w trybie art. 258 kpa, do Wojewody o objęcie nadzorem i kontrolą postępowania skargowego. Pismami z dnia 29 października 2013 r. i 24 lutego 2014 r., skierowanymi do Rady Miasta, Wojewoda wskazał właściwy sposób załatwiania skarg K. S. Rada Miasta planowała ponownie zająć się skargami K. S. na sesji w dniu 23 kwietnia 2014 r. Wskazując, że sposób załatwiania skargi złożonej w trybie art. 227 kpa nie podlega kontroli sądu administracyjnego, wniesiono o odrzucenie skargi K. S. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W myśl art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 tego artykułu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Oprócz kontroli działalności administracji publicznej w sprawach skarg wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art.3 § 3 P.p.s.a.). Spór pomiędzy skarżącym, a organami samorządowymi G. dotyczy zgodności z prawem postępowania Rady Miasta i Prezydenta Miasta oraz podległych mu służb w zakresie określenia strefy płatnego parkowania w mieście G., uwidocznienia granic tej strefy na mapce publikowanej w Internecie i pobrania od skarżącego dwukrotnie opłat (kar) za parkowanie samochodu, zdaniem skarżącego poza strefą, a zdaniem organów – w granicach strefy płatnego parkowania. W sprawie niniejszej, wniesionej do Sądu zgodnie z pismem K. S. z dnia 15 lutego 2014 r., w którym skarżący: żąda zaprzestania niezgodnego z prawem prowadzenia strefy płatnego parkowania w G., zarzuca urzędnikom gminy G. rażące przekroczenie obowiązków, żąda zaprzestania naruszania prawa poprzez wymuszanie opłat za parkowanie pojazdów, błędnego informowania korzystających ze strefy płatnego parkowania i unieważnienia uchwały Rady Gminy z dnia 15 stycznia 2014 r. [...] oraz zakończenia świadomego wprowadzania błąd korzystających ze strefy płatnego parkowania w G. przez publikowanie na wskazanej stronie internetowej granic strefy niezgodnych z uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 17.07.2012 r., zarówno udzielający odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta, jak i wcześniej Wojewoda wyjaśniali skarżącemu, że skargi z lipca 2013 r. i 6 listopada 2013 r. rozpatrywane są w trybie działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu uregulowanym przepisami działu VIII kpa nie rozstrzyga się żadnej sprawy administracyjnej, a jedynie informuje o sposobie załatwienia skargi. Zatem czynności podejmowane w tym trybie przez organy administracji samorządowej i rządowej nie są rozstrzygnięciami, o których mowa w cytowanym na wstępie art. 3 § 2 P.p.s.a. Natomiast kwestionowana przez skarżącego uchwała Rady Miasta z dnia 15 stycznia 2014 r. [...] również jedynie informuje wnoszącego skargę o sposobie jej załatwienia i przez to, że jest podjęta w formie uchwały, nie staje się uchwałą, o jakiej mowa w cyt. art. 3 § 2 pkt. 5 i 6 P.p.s.a. Reasumując, skarga wniesiona przez K. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotycząca wymienionych powyżej zagadnień nie jest skargą, o jakiej mowa w art. 50 P.p.s.a. i jako taka, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt. 1 tej ustawy.