III SA/Gd 209/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na uchwałę Rady Miasta z dnia 27 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta G. oraz wysokości stawek opłat za parkowanie i opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania oraz wprowadzenia opłaty abonamentowej postanawia 1.odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu K. S. 300 (trzysta) złotych uiszczone tytułem wpisu od skargi. Jak wynika ze skargi K. S., odpowiedzi na skargę i akt, w dniu 27 czerwca 2012 r. Rada Miasta podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta [...] oraz wysokości stawek opłat za parkowanie i opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania oraz wprowadzenia opłaty abonamentowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lutego 2014 r. K. S., powołując art. 50 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o unieważnienie wskazanej uchwały z powodu jej niezgodności z ustawą o drogach publicznych na skutek rażącego przekroczenia uprawnień przez Radę Miasta. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta, działający w imieniu Rady Miasta, wniósł o jej odrzucenie jako nie należącej do właściwości sądu administracyjnego. W dniu 19 maja 2014 r. Sąd wezwał skarżącego do wskazania, czy przed wniesieniem skargi na opisaną uchwałę zwracał się do Rady Miasta z wezwaniem do usunięcia wskazaną uchwałą naruszenia prawa w myśl art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (j.t. z 2013 r., poz.594 ze zm.). W odpowiedzi na wezwanie, doręczone skarżącemu w dniu 23.05.2014 r. (dowód – akta sądu, k-91), a więc w piśmie wysłanym w dniu 26 maja 2014 r., datowanym " 26 maja 2014 r." K. S. nie udzielił odpowiedzi na pytanie Sądu. Dodatkowo skarżący nadesłał ponownie szereg dokumentów, przy czym w piśmie datowanym dnia 19 maja 2014 r., adresowanym do Sądu, wyjaśniał, że: " z mocy art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca o samorządzie gminnym żądam unieważnienia w całości uchwały nr [...] RM w [...] z 17.07.2012 r. w sprawie SPP [...] z powodu jej niezgodności z ustawą o drogach publicznych na skutek rażącego przekroczenia uprawnień przez Radę Miasta w uchwale. Od kilku lat ( w tym w skardze 9.07.2013) bezskutecznie wzywałem RM, prezydenta i ZDiZ(BOSPP) do zaniechania wymuszania nienależnych opłat postojowych poza wyznaczonymi miejscami płatnego parkowania w SPP, w tym na miejscach poza drogami publicznymi i poza miejscami wyznaczonymi oznakowaniem oraz nalegałem, aby w SPP wyznaczono miejsca do parkowania i odpowiednio je oznakowano /.../". W dalszej części pisma skarżący wyjaśniał, na czym, zdaniem skarżącego, polega błędne unormowanie opisywanych spraw w uchwale i błędna praktyka organów samorządowych Miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W myśl art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 tego artykułu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie, między innymi, w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt.5). W piśmie III SA/Gd 209/14 z dnia 19 maja 2014 r. Sąd informował skarżącego o treści art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zgodnie z którym:". Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. 2a. Skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. 3. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym.", żądając wykazania przez skarżącego, że przed wniesieniem skargi do Sądu na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia 17 lipca 2012 r. wzywał Uchwałodawcę do usunięcia naruszenia prawa lub interesu prawnego skarżącego, naruszonego wskazaną uchwałą. W tym miejscu należy skarżącemu wyjaśnić, że sądy administracyjne nie podejmują z urzędu kontroli działalności uchwałodawczej jednostek samorządu terytorialnego, a skarga wniesiona do sądu przez uprawniony podmiot spełniać musi warunki wymagane przepisami P.p.s.a., w tym – w sprawie jak niniejsza, musi być poprzedzona wniesieniem wezwania, o którym mowa w art. 101 ustawy samorządowej. Z regulacji tej wynika bowiem, iż koniecznym warunkiem formalnym do skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., jest uprzednie wezwanie organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, dokonanego poprzez wydanie zaskarżonego aktu. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu kontrolę uchwały rady gminy lub zarządzenia organu wykonawczego gminy pod względem ich zgodności z prawem. Wezwanie to konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone oraz zaskarżoną uchwałę (zarządzenie). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., jest surogatem środka odwoławczego w postępowaniu administracyjnym. W postanowieniu z dnia 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., traktować, jak czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. (...) Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu, w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Należy również zauważyć, że wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest ograniczone terminami, o których mowa w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodać należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., w stosunku do określonej uchwały może być dokonane jednokrotnie. W ocenie Sądu, na pełną aprobatę zasługuje pogląd wyrażony w postanowieniu wydanym w składzie siedmiu sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r. (sygn. akt OSA 2/02, publ. ONSA 2003/1/2), że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 u.s.g., jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. Mając powyższe na uwadze skargę K. S. należało odrzucić, jako niedopuszczalną. Nie ulega wątpliwości, ze K. S. przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie nie dochował warunku, o jakim mowa w wyżej cytowanym art. 101 u.s.g. W konsekwencji, skarga będąca przedmiotem niniejszej sprawy jest niedopuszczalna, bowiem jak wcześniej wskazano, zaskarżenie uchwały organu gminy do sądu administracyjnego poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa powoduje sytuację, w której dopuszczalna jest tylko jedna skarga na tę samą uchwałę, jednego podmiotu, który wcześniej dokonał wezwania. W ocenie Sądu, przyjęcie odmiennego poglądu stanowiłoby obejście przepisów o terminach wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1 sentencji. Postanowienie o zwrocie wniesionego wpisu od skargi znajduje oparcie w przepisie art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a, o czym orzeczono jak w pkt. 2 sentencji postanowienia.