III SA/Gd 228/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. L. na decyzję Dowódcy Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej z dnia 3 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie potrącenia części miesięcznego uposażenia postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę P. L. na decyzję Dowódcy Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej z dnia 3 marca 2011 r. , z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Pismem z dnia 12 lipca 2011 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podał, że w dniu 16 marca 2011 r. otrzymał decyzję organu odwoławczego w kancelarii jawnej Jednostki Wojskowej [...], natomiast w dniu 15 kwietnia 2011 r. złożył tam skargę do sądu administracyjnego. Podał, że złożenie skargi w kancelarii jawnej jednostki wojskowej związane było z zachowaniem drogi służbowej , jaka obowiązuje w siłach zbrojnych RP, a ponadto z faktem, że zaskarżoną decyzję skarżący otrzymał w kancelarii JW. w S. W konsekwencji uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Nie ulega wątpliwości, że skarżący składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchybił 30- dniowemu terminowi na jej złożenie, określonemu w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) . Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić tylko wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. post. NSA z dnia 2 października 2002 r. V SA 793/02, publ. Mon. Praw. 2002/23/1059). Nawet nieznajomość prawa nie jest podstawą do uznania braku winy w uchybieniu terminu (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 153/97, publ. baza informacji prawnej LEX nr 37127). Należy podkreślić, że w zaskarżonej decyzji znajdowało się prawidłowe pouczenie o prawie strony do wniesienia skargi na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem organu, który ją wydał". Z pouczenia tego nie wynika, by w takim przypadku zachodziła konieczność zachowania drogi służbowej. Przed sądem administracyjnym sprawa jest rozpoznawana w oparciu o przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie przewidują one konieczności zachowania drogi służbowej przy wnoszeniu skargi. Sąd w pełni akceptuje ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, nie jest możliwe przywrócenie terminu. Co więcej, jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 listopada 2010 r. I OZ 870/10 (publ. baza Lex nr 742127), kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Błędne przekonanie skarżącego o konieczności zachowania drogi służbowej przy wnoszeniu skargi nie może być uznane za okoliczność wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu. Skarżący miał czas i możliwość, by ewentualne wątpliwości w sposobie wniesienia skargi wyjaśnić. W ocenie Sądu skarżący zaniedbał prawidłowego prowadzenia swoich spraw, nie stosując się do prawidłowego pouczenia o sposobie wniesienia skargi do sądu. Niedbalstwo jest postacią winy, wobec czego brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 86 § 1 a contrario p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.