III SA/Gd 233/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi B. Ł. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę. Decyzją z dnia 24 września 2018 r., wydaną na podstawie art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.) – dalej jako "ustawa", Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na B. Ł. karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Zgodnie z protokołem kontroli z dnia 19 lipca 2018 r., na ul. O. w G. zatrzymano do kontroli pojazd kierowany przez B. Ł., w którym znajdował się pasażer. Pasażer zamówił usługę przewozu za pomocą aplikacji A, za którą zapłacił kwotę 11,87 zł. Kierowca podczas kontroli nie okazał licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką, licencji (bądź wypisu) na przewóz drogowy osób lub zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Pojazd nie był oznakowany jako "Taxi", nie był wyposażony w taksometr ani w kasę fiskalną, w związku z czym pasażer nie otrzymał po wykonaniu usługi paragonu fiskalnego. Ustalono, że B. Ł. nie posiada żadnych uprawnień do wykonywania przewozów drogowych, ani nie udzielono mu żadnych uprawnień na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. Organ I instancji uznając, że zgodnie z art. 5b ust. 1 ustawy podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, której wypisu strona nie okazała podczas kontroli, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy, orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 8000 zł, zgodnie z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy. Decyzją z dnia 5 grudnia 2018 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – dalej jako "k.p.a.", art. 4 pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481), Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania B. Ł., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikało, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz drogowy osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy. Skoro pasażer zamówił usługę, za którą miał zapłacić określoną kwotę pieniędzy, to usługa była odpłatna, bez względu na sposób rozliczeń pomiędzy podmiotami oferującymi usługę. Skarżący wykonywał w dniu kontroli odpłatną usługę transportową, do której wykonania powinien posiadać stosowną licencję. Obowiązek posiadania licencji dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność, odpowiadającą definicji transportu drogowego, zawartej w art. 4 ustawy, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została zgłoszona jako przedmiot prowadzenia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał, że wykonywanie transportu drogowego zachodzi nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej. B. Ł. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 5b ustawy w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji gdy czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy (głównie ze względu na to, że czynności skarżącego nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej); 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust. 1 i 6 ustawy w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy w zw. z art. 4 pkt 6a ustawy, poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego; 3. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia , czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, brak zweryfikowania , czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; 4. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia , w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole z przeprowadzonej kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 5. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poprzez uznanie, że płatność za przejazd miała nastąpić na rzecz skarżącego, podczas gdy nie znajduje to potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 6. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, poprzez oparcie ustaleń wyłącznie na protokole kontroli, z którego nie wynika, na jakiej podstawie kontrolujący uznał, że skarżący wykonywał transport drogowy; 7. przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 8. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu w zakresie konieczności zweryfikowania, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy i wyjaśnienia zasad działalności aplikacji A; 9. art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Wskazują na tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organy nie wyjaśniły, w świetle definicji krajowego transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy, czy formalnie skarżący posiada status przedsiębiorcy, ale również nie wykazały, aby czynności przez niego wykonywane (stwierdzone w toku kontroli) posiadały cechy prowadzenia działalności gospodarczej. Wykonywanie krajowego transportu krajowego zakłada bowiem świadczenie odpłatnie usługi przewozu osób lub rzeczy w ramach wykonywania działalności gospodarczej. Odwołując się do definicji pojęcia "działalności gospodarczej", zawartej w art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r., poz. 646 ze zm.), zgodnie z którą działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły, skarżący wyjaśnił, że nie tylko nie posiadał statusu przedsiębiorcy, ale również wykonywane przez niego czynności, stwierdzone protokołem kontroli, nie mają cech wykonywania działalności gospodarczej. Nie otrzymał wynagrodzenia za swoje czynności od pasażera w kwocie i w sposób podany przez niego. Przejazd samochodem skarżącego możliwy był dzięki skorzystaniu przez pasażera z platformy internetowej o nazwie A. Zaplata za taki przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej A, nie zaś na rzecz kierowcy za możliwość skojarzenia kierowcy i pasażera. Zgodnie z regulaminem świadczenia usług przez platformę internetową A - karta płatnicza pasażera jest automatycznie obciążana po zakończonym przejeździe, jednak nie na rzecz kierującego, ale na rzecz A. Natomiast fakt jednorazowego wykonania czynności stwierdzonych protokołem kontroli nie świadczy o tym, że czynności te miały cechy zorganizowania czy ciągłości. Skarżący nie wykonywał w dniu kontroli transportu drogowego, o czym nie świadczy brak okazania dowodu rejestracyjnego oraz zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji. Zdaniem skarżącego o możliwości zastosowania taryfikatora określonego w załączniku nr 3 do ustawy decyduje między innymi kryterium podmiotu, przy czym kary pieniężne dla kierowców niebędących przedsiębiorcami świadczącymi transport drogowy są znacznie niższe. Skoro skarżący nie spełnia kryteriów podmiotowych pozwalających na zastosowanie taryfikatora kar pieniężnych z załącznika nr 3 do ustawy, także z tych względów orzeczenie należy uznać za wadliwe, bowiem zastosowanie winien mieć taryfikator określony w załączniku nr 1 do ustawy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnić na wstępie należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481) do spraw dotyczących naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji ujęte jest w załączniku nr 3 do ustawy. Naruszenie sankcjonowane administracyjną karą pieniężną, będące przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją ujawniono w dniu 19 lipca 2018 r., a więc przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, która weszła w życie w dniu 3 września 2018 r. Z tego względu w przedmiotowej sprawie znajdowały zastosowanie przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym - krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy, przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. W myśl art. 5b ust. 1 ustawy, podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu, a ponadto wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Zgodnie zaś z art. 92a ust. 1 i 2 ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, a suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. W myśl art. 92a ust. 6 ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy, który w lp. 1.1 określa wysokość kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji na kwotę 8.000 zł. W ocenie Sądu ustalony w przedmiotowej sprawie stan faktyczny dawał podstawy do uznania przez organy, że skarżący naruszył przepisy prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie bowiem wynika, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz osób. W dniu 19 lipca 2018 r. w G. na ul. O., inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę pojazdu marki F. Kierowcą był skarżący , który przewoził jednego pasażera, który zapłacił za usługę kwotę 11,67 zł złotych za pomocą aplikacji A, zainstalowanej na jego telefonie komórkowym. Opłata za przejazd została automatycznie pobrana drogą elektroniczną z karty kredytowej pasażera za pomocą aplikacji A. Podczas kontroli skarżący nie okazał wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub wypisu z licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką lub na przewóz drogowy osób. W pojeździe nie stwierdzono zainstalowanej kasy fiskalnej ani urządzenia spełniającego funkcję taksometru, a pojazd nie posiadał żadnych oznaczeń związanych z działalnością gospodarczą. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że skarżący nie miał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Przewóz wykonany przez skarżącego dnia 19 lipca 2018 r. należało ocenić jako przewóz o charakterze odpłatnym. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że wystarczające w tym zakresie było ustalenie, że usługę przewozu osób, zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji A zrealizował skarżący, za co pasażer wniósł opłatę. Skarżący w toku postępowania nie zaoferował żadnych dowodów na potwierdzenie, że wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz innego podmiotu. Bezzasadne są również zarzuty skargi dotyczące braku wyjaśnienia, czy skarżący podejmował i wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób, o której mowa w art. 4 pkt 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem użyte w ustawie określenie krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju (..). Zauważyć należy, że zaniechanie zarejestrowania prowadzonej działalności gospodarczej, w tym uzyskania stosownych licencji nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz za popełnione naruszenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji byłoby w praktyce niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie jej prowadzenie na podstawie licencji. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. W świetle powyższych uwag wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo), odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy. Bez znaczenia pozostaje zatem, czy skarżący formalnie posiadał status przedsiębiorcy i czy jego działalność została zgłoszona do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Działanie skarżącego, wbrew jego zarzutom, jest działalnością odpowiadającą definicji działalności gospodarczej , zawartej w art. 3 ustawy – Prawo przedsiębiorców. Dzięki aplikacji internetowej A mogło dochodzić do "skojarzenia" skarżącego jako wykonującego przewóz osób z potencjalnymi klientami. Aplikacja ta jest sposobem porozumiewania się pomiędzy wykonującym usługę a pasażerem. Nie można zatem przyjąć, że skarżący nie otrzymywał wynagrodzenia za przewóz pasażerów. Pełnił on rolę wykonawcy przewozu, a nie tylko kierowcy. Przewóz był wykonywany osobiście przez skarżącego, o czym świadczą wyniki kontroli potwierdzonej protokołem - skarżący prowadził kontrolowany pojazd i nie wykazał , by przewóz wykonywał w imieniu i na rzecz innego podmiotu. Okoliczności powyższe przesądzają , że działanie skarżącego mieściło się w ramach pojęcia krajowego transportu drogowego, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju, niezależnie od tego, ile razy skarżący świadczył w ten sposób usługi przewozu. W tej sytuacji na skarżącym ciąży obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego, który to obowiązek spoczywa na podmiotach wykonujących faktyczną działalność, odpowiadającą definicji transportu drogowego, zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, a zatem nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została zgłoszona jako przedmiot prowadzenia działalności gospodarczej. W oparciu o dokonane ustalenia organy prawidłowo stwierdziły , że skarżący dokonał opisanego powyżej naruszenia prawa, za które nałożyły karę pieniężną w prawidłowej wysokości. Organy prawidłowo przyjęły, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy i prawidłowo zakwalifikowały przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Bezzasadny jest zarzut , że organy nie zebrały w sposób pełny materiału dowodowego , a ustalenia oparły jedynie na protokole kontroli , z którego - w ocenie skarżącego - nie wynika, by wykonywał on transport drogowy. W ocenie Sądu, materiał dowodowy, na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, został zgromadzony prawidłowo i w zakresie pozwalającym na rzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy pozwalały na przyjęcie, że wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, na którą skarżący nie posiadał wymaganej licencji. Należy ponadto zauważyć, że nie w każdym przypadku obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego spoczywa na organach administracji, prowadzących postępowanie. Obowiązek wyczerpującego zebrania przez organy materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez nie materiałów dowodowych , mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku zaoferowania takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. W niniejszej sprawie skarżący dowodów takich nie zaoferował. Nie można wobec tego podzielić zarzutu naruszenia przez organy art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną, oddalił.