III SA/Gd 237/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 3 lutego 2016 r. M. N. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 listopada 2015 r. (nr [...]), wydaną w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa. Jednocześnie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję. Twierdził, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. O wydaniu decyzji dowiedział się telefonując w dniu 27 stycznia 2015 r. do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego. Z uzyskanych wówczas informacji wynikało, że zaskarżona decyzja została doręczona w trybie art. 44 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Niezwłocznie zweryfikował w urzędzie pocztowym faktycznie awizowanie i złożył stosowną reklamację. Utrzymywał, że w jego skrzynce pocztowej lub drzwiach nie zostało zostawione zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej. Nie było też powtórnego awiza. Jego partnerka nie stwierdziła zawiadomienia oraz informacji o sposobie i terminie odbioru przesyłki. Dodał, że skrzynka jest wykorzystywana przez jego ojca, z którym jednak nie prowadzi gospodarstwa domowego – zajmuje inny lokal. Zdaniem wnioskodawcy nie można przyjąć, że zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 44 k.p.a. i w związku z tym brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia zaskarżonej decyzji. Nie może on ponosić konsekwencji wadliwego doręczenia. Do skargi dołączono oświadczanie skarżącego oraz oświadczenie jego partnerki, że nie stwierdzili zawiadomienia w skrzynce oddawczej oraz na drzwiach mieszkania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej odrzucenie jako złożonej po terminie lub oddalenie jej w przypadku przywrócenia terminu. Wskazał, że skarżący nie dochował 30-dniowego terminu na wniesienie skargi do sądu administracyjnego od chwili doręczenia zaskarżonej decyzji. Przesyłka zawierająca decyzję była bowiem dwukrotnie awizowana w dniu 8 grudnia 2015 r. oraz w dniu 16 grudnia 2015 r. W dniu 23 grudnia 2015 r. przesyłka została zwrócona do organu odwoławczego z adnotacją "Zwrot. Nie podjęto w terminie". Z kolei skarga została nadana przez skarżącego z uchybienie terminu w dniu 3 lutego 2016 r. Zarządzeniem sędziego z dnia 22 marca 2016 r. wezwano wnioskodawcę o oświadczenie kiedy złożył reklamację w sprawie doręczenia przesyłki z dnia 3 grudnia 2015 r. i z jakim skutkiem; jednocześnie wezwano skarżącego do dostarczenia potwierdzenia złożenia wskazanej reklamacji i kopii odpowiedzi na reklamację z urzędu pocztowego. W wezwaniu określono termin 7 dni i rygor uznania braku dowodu na potwierdzenie faktów wskazanych we wniosku. Wnioskodawca nie odpowiedział na wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Nadto, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Powszechnie akceptowany jest pogląd, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 752/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie wnioskodawca kwestionował prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U z 2016, poz. 23). Przepis ten stanowi: Art. 44. § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W szczególności wnioskodawca negował fakt pozostawienia awiza o przesyłce w skrzynce oddawczej lub na drzwiach mieszkania, oraz przedłożył oświadczenia w tym zakresie. Uznanie jego stanowiska skutkowałoby przywróceniem terminu, niemniej jednak twierdzenia te pozostają w sprzeczności z dokumentacją sprawy. Doręczenie zastępcze zaskarżonej decyzji w trybie art. 44 k.p.a. Sąd uznał za skuteczne, gdyż w aktach administracyjnych znajduje się koperta zawierająca zaskarżoną decyzję wraz drukiem "zwrotnego potwierdzenia odbioru", na której widnieją adnotacje o awizowaniu ww. przesyłki w dniu 8 grudnia oraz w dniu 16 grudnia 2015 r. Jednocześnie zaznaczono na niej, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w I Urzędzie Pocztowym w L. wraz z informacją o możliwości jej odbioru w 7-dniowym terminie, umieszczono w skrzynce oddawczej. Należy przyjąć, że druk "zwrotnego potwierdzenia odbioru" stanowi dokument urzędowy, na którym doręczyciel składa określone oświadczenie wiedzy, pod którym się podpisuje. W tej sytuacji pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi w tym dokumencie zamieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może wprawdzie zostać obalone, jednakże nie można przyjąć, by do jego obalenia wystarczyło złożenie samych oświadczeń skarżącego oraz jego partnerki (dorosłego domownika) o braku pozostawienia awiza wraz ze stosowna informacją w skrzynce odbiorczej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 555/08, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Co istotne, pomimo treści wniosku o przywrócenie terminu i wezwania Sądu, skarżący nie dostarczył dowodu na to, że złożył w tej sprawie – jak twierdził – reklamację u operatora pocztowego i nie przedłożył jakichkolwiek informacji (dokumentów) dotyczących rezultatu podjętej reklamacji. Same oświadczenia wnioskodawcy i jego partnerki w tym zakresie nie mogą przesądzać o wadliwym doręczeniu decyzji. Skoro – jak przyjął Sąd - decyzja została prawidłowo doręczona w dniu 22 grudnia 2015 r. a skarżący wniósł skargę w dniu 3 lutego 2016 r., to niewątpliwie złożenie jej nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji - w ocenie Sądu – wnioskodawca składając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi nie wykazał przesłanek niezbędnych do przywrócenia terminu, w szczególności w opisanym stanie faktycznym sprawy nie uprawdopodobnił zaistnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 listopada 2015 r. (nr [...]). Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.