III SA/Gd 24/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski, Sędziowie WSA Felicja Kajut, WSA Krzysztof Gruszecki, Protokolant Wioleta Gładczuk, , po rozpoznaniu w dniu 6 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy [...] z dnia 18 listopada 2004 nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień oraz zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy oddala skargę. Okręgowy Inspektor Pracy [...] decyzją z dnia 18 listopada 2004 r. nr [...] na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tj; Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1362 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. utrzymał w mocy decyzje nr 4, 12, 13 zawarte w nakazie Inspektora Pracy z dnia 22 września 2004 r. oraz uchylił decyzje nr 9, 10 i 11 zawarte w tym nakazie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Inspektor Pracy w nakazie nr [...] z dnia 22 września 2004 r. adresowanym do "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. zawarł m.in. następujące decyzje: 1) Decyzja nr 4 – Zapewnić, aby osoba koordynująca i kierująca pracą – czynnościami osób zajmujących się eksploatacją urządzeń i instalacji energetycznych, w tym elektrycznych i gazowych na terenie rozlewni gazu płynnego w J., spełniała wymagania kwalifikacyjne w zakresie dozoru dla tych urządzeń i instalacji. Termin wykonania 30.11.2004 r., 2) Decyzja nr 9 – W procedurach dotyczących wykonywania prac szczególnie niebezpiecznych w rozlewni gazu płynnego w J. szczegółowo określić: - osobę sprawującą bezpośredni nadzór nad poszczególnymi rodzajami tych prac; - środki zabezpieczające niezbędne do wykonywania poszczególnych rodzajów tych prac; - imienny podział pracy i kolejność wykonywania zadań; szczegółowe wymogi bhp przy wykonywaniu poszczególnych czynności. Termin wykonania 15.11.2004 r., 3) Decyzja nr 10 – Wyznaczyć osobę sprawującą bezpośredni nadzór nad wykonywaniem prac, w tym szczególnie niebezpiecznych, w trakcie II zmiany roboczej w rozlewni gazu płynnego w J. Termin wykonania 15.10.2004 r., 4) Decyzja nr 11 – Wyposażyć rozlewnię gazu płynnego w J. w sprzęt ratunkowy, określony w instrukcji technologicznej – bezpieczeństwa pożarowego umożliwiający wykonywanie czynności w sferach zagrożenia w czasie awarii lub pożaru wraz z instrukcją jego używania. Termin wykonania 30.10.2004 r., 5) Decyzja nr 12 – Ustalić zasady rozdziału i warunki stosowania środków ochrony indywidualnej obowiązujące przy wykonywaniu poszczególnych rodzajów prac, w tym przy magazynowaniu, napełnianiu, rozprowadzaniu i transporcie gazów płynnych, uwzględniając informacje zawarte w kartach charakterystyki stosowanych substancji niebezpiecznych. Termin wykonania 30.11.2004 r., 6) Decyzja nr 13 – Wyposażyć pracowników wykonujących prace przy użyciu substancji niebezpiecznych: propanu i propanu-butanu w rozlewni gazów w J. w środki ochrony indywidualnej, które określone zostały m.in. w kartach charakterystyki ww. substancji niebezpiecznych, w tym w rękawice i okulary ochronne oraz maski przeciwgazowe z pochłaniaczami. Termin wykonania 30.10.2004 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością odwołała się od tego nakazu do organu II instancji wnosząc o uchylenie w całości decyzji nakazowych nr 4, 9, 10, 11 oraz zmianę treści decyzji nr 12 i 13. Strona podnosiła, odnośnie decyzji nr 4 następujące zarzuty: 1. Przytoczona merytoryczna podstawa prawna § 2 pkt 16 i 20, § 68 i § 72 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy urządzeniach i instalacjach energetycznych (Dz.U. Nr 80, poz. 912), nie dotyczy zakładu w J., 2. Nakaz nie uwzględnia zapisu § 4 powyższego rozporządzenia, który stanowi, iż jego przepisów nie stosuje się do prac wykonywanych przy urządzeniach i instalacjach energetycznych w zakładach produkcyjnych, przesyłania i rozprowadzania gazu (paliw gazowych), 3. Nakaz nie uwzględnia, że magazyn gazu płynnego i rozlewnia gazu w J. jest zakładem produkującym paliwo gazowe w postaci różnych produktów rynkowych, 4. Nakaz nie uwzględnia, że w odniesieniu do przedmiotowego zakładu obowiązuje rozporządzenie branżowe Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 31 sierpnia 1993 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładach produkcji, przesyłania i rozprowadzania gazu (paliw gazowych) oraz prowadzących roboty budowlano-montażowe sieci fazowych (Dz.U. Nr 83, poz. 392) oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 6 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy magazynowaniu, napełnianiu i rozprowadzaniu gazów płynnych (Dz.U. Nr 75, poz. 846), 5. W żadnym z w/w rozporządzeń branżowych nie ma zapisu o tym, że osoba koordynująca i kierująca pracą osób zajmujących się eksploatacją instalacji energetycznych, wykonująca czynności obsługowe instalacji ujęte w instrukcji eksploatacji powinna posiadać uprawnienia kwalifikacyjne w zakresie dozoru, 6. Stosowana w zakładzie zasada posiadania przez obsługę uprawnień eksploatacyjnych typu E z grupy 2 i 3, na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad stwierdzania posiadania kwalifikacji przez osoby zajmujące się eksploatacją urządzeń, instalacji i sieci (Dz.U. Nr 89, poz. 828 ze zm.), daje wystarczające podstawy do obsługi wszystkich urządzeń i instalacji energetycznych. Pracownicy stanowisk obsługowych posiadają dodatkowo uprawnienia specjalistyczne do wykonywanych prac wydane przez Transportowy Dozór Techniczny i Urząd Dozoru Technicznego, 7. Nakaz nie uwzględnia uprawnień zapisanych w załączniku nr 1 grupa 3 pkt 1-9 i szczególnie w pkt 10 powyższego rozporządzenia, które dają uprawnienia do obsługi urządzeń sterowania (elektroenergetycznych) dla urządzeń gazowych wymienionych w pkt 1-9, 8. Nakaz nie uwzględnia faktu, że w przepisach wymienionych w pkt 4 uprawnienia w zakresie dozoru typu D są wymagane tylko dla czynności naprawczych, konserwacyjnych, gazoniebezpiecznych, szczególnie niebezpiecznych i innych. Właśnie dla tych prac zakład zapewnia osoby z uprawnieniami dozorowymi typu D. Odnośnie decyzji nr 9 strona podniosła, że stosowana w zakładzie "Instrukcja postępowania przy prowadzaniu prac szczególnie niebezpiecznych" w sposób wystarczający reguluje wykonywanie tych prac. W sprawie decyzji nr 10 strona podniosła, iż w magazynie w J. podczas drugiej zmiany nie wykonuje się prac szczególnie niebezpiecznych. Wykonywane są jedynie czynności eksploatacyjne instalacji magazynowych. Odnośnie decyzji nr 11 strona stwierdziła, że podane w podstawie prawnej przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy urządzeniach i instalacjach energetycznych nie dotyczą zakładu w J.. Natomiast opisany w "Instrukcji bezpieczeństwa pożarowego" sprzęt ratowniczy dotyczy służb profesjonalnych Straży Pożarnej i jest on zbędny dla zakładu. Ponadto wyposażenie w sprzęt i środki techniczne związane z bezpieczeństwem pożarowym było kontrolowane przez służby prewencyjne PSP i w ramach tych kontroli nie zgłaszano potrzeby wyposażania magazynu gazu w sprzęt ratowniczy wymieniony w nakazie. W sprawie decyzji nr 12 i 13 strona wniosła o zmianę treści tych decyzji i uwzględnienie, że środki ochrony indywidualnej wymienione w karcie charakterystyki produktu będą dostępne dla pracowników na stanowiskach pracy jako środki dyżurne umieszczone w specjalnych szafach sprzętu awaryjnego wskazując na uwarunkowania istniejące na stanowiskach pracy. Organ odwoławczy wskazał, iż rozpatrując sprawę miał na względzie szeroko rozumiany ustawowy obowiązek pracodawcy zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, a także interes pracowników, którzy nie powinni wykonywać pracy w warunkach zagrażających ich życiu i zdrowiu. Odnośnie decyzji nr 4 Okręgowy Inspektor Pracy [...] stwierdził, że: 1) Oddział Spółki w J. nie jest zakładem produkującym, przesyłającym i rozprowadzającym gaz w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 31 sierpnia 1993 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładach produkcji, przesyłania i rozprowadzania gazu (paliw gazowych) oraz prowadzących roboty budowlano-montażowe sieci gazowych. Takimi zakładami są np. zakłady gazownicze, 2) Na terenie zakładu znajdują się zespoły obiektów, instalacji i urządzeń spełniających warunki do określenia ich mianem: bazy gazu płynnego, rozlewni oraz stacji gazu płynnego, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 98, poz. 1067 ze zm.), 3) Gaz płynny (skroplone węglowodory gazowe) zaliczany jest do grupy paliw płynnych gazowych, a nie paliw gazowych (jakim jest np. gaz ziemny)-potwierdzają to także przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji i magazynowaniu karbidu (Dz.U z 2004 r. Nr 7, poz. 59), gdzie w § 2 stwierdza się, iż przepisów rozporządzenia nie stosuje się do gazów płynnych (skroplone węglowodory gazowe), 4) Oddział w J. zajmuje się magazynowaniem i obrotem, w tym sprzedażą detaliczna gazu płynnego, a nie produkcją gazu, jak sugeruje pracodawca, 5) Spółka "A" w R. - Oddział w J. jest przedsiębiorstwem energetycznym, w związku z prowadzona działalnością w zakresie magazynowania i obrotu gazu płynnego, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tj; Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1504 ze zm.) oraz zakładem użytkującym urządzenia i instalacje energetyczne i gazowe, przez co mają do niej zastosowanie m.in. rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 17 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy urządzeniach i instalacjach energetycznych - wyłączenie określone w § 4 pkt 1 nie dotyczy przedmiotowego zakładu - oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad stwierdzania posiadania kwalifikacji przez osoby zajmujące się eksploatacja urządzeni, instalacji i sieci. W opinii organu odwoławczego przepisy w sprawie bhp przy urządzeniach i instalacjach energetycznych skierowane są do wszystkich pracodawców użytkujących urządzenia i instalacje energetyczne a nie tylko do przedsiębiorstw energetycznych, 6) W przedmiotowym zakładzie jedyną osobą kierująca pracą osób zajmujących się eksploatacją urządzeń i instalacji energetycznych był kierownik oddziału ale nie spełniał on wymagań kwalifikacyjnych w zakresie dozoru określonych m.in. w § 5 ust. 1 pkt 2 powyższego rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2003 r. Z pośród dwóch osób zatrudnionych w zakładzie i posiadających uprawniania typu D, jedna pracuje jako serwisant i w przeważającej części czasu pracy przebywa poza zakładem, a druga nie posiada uprawnień i upoważnienia do kierowania i nadzoru nad pracownikami, 7) Organ I instancji nie rozstrzygał o sposobie realizacji tj. nie określił z imienia i nazwiska osoby, która powinna posiadać dodatkowe kwalifikacje. W ocenie organu odwoławczego decyzje nr 12 i 13 są prawidłowe pod względem celowości. Wymienione decyzje w swej treści uwzględniają nieprawidłowości stwierdzone w tym zakresie i znajdują potwierdzenie w stanie faktycznym i prawnym, którego pracodawca nie podważa w odwołaniu. Bezspornym jest, że nie zostały ustalone przez pracodawcę zasady rozdziału i warunków stosowania środków ochrony indywidualnej, uwzględniające informacje zawarte w kartach charakterystyki propanu i propanu-butanu oraz, że nie wyposażył pracowników w środki wymienione w decyzji nakazowej, nie zapewniając im również dostępu do tych środków. Stosowanie rękawic i okularów ochronnych nie jest i nie może być uzależnione od stwierdzonych ewentualnych przekroczeń stężeń. Środki te winny być stosowane zawsze przy pracach z w/w gazami. Odnośnie decyzji nr 9 i 10 Okręgowy Inspektor Pracy uważa, że wyznaczenie osoby sprawującej nadzór nad pracami szczególnie niebezpiecznymi, środków zabezpieczających, dokonanie podziału prac jest obowiązkiem pracodawcy, ale w momencie zaistnienia takiej potrzeby. Niecelowe i praktycznie nieprzydatne jest dokonanie w instrukcji imiennego podziału prac niebezpiecznych, jeżeli nie można przewidzieć kiedy one wystąpią i jaki będzie ich zakres. Organ odwoławczy uwzględnił również argumentację strony odnośnie decyzji nr 11. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca domagała się uchylenia decyzji Okręgowego Inspektora Pracy [...] w części utrzymującej w mocy decyzje nr 4, 12, 13 nakazu Inspektora Pracy z dnia 22 września 2004 r. Skarżąca zarzuciła organowi błędne i bezpodstawne zastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy urządzeniach i instalacjach energetycznych z jednoczesnym pominięciem właściwych w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy magazynowaniu i rozprowadzaniu gazów płynnych. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 237 8 § 1 Kodeksu pracy. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że utrzymując decyzję nr 4 organ odwoławczy zastosował nieprawidłowe przepisy ponieważ rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 6 września 1999 r. stanowią lex specjalis w stosunku do innych przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy i nawet przy założeniu, iż skarżąca jest przedsiębiorstwem energetycznym w rozumieniu Prawa energetycznego to zachodzi pierwszeństwo ich stosowania w stosunku do przedsiębiorstwa zajmującego się magazynowaniem i rozprowadzaniem gazów płynnych. Jej zdaniem wszyscy pracownicy posiadają odpowiednie do zajmowanych stanowisk kwalifikacje określone w przepisach, zaś żaden przepis rozporządzenia z dnia 6 września 1999 r. nie formułuje wymogu, aby osoba koordynująca i kierująca pracą (czynnościami) osób zajmujących się eksploatacją urządzeń i instalacji technologicznych w magazynach i rozlewniach gazów płynnych, posiadała szczególne kwalifikacje w zakresie dozoru tych urządzeń i instalacji. Skarżąca podniosła, że w toku kilkakrotnych kontroli zakładu w J. (w latach 1999-2003) organy Inspekcji Pracy nigdy nie kwestionowały wymagań kwalifikacyjnych pracowników i procedur zawartych w szczegółowych instrukcjach zawodowych dla poszczególnych etapów procesu technologicznego stanowisk pracy jak też instrukcji sposobu postępowania na wypadek awarii instalacji i powstania stanu zagrożenia. W okresie do dnia wydania decyzji nie doszło również do żadnych istotnych zamian w sferze materialno-prawnej regulującej bezpieczeństwo i higienę pracy przy magazynowaniu i rozprowadzaniu gazów płynnych, mogących skutkować wydaniem przedmiotowego nakazu. W odniesieniu do decyzji nr 12 i 13 skarżąca wskazała, że organ odwoławczy powołał się jedynie na względy celowościowe pomijając całkowicie przepis art. 2378 Kodeksu pracy i uprawnienie pracodawcy do samodzielnego określenia rodzaju środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i ubrania roboczego, których stosowanie na określonych stanowiskach pracy jest niezbędne w związku z zaistnieniem przesłanek określonych w art. 2376 i 2377 Kodeksu pracy. W zakładzie istnieją opracowane przez pracodawcę zasady rozdziału i warunki stosowania środków ochrony indywidualnej na poszczególnych stanowiskach pracy, zaś środki ochrony indywidualnej były dostępne jako wyposażenie stanowiska pracy (w tym rękawice i okulary ochronne). Natomiast określony w decyzji nr 13 nakaz wyposażenia pracowników w maski gazowe z pochłaniaczami nie znajduje uzasadnia w treści § 39 i § 97 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tj; Dz.U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650), bowiem zgodnie z tabelą nr 2 poz. 6 załącznika Nr 2 do tego rozporządzenia, środki ochrony układu oddechowego stosować należy przy pracach m.in. warunkach niedoboru tlenu w powietrzu i wysokich stężeń gazów szkodliwych. Tego typu okoliczności w normalnej eksploatacji zakładu nigdy nie występują, stąd narzucenie wskazanego obowiązku należy uznać za niedopuszczalną nadinterpretację nie znajdującą prawnego i racjonalnego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wskazał, że nie trafne jest stanowisko skarżącej, iż przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 września 1999 r. jako lex specjalis wyłączają stosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 września 1999 r. Pracodawca jest bowiem obowiązany do stosowania przepisów obydwu rozporządzeń na takich samych zasadach, bez określania hierarchii ważności. Natomiast w kwestii decyzji nr 12 i 13 organ podkreślił, że zarówno art. 2378 Kodeksu pracy jak i przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy określają obowiązek dostarczenia pracownikom środków ochrony indywidualnej jako zindywidualizowany wobec pracownika a nie stanowiska pracy. Wbrew twierdzeniom skarżącej decyzje Inspektora Pracy nie narzucają obowiązku wykonywania normalnych czynności obsługowych urządzeń w maskach. Istotna jest jedynie bezpośrednia i nieutrudniona dostępność tego środka dla pracownika w każdym przypadku wystąpienia zagrożenia a nie obowiązek korzystania przez cały okres świadczenia pracy. Decyzje Inspektora Pracy zostały wydane po kontroli w związku ze zgłoszeniem wypadku zbiorowego, który nastąpił na skutek niezachowania ostrożności przy tankowaniu autocystern. Tankowanie autocystern jest czynnością stałą i powtarzalną a utrzymane w mocy decyzje nr 12 i 13 mają na celu ochronę zdrowia i życia pracowników i mieszczą się w ramach racjonalnego egzekwowania obowiązków pracodawcy. Pismem procesowym z dnia 3 marca 2005 r. skarżąca wskazała, iż uzyskała w dniu 1 marca stanowisko Ministerstwa Gospodarki i Pracy Departament Polityki Przemysłowej, które uznaje, że rozlewnie gazu płynnego wraz z posiadanymi magazynami tego gazu nie podlegają przepisom rozporządzenia z dnia 17 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy urządzeniach i instalacjach energetycznych, ponieważ nie zużywają gazu w swoich urządzeniach dla celów technologicznych bądź grzewczych, lecz prowadzą działalność polegającą na dystrybucji gazu. Skarżąca dodała, iż pożar w rozlewni gazu nastąpił w skutek nieumyślnego błędu magazyniera i kierowcy (zmarłych w następstwie odniesionych obrażeń), a nie zaniedbań w zakresie BHP. Do pisma zostały dołączone: przedmiotowe pismo z Ministerstwa Gospodarki i Pracy oraz postanowienie wydane przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w S. o umorzeniu śledztwa w sprawie wypadku w Oddziale w J. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sądy administracyjne zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 4 Prawa energetycznego "A" Sp. z o.o. Oddział w J. jest przedsiębiorstwem energetycznym. Sad podzielił pogląd organów administracyjnych, iż zakład użytkuje urządzenia instalacje energetyczne o których mówi rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 17 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy urządzeniach i instalacjach energetycznych. Wskazują na to definicje legalne zawarte w § 2 powyższego rozporządzenia. W kontekście tych regulacji oraz lakonicznego i zdaniem Sądu nieprzekonywującego stanowiska Ministerstwa Gospodarki trudno przyjąć za słuszne stanowisko skarżącej, iż w jej przypadku rozporządzenie nie ma zastosowania. Zdaniem Sadu nie ma też podstaw, aby traktować przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy magazynowaniu i rozprowadzaniu gazów płynnych jako przepisy lex specjalis w stosunku do innych przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy. Jeżeli chodzi o ustawowy obowiązek pracodawcy zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy to trzeba mieć na względzie, iż przepisy regulujące te kwestie mają za cel chronić najwyższe dobra jakim jest zdrowie i życie ludzi w trakcie wykonywania pracy. Ponadto często się zdarza, iż dane zagadnienia higieny i bezpieczeństwa pracy regulowane są różnymi aktami prawnymi o różnej randze. Sąd nie dopatrzył się konieczności stosowania reguł kolizyjnych w materii będącej przedmiotem rozstrzygania. Stojąc na takim stanowisku za uzasadniony należy uznać nałożony przez Inspektora Pracy obowiązek określony w decyzji nr 4 a wynikający z powołanych w nakazie przepisów. W tym zakresie Sąd uznał argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji za prawidłową. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd podkreśla, iż nawet w okolicznościach gdy wcześniejsze kontrole przeprowadzone w zakładzie nie kwestionowały wymagań kwalifikacyjnych pracowników i procedur nie można przyjąć, iż nie można nałożyć na pracodawcę żadnych nowych obowiązków w tym zakresie, jeżeli wynikają one z przepisów prawa i są uzasadnione. Zdaniem Sądu te nowe wymagania znajdują uzasadnienie. Przechodząc do dalszych zarzutów skargi należy wskazać na art. 2376 Kodeksu pracy przewiduje, że pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz informować go o sposobach posługiwania się tymi środkami. Odnośnie decyzji nr 12 należy zauważyć, iż z protokołu kontroli oraz odpowiedzi na zastrzeżenia pracodawcy znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż pracodawca nie wyposażył niektórych pracowników (magazynierów) w okulary ochronne i maski przeciwgazowe. W zakładzie nie opracowano instrukcji dotyczącej stosowania i użytkowania środków ochrony osobistej oraz stwierdzono inne uchybienia w zakresie wyposażenia w środki ochrony indywidualnej pracowników. Na podstawie zebranego materiału dowodowego usprawiedliwione jest twierdzenie, że pracodawca nie ustalił zasad rozdziału i warunków stosowania środków ochronny indywidualnej uwzględniających informacje zawarte w kartach charakterystyki propanu i propanu-butanu. W tym miejscu można zaznaczyć, iż bezpodstawne jest zmienianie nakazu w sposób jaki wnioskuje skarżąca, ponieważ stosowanie rękawic i okularów ochronnych nie może być uzależnione od stwierdzonych zagrożeń. Jak stwierdziły organy środki te powinny być stosowane zawsze przy pracach z w/w gazami a nie znajdować się w szafach sprzętu awaryjnego. Wymóg wyposażenia pracowników w maski gazowe z pochłaniaczami wynikający z decyzji nr 13 jest również uzasadniony i wynika z § 97 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Generalnie definicja środka ochrony indywidualnej zawarta w § 2 pkt 9 powyższego rozporządzenia określa związek tych środków z pracownikiem a nie ze stanowiskiem pracy. Normalne czynności obsługowe nie muszą być wykonywane w maskach przeciwgazowych a jedynie noszone lub trzymane przez pracownika i używane w momencie zagrożeń bądź możliwości ich wystąpienia. Sąd podziela tutaj stanowisko organu odwoławczego, iż istotna jest bezpośrednia i nieutrudniona dostępność do tego środka ochrony. Umieszczenie tych środków w specjalnych szafach sprzętu awaryjnego nie czyni zadość obowiązkowi zaopatrzenia pracownika w indywidualne środki ochrony, gdyż mogłoby nie zapewnić natychmiastowej ich dostępności. Oprócz sprzętu awaryjnego pracownik winien być zaopatrzony w indywidualne środki ochrony dostępne w każdym czasie i w odpowiadających pracownikowi rozmiarach. Zatem stanowisko Inspektora Pracy jest tutaj jak najbardziej racjonalne i uzasadnione. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.