III SA/Gd 242/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Asesor WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2024 r. sprawy ze skargi T. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2024 r., nr SKO Gd/1640/23 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją z dnia 16 listopada 2022 r. (nr 3/2022/K) Prezydent Miasta Sopotu nałożył na T. R. (zwanego dalej także "skarżącym", "stroną") karę pieniężną w wysokości 42.742,50 zł za samowolne zajęcie pasa drogowego drogi gminnej [...] na wysokości posesji nr [...] w S. (działka ewidencyjna nr [...] karta mapy [...]) w postaci umieszczenia obiektu handlowego – ogródka gastronomicznego o całkowitej powierzchni 41,00 m² w okresie od dnia 27 czerwca 2022 r. do dnia 5 października 2022 r. Decyzję uznano za doręczoną w trybie tzw. doręczenia zastępczego w dniu 9 grudnia 2022 r. Od powyższej decyzji pismem z dnia 30 stycznia 2023 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jednocześnie składając odwołanie od powyższej decyzji. W uzasadnieniu złożonego wniosku podniesion, że w dniu 23 stycznia 2023 r. skarżący otrzymał upomnienie nr 1.2023 wzywające go do zapłaty kwoty 42.742,50 zł powiększonej o odsetki i koszty upomnienia z tytułu decyzji Prezydenta Miasta Sopotu z dnia 16 listopada 2022 r. (nr 3/2022/K). Upomnienie to było pierwszą informacją, jaką skarżący otrzymał w związku z wydaną decyzją administracyjną, albowiem decyzja merytoryczna w sprawie nie została mu doręczona. Wskazywał, że brak prawidłowego doręczenia decyzji uniemożliwił mu wniesienie odwołania od tej decyzji i spowodował, iż stała się ona ostateczna. Dodatkowo sposób doręczenia decyzji administracyjnej naruszał obowiązujące przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślał, że to nie on inicjował postępowanie i nie miał świadomości, iż jest ono prowadzone, albowiem organ administracyjny go o tym nie poinformował. W następstwie wydania decyzji zapewne zarządzono jej doręczenie, które jednak nie nastąpiło i nie otrzymał powyższej decyzji. Zaznaczył, że zgodnie z treścią art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. - zwanej dalej: "k.p.a.") fikcję doręczenia można przyjąć w ściśle określonych okolicznościach. Warunkiem koniecznym jest doręczenie pisma za pomocą operatora pocztowego, który również w zakresie doręczenia ma określone obowiązki, w szczególności awizowania pisma i jego pozostawienia w placówce pocztowej. W ocenie strony pismo nie było awizowane i skarżący nie został poinformowany o jego pozostawieniu w placówce pocztowej, a tym samym nie mógł w terminie dokonać jego odbioru. W jego ocenie wobec braku prawidłowego doręczenia decyzji administracyjnej uzasadnionym jest wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2024 r. (nr SKO Gd 1640/23) odmówiło przywrócenia terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ wyjaśnił, że przystępując do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu należało ustalić czy i kiedy doręczono decyzję stronie. Skuteczne doręczenie stanowi bowiem warunek żądania przywrócenia terminu odwoławczego. Kolegium wskazało, że decyzja Prezydenta Miasta Sopot z dnia 16 listopada 2022 r. wysłana została na adres miejsca zamieszkania strony w Gdańsku przy ul. [...] i została doręczona stronie w trybie doręczenia zastępczego. Pierwsze awizo miało miejsce w dniu 25 listopada 2022 r., drugie w dniu 5 grudnia 2022 r. Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie nastąpiło zatem po upływie 14 dni od daty pierwszego awiza, a więc w dniu 9 grudnia 2022 r. W konsekwencji, termin odwoławczy wynoszący 14 dni upływał w dniu 23 grudnia 2022 r. i nie został przez skarżącego dochowany, gdyż wniósł on odwołanie w dniu 30 stycznia 2023 r. (data złożenia pisma w organie I instancji). Kolegium stwierdziło, że spełnione zostały wszelkie wymogi pozwalające na uznanie, iż doszło do ziszczenia się warunków dla przyjęcia doręczenia decyzji poprzez podwójne awizo. Przesyłka zawierająca decyzję została wysłana na adres zamieszkania zobowiązanego, którym skarżący posługiwał się na każdym etapie postępowania, wskazując go także w odwołaniu. Kolegium zaznaczyło, że treść dokumentu urzędowego jakim jest zwrotne poświadczenie odbioru wraz z kopertą pozwala na odtworzenie czynności podejmowanych w sprawie przez doręczyciela. Dokument ten został sporządzony kompletnie i rzetelnie w związku z czym brak jest podstaw do jego kwestionowania. Kolegium przyjęło zatem za prawdziwe daty awizowania przesyłki, a wynikające z nich tzw. "fikcyjne" doręczenie, za spełnione. Odnosząc się w tym stanie rzeczy do wskazywanych przez stronę we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania okoliczności, Kolegium wyjaśniło, że stosownie do art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Biorąc pod uwagę fakt, jak twierdzi skarżący, że przeszkoda do złożenia odwołania w terminie ustała w dniu 23 stycznia 2023 r., kiedy to dowiedział się o decyzji z otrzymanego upomnienia, Kolegium stwierdziło, iż 7-dniowy termin na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu został dochowany, jakkolwiek jednak przywołane przez skarżącego okoliczności w żadnym wypadku nie uzasadniają przywrócenia terminu. Kolegium wskazało, że opierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych można stwierdzić, iż o braku winy w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy wnioskodawca działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej. Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Okolicznością wskazującą na brak winy osoby zainteresowanej w niedochowaniu terminu są m.in. takie okoliczności faktyczne, jak przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyroki WSA: w Łodzi z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 1199/10 czy w Białymstoku z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 655/10). Kolegium stwierdziło, że będący przedmiotem niniejszego postępowania wniosek o przywrócenie terminu nie wskazuje na żadne tego typu okoliczności. Wnioskodawca żądanie przywrócenia terminu wywodzi bowiem z tego, że przyczyną jego uchybienia były nieprawidłowości związane z doręczeniem przesyłki. Kolegium wyjaśniło jednak, że tego rodzaju okoliczności nie uzasadniają przywrócenia terminu. Warunkiem rozpoznania żądania przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest ustalenie, że decyzja, której dotyczy żądanie, została doręczona. Jeżeli bowiem nie doszło do doręczenia decyzji, nie rozpoczyna biegu termin odwoławczy. Jeżeli zaś termin odwoławczy nie rozpoczął biegu z uwagi na niedoręczenie decyzji, nie jest możliwe jego przywrócenie, gdyż nie jest możliwe przywrócenie terminu, który w ogóle nie rozpoczął biegu. Inaczej mówiąc, nieprawidłowości zaistniałe przy doręczeniu przesyłki mogą prowadzić do uznania tej czynności za bezskuteczną przez co decyzja nie wchodzi do obrotu prawnego. Od decyzji takiej nie można się jednak odwołać, albowiem nie istnieje ona w obrocie prawnym jako akt stosowania prawa (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 519/15). Kolegium podkreśliło, że wnioskodawca wskazuje na naruszenie przez organ przepisów o doręczaniu decyzji administracyjnych, wskazując, że nie wiedział o postępowaniu, które nie toczyło się na jego wniosek. Wskazywał, że pismo nie było awizowane i nie został poinformowany o pozostawieniu go w placówce pocztowej. Mając powyższe na uwadze, Kolegium nie dopatrzyło się jednak w sprawie żadnych okoliczności czyniących zasadnym wniosek o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania, wskazujących, że do doręczenia decyzji nie doszło. Decyzja została bowiem skutecznie doręczona w formie podwójnego awizo. Organ wskazał także, że nie jest przekonujące stanowisko skarżącego mówiące, iż nie wiedział o toczącym się postępowaniu. Z akt sprawy wynika bowiem, że z całą pewnością skutecznie doręczono mu pismo z dnia 29 sierpnia 2022 r. wysłane na adres przy ul. Beniowskiego 12 w Gdańsku. Odebranie pisma poświadczone zostało przez domownika, co jest wystarczające dla uznania skutecznego doręczenia pisma przez odbiorcę (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2024 r., sygn. akt III FSK 3918/21). Mając to na uwadze, w ocenie Kolegium doręczenie decyzji było skuteczne, termin odwoławczy rozpoczął bieg z chwilą doręczenia decyzji, a wniesienie odwołania nastąpiło z jego uchybieniem. Wnioskodawca nie wskazał natomiast na żadne okoliczności, dla których wniosek o przywrócenie terminu mógłby zostać uznany za uzasadniony i mógł skutkować przywróceniem terminu do wniesienia odwołania. T. R., reprezentowany przez radcę prawnego, złożył na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jego uchylenie oraz rozważenie uchylenia w całości decyzji Prezydenta Miasta Sopotu z dnia 16 listopada 2022 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powyższemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1. art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ, że skarżący wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Sopotu z dnia 16 listopada 2022 r. (nr 3/2022/K) z uchybieniem terminu, podczas gdy skarżący wraz z odwołaniem złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania i uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy; 2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 86 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; 3. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez działanie przez organ z naruszeniem zasady zaufania do władzy publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący powtarzając na wstępie swoje stanowisko zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Sopotu z dnia 16 listopada 2022 r. (nr 3/2022/K) wskazał, że organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy naruszając tym samym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 86 k.p.a. Decyzja Prezydenta Miasta Sopotu z dnia 16 listopada 2022 r. nie została mu w ogóle doręczona, a w szczególności nie zostało pozostawione w jego skrzynce pocztowej żadne awizo, wobec czego nie miał on wiedzy o toczącym się postępowaniu. Organ nie zbadał, czy skarżący miał faktyczną możliwość odebrania przedmiotowej decyzji, w tym nie ustalił, czy rzeczywiście przesyłka została prawidłowo dwukrotnie awizowana poprzez pozostawienie w skrzynce pocztowej skarżącego pierwszego i drugiego awizo. Organ nie wystąpił w tym zakresie o wyjaśnienia do właściwej dla skarżącego placówki pocztowej ani nie odebrał zeznań od listonosza, który miał dokonać awizowania przesyłki. Nie przesłuchał też skarżącego na okoliczności braku skutecznego doręczenia mu ww. decyzji z dnia 16 listopada 2022 r. Odnośnie naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. skarżący podniósł, że organ nie podjął działań mających na celu wyjaśnienie faktycznej sytuacji skarżącego i jego zarzutów odnośnie niedoręczenia mu decyzji organu I instancji, jak również zasadności złożonego przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W ocenie skarżącego organ nie powinien działać wyłącznie we własnym interesie, lecz mieć także na uwadze słuszne interesy skarżącego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja bądź – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - postanowienie może zatem ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie natomiast do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W świetle natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekając w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2024 r. odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Sopotu z dnia 16 listopada 2022 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Wskazać należy, że dokonywanie określonych czynności procesowych w postępowaniu administracyjnym ograniczone jest ustalonym w przepisach terminem. Od zachowania tego terminu uzależniona jest zatem skuteczność dokonanej czynności. Oznacza to, że odwołanie, które zostanie wniesione po terminie co do zasady nie może doprowadzić do merytorycznego rozpoznania sprawy objętej decyzją, od której zostało wniesione. W razie uchybienia terminu strona może jednak bronić się przed negatywnymi skutkami takiego uchybienia poprzez wniesienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić ten termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, przy czym podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, a jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Z powyższej regulacji wynika, że przywrócenie terminu uzależnione jest od łącznego spełnienia czterech przesłanek, tj.: uchybienia terminowi, złożenia przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem terminu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy oraz dopełnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był termin. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ przyjął, iż skarżący nie spełnił przesłanki uprawdopodobnienia braku swojej winy w terminowym złożeniu odwołania. W tym zakresie wyjaśnienia wymaga, że dokonując oceny braku zawinienia strony w uchybieniu terminowi należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i ocenić winę strony według obiektywnych mierników staranności. W konsekwencji, brak winy w uchybieniu terminu należy oceniać w kategoriach zachowania reguł starannego działania, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Negatywnie z tego punktu widzenia oceniana jest choćby lekkomyślność, czy też lekkie nawet niedbalstwo. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w sytuacji stwierdzenia, że dopełnienie takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, a więc wystąpienia okoliczności nagłych, nieprzewidywalnych, których osoba dbająca należycie o swoje interesy nie mogła przewidzieć i im zapobiec, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (zob. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3163/15). Z akt sprawy wynika, że decyzja Prezydenta Miasta Sopotu z dnia 16 listopada 2022 r. (nr 3/2022.K) została doręczona w trybie art. 44 § 4 k.p.a. W ocenie Sądu dane widniejące na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki oraz kopercie pocztowej zawierającej ww. decyzję (znajdującej się w aktach administracyjnych organu I instancji), wyczerpują warunki doręczenia zastępczego wynikające z przywołanego przepisu, ze skutkiem na dzień 9 grudnia 2022 r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, zauważyć należy, że argumentacja strony skarżącej sprowadza się w niniejszej sprawie głównie do kwestionowania okoliczności związanych z doręczeniem ww. decyzji (i to przez operatora pocztowego). Skarżący zarzucił bowiem naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, a także naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 86 k.p.a. poprzez nie podjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz naruszenie art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez niesłuszne stwierdzenie, że nie zaszły przesłanki do przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia odwołania, podczas gdy skarżący bez swojej winy nie miał wiedzy na temat toczącego się postępowania administracyjnego z uwagi na brak prawidłowego doręczenia decyzji, w tym w szczególności poprzez niepozostawienie przez listonosza w skrzynce pocztowej pierwszego ani drugiego awizo. Sąd pragnie w tym miejscu przypomnieć, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta więc z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, zaś jednym ze sposobów obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2022 r., sygn. akt II GZ 173/22). Takie postępowanie reklamacyjne u operatora pocztowego nie zostało jednak w niniejszej sprawie zainicjowane przez skarżącego, na którym to spoczywał ciężar uprawdopodobnienia, iż niedochowanie terminu do wniesienia odwołania nie było zawinione ze strony skarżącego. Skarżący nie podjął zatem tą drogą próby obalenia domniemania skutecznego doręczenia mu przesyłki zawierającej pierwszoinstancyjną decyzję, poprzez wykazanie ewentualnych nieprawidłowości w jej doręczeniu po stronie operatora pocztowego (brak awizowania przesyłki). We wniosku z dnia 30 stycznia 2023 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej skarżący wskazał także, że nie inicjował postępowania administracyjnego i nie miał więc świadomości, że jest ono prowadzone albowiem organ administracyjny go o tym nie poinformował. Upomnienie nr 1.2023 z dnia 20 stycznia 2023 r. było pierwszą informacją, jaką otrzymał w związku z wydaną decyzją administracyjną, gdyż decyzja merytoryczna w sprawie nie została mu doręczona, gdyż przesyłka ją zawierająca nie była awizowana i nie został poinformowany o jej pozostawieniu w placówce pocztowej, a tym samym nie mógł w terminie dokonać jego odbioru. Powołując się na zaistniałe w sprawie okoliczności skarżący wywodził, że w takim przypadku powinno się mu przywrócić termin do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu, Kolegium biorąc pod uwadze zaistniałe okoliczności sprawy, miało uzasadnioną podstawę do oceny twierdzeń podnoszonych przez skarżącego (tj. o braku pozostawienia przez doręczyciela awiza zawierającego informację o możliwości odebrania przesyłki zawierającej decyzję w Urzędzie Pocztowym) za w istocie niepotwierdzone. Podkreślenia wymaga, że obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia strony, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 44 k.p.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w tym trybie poprzez złożenie zwykłego oświadczenia, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło. Ponadto należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącego, z akt sprawy wynika, iż miał świadomość odnośnie toczącego się wobec niego postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego w postaci umieszczenia obiektu handlowego – ogródka gastronomicznego bez zezwolenia zarządcy drogi w terminie od 27 czerwca 2022 r., bowiem zarówno w piśmie z dnia 29 sierpnia 2022 r., jak i w piśmie z dnia 18 października 2022 r., Prezydent Miasta Sopotu realizując prawo strony do czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu poinformował skarżącego o możliwości złożenia przez niego końcowego oświadczenia przed wydaniem przez organ decyzji w tej sprawie. Pisma te, co wynika z akt administracyjnych, zostały skutecznie doręczone stronie w trybie art. 43 k.p.a. (dorosłemu domownikowi – L.R.), natomiast z notatki służbowej z dnia 30 września 2022 r. jasno wynika, że skarżący osobiście stawił się w siedzibie organu (Zarządu Dróg i Zieleni w Sopocie), zapoznał się z aktami sprawy oraz otrzymał do rąk własnych egzemplarz zawiadomienia z dnia 4 lipca 2022 r. o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie doręczony mu uprzednio mu w trybie art. 44 k.p.a. Mając powyższe na uwadze należało, w ocenie Sądu, podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie została spełniona przesłanka zakreślona w art. 58 § 1 k.p.a., uzasadniająca przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, przy zachowaniu z jego strony należytej staranności. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Wyrok w sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl ).