III SA/Gd 248/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska ( spr. ) Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia 22 lutego 2012 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), po rozpatrzeniu odwołania J. M. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 12 stycznia 2012 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, co następuje: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał swoją decyzję w oparciu o orzeczenia lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy nr [...] z dnia 13.09.2010 r. oraz kartę oceny narażenia zawodowego sporządzoną w dniu 15.12.2011 r. Z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że J. M. pracował od 1968 r. do 2009 r. w Stoczni na stanowiskach : stolarz i monter ślusarskiego wyposażenia okrętowego. WOMP rozpoznał u J. M. obustronny odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkość 38 dB w uchu lepiej słyszącym, bez podstaw do uznania ww. schorzenia za chorobę zawodową, gdyż stwierdzona u pacjenta wielkość ubytku słuchu w uchu lepiej słyszącym nie spełnia wymogów prawnych zawartych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( wielkość ubytku - co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym). Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji nie stwierdził u J. M. choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem. W odwołaniu od tej decyzji J. M. napisał, że się z nią nie zgadza. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że J. M. podczas pracy – w latach od 1968 do 2009 r. w Stoczni jako stolarz oraz monter ślusarskiego wyposażenia okrętowego narażony był na ponadnormatywny hałas w środowisku pracy, bezpośrednio przy obsłudze urządzeń elektrycznych i pneumatycznych oraz pośrednio w miejscach, gdzie prowadzone były równolegle prace o większym natężeniu hałasu. W toku postępowania ustalono, że na stanowiskach pracy J. M. występowało okresowo narażenie na ponadnormatywne poziomy dźwięku ( do 101 dB ), a warunki pracy stwarzały możliwość powstania choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Orzeczenia lekarskie zostały wydane przez lekarzy uprawnionych, zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych upoważnionych do rozpoznawania chorób zawodowych. WOMP rozpoznał u J. M. obustronny niedosłuch odbiorczy o lokalizacji ślimakowej o wielkości 38 dB w uchu lepiej słyszącym. Wielkość ubytku nie spełnia kryteriów zawartych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, zatem nie rozpoznano choroby zawodowej. Ponadto na podstawie dokumentacji lekarskiej (audiogramów ) ustalono, że od 1997 r. ubytek słuchu u J. M. pogłębia się. Zgodnie z art. 235¹ Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych narażeniem zawodowym. Aby określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, a po drugie winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Bezsporne jest, w ocenie organu odwoławczego, że J. M. podczas wykonywania pracy narażony był na oddziaływanie hałasu; jednak mając na uwadze orzeczenie lekarskie, w którym nie rozpoznano u J. M. choroby zawodowej, organy inspekcji sanitarnej nie miały możliwości stwierdzenie tej choroby u odwołującego się. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. M. napisał, że odwołuje się od decyzji i nie zgadza się z jej rozstrzygnięciem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ). W myśl zaś art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 lutego 2012 r., wydana na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, która utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u J. M. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja zawarta w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zatem w myśl w/w przepisu, o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje spełnienie dwóch przesłanek. Pierwsza to zamieszczenie choroby w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), druga to ustalenie, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy osoby zainteresowanej. Ponadto osoba zainteresowana, której dotyczy podejrzenie, winna być skierowana na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do stosownej jednostki orzeczniczej. Następstwem przedmiotowego badania jest wydanie przez lekarza zatrudnionego w w/w jednostce orzeczniczej orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, przy czym, co istotne, pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Podkreślić jednak należy, że orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne. Bez wskazanych wyżej opinii bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji sanitarnej nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Oczywiście nie oznacza to zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny orzeczenia lekarskiego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej o lakonicznej treści, nie zawierającej przekonywającego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Mając taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy po przeprowadzeniu specjalistycznych badań rozpoznał u J. M. obustronny odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości 38 dB w uchu lepiej słyszącym i orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż ww. niedosłuch nie spełnia kryterium wielkości ubytku słuchu określonego w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Według nich wyłącznie obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo nerwowego wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym stanowi taką chorobę. Powyższe orzeczenie lekarskie przedstawiało przeprowadzone badania pacjenta i ich wyniki, zostały szeroko uzasadnione. W takiej sytuacji brak było podstaw do ich kwestionowania bądź istnienia potrzeby uzupełniania. A zatem Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że w przedmiotowej sprawie brak było przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Według organów skarżący wykonywał pracę w warunkach narażenia zawodowego, jednakże nie został rozpoznany u niego obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz, wymieniony w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, w okresie dwóch lat, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznaniu choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Zgodnie zaś z treścią § 8 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r., decyzję w sprawie choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest jej uprzednie, lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze. Tym samym orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów administracji orzekających w przedmiocie choroby zawodowej i prowadzić musi do odmowy stwierdzenia choroby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., I SA 1801/00 baza Lex nr 77663). Wobec powyższego postępowanie organów administracji było zgodne z prawem, a wydane przez organy rozstrzygnięcia zapadły w sposób prawidłowy. Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, iż skarga nie może zostać uwzględniona. W związku z tym, na postawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.