III SA/Gd 257/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi N. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. N. N. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 stycznia 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 26 października 2016 r. którą organ wymierzył karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry tj. w lokalu [...] w S. przy ul. [...] 33. W skardze działający w imieniu strony pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jest ona wynikiem nagonki organów celnych, skierowanej do kontrolowanych podmiotów w ramach tzw. "walki z hazardem". Organy celne wydają bowiem decyzje o nałożeniu kar, pomimo wątpliwości w zakresie konstytucyjności i zgodności z normami prawa europejskiego tych decyzji, które podnosi m.in. Naczelny Sąd Administracyjny. Pełnomocnik podkreślił, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki tj. konieczność zamknięcia prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i zwolnienia zatrudnionych osób, ponieważ skarżący nie dysponuje środkami pieniężnymi na zapłacenie kary. Nawet w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd, działalność ta nie będzie mogła być już wznowiona od tego samego punktu lub w ogóle. Skarżący nie będzie mógł prowadzić działalności, ani zatrudniać pracowników przez cały czas trwania postępowania przed Sądem, co doprowadzi do utraty znacznych, spodziewanych zysków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Skoro postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie, toczy się na wniosek strony skarżącej, to właśnie na stronie skarżącej (i działającym w jej imieniu i na jej rzecz pełnomocniku - jeżeli został ustanowiony w sprawie), spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13 dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżący nie zobrazował swej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazał konkretnych skutków finansowych, jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenie strony, że zapłata kary w wysokości 12 tysięcy złotych spowoduje konieczność zaprzestania działalności gospodarczej, budzi jednocześnie wątpliwości, także z uwagi na wskazanie przez stronę, że prowadzona działalność przynosi znaczne zyski. Odnosząc się końcowo do zawartej we wniosku argumentacji wskazującej, że w ocenie strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza prawo, Sąd podkreśla, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest i nie może być oceniany pod kątem zasadności wniesionej skargi. To, czy zaskarżona decyzja narusza prawo poddawane jest ocenie Sądu dopiero w dalszym toku postępowania sądowego, o ile zostaną spełnione wszystkie warunki formalne do merytorycznego rozpoznania skargi. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.