III SA/Gd 261/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan, po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. M. na pismo Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo- Technicznej Komendy Policji dnia 11 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. C. M. pismem z dnia 24 marca 2009 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo-Technicznej KWP w G. z dnia 11 marca 2009 r., którym poinformowano go, że równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie przysługuje osobom uprawnionym do zaopatrzenia emerytalnego Policji. W uzasadnieniu skarżący (emerytowany policjant), wskazał, że od dnia 1 stycznia 2009 r. został pozbawiony - dotychczas pobieranego - równoważnika pieniężnego na remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W jego ocenie powinien zachować prawo do tego świadczenia. Powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r. I OSK 953/07. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi. Organ powtórzył tezy zawarte w zaskarżonym piśmie wyjaśniając, że ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie gwarantuje emerytom i rencistom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego na remont lokalu mieszkalnego. W szczególności, nie istnieje żaden przepis, który pozwala w zakresie prawa do przedmiotowego równoważnika traktować emerytów i rencistów policyjnych w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Rozwinięcie powyższego przepisu stanowi art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., który przewiduje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Pismo z dnia 11 marca 2009 r. oznaczone [...] zostało podpisane przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo-Technicznej KWP w G. i nie zawiera oznaczenia, że jest wydawane w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji. Podobnie pieczęć Naczelnika nie wskazuje, że działał on z upoważnienia organu administracji publicznej. Mając na uwadze charakter i formę skarżonego pisma należy stwierdzić, iż nie mieści się ono w żadnej z wyżej wymienionych kategorii aktów organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych. W ocenie Sądu jest to jedynie pismo o charakterze informacyjnym, które nie przyznaje, ani nie pozbawia skarżącego żadnych uprawnień. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie i Sąd na mocy powyższego przepisu był zobligowany odrzucić skargę.