III SA/Gd 27/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat A. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku adwokat A. W. kwotę 295,20 zł brutto /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r. oddalił skargę M. K. Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu adwokat A. W., o czym została ona poinformowana w dniu 16 czerwca 2016 r. Dnia 24 czerwca 2016 r. adwokat K. W., upoważniony do zastępowania pełnomocnik skarżącej, złożył osobiście wniosek o zezwolenie na wykonanie fotografii z akt niniejszej sprawy, który został uwzględniony (k. 45). Pełnomocnik skarżącej nie stwierdziła podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Dnia 16 lipca 2016 r. sporządziła stosowną opinię, którą wniosła w dniu 18 lipca 2016 r. (data stempla pocztowego) i w której zawarła wniosek o przyznanie wynagrodzenia za dokonaną czynność, jednocześnie oświadczając, że koszty pomocy prawnej nie zostały uiszczone w całości. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), wyznaczony pełnomocnik, otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801; dalej jako rozporządzenie). W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyznaczonemu adwokatowi, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje 75% opłaty maksymalnej określonej w punkcie 1, nie mniej niż 240 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja organu, który odmówił skarżącej przyznania zasiłku celowego. W konsekwencji do wysokości należnego pełnomocnik wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie miała stawka określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 480 zł. Mając jednak na uwadze treść przepisu zawartego w § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, referendarz sądowy postanowił przyznać pełnomocnik wynagrodzenie za dokonaną czynność w wysokości 295,20 zł (w tym kwotę 55,20 zł tytułem podatku od towarów i usług), tj. minimalnej, o której mowa w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, pomimo że nie prowadziła ona sprawy w pierwszej instancji. Za przyznaniem wynagrodzenia w kwocie wyższej nie przemawia bowiem ani charakter sprawy (stopień jej zawiłości) ani też nakład pracy pełnomocnika. Zdaniem orzekającego aktywność pełnomocnika w niniejszej sprawie nie przekraczała granic zwykłej staranności. Pełnomocnik zapoznała się ze sprawą, a następnie sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w której powtórzyła stanowisko Sądu pierwszej instancji. Z tych wszystkich względów referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.