III SA/Gd 28/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2022 r. sprzeciwu M. P. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego powiększonego o dopłatę do czynszu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej M. P. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. P. złożyła w dniu 22 marca 2021 r. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego powiększonego o dopłatę do czynszu. Do wniosku dołączyła między innymi kopię umowy najmu lokalu z dnia 14 lipca 2018 r. lokalu położonego w G. ul. [...] (obowiązującej do 30 czerwca 2019 r.) zawartej przez K. S. jako najemcę, oraz kopię umowy najmu lokalu z dnia 1 marca 2021 r. lokalu mieszkalnego w G. ul. [...] zawartej przez wnioskodawczynię jako najemczynię. W obu umowach czynsz najmu został ustalony na 2.000 zł. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2021 r. nr [...] prezydent Miasta [...] przyznał M. P. dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę do czynszu w okresie od dnia 1 kwietnia 2021 r. do dnia 30 września 2021 r. z tego: 1) dodatek mieszkaniowy w kwocie 112,38 zł miesięcznie płatny do zarządcy domu, 2) dopłata z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 w kwocie 637,62 zł miesięcznie płatna innej osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal. W podstawie prawnej decyzji organ wymienił art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735) – dalej powoływanej jako "k.p.a.", w związku z art. 2, art. 6, art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2133 ze zm.), art. 15zzzic, art. 15zzzid ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. o zmianie niektórych ustaw wspierających rozwój mieszkalnictwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 11), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona obecnie jest najemcą lokalu przy ul. [...] w G. o powierzchni 42,30 m2, w którym prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe. Dodatek mieszkaniowy wyliczono na podstawie zadeklarowanego dochodu gospodarstwa domowego wykazanego we wniosku. Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę kwoty wyliczonych wydatków mieszkaniowych za zajmowany lokal obowiązujących w miesiącu składania wniosku i kwoty 15 % dochodu gospodarstwa domowego. Dalej organ zauważył, że zgodnie z art. 15zzzic-zzzid ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych najemcy lub podnajemcy spełniającemu warunki przyznania dodatku mieszkaniowego może zostać przyznany dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 (dopłata do czynszu) w przypadku, gdy: średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego ubiegającego się o dodatek mieszkaniowy w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku jest co najmniej o 25 % niższy niż średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego najemcy osiągnięty w 2019 r. ubiegający się o dodatek mieszkaniowy najmował albo podnajmował lokal mieszkalny przed dniem 14 marca 2020 r., ubiegającemu się o dodatek mieszkaniowy nie przysługiwał wcześniej dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę do czynszu. Na podstawie złożonych przez stronę oświadczeń oraz przedłożonych dokumentów ustalono, że spełnia ona wskazane powyżej przesłanki warunkujące możliwość przyznanie świadczenia w postaci dodatku mieszkaniowego powiększonego o dopłatę z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19. Przyjęto, że wnioskodawczyni była w dniu 14 marca 2020r. najemcą lokalu przy ul. [...] w G. i zamieszkiwała w nim wraz z inną osobą. Wysokość czynszu wynosiła 2000 zł. Z uwagi na nieprzedłożenie przez wnioskodawcę i właściciela lokalu pisemnej umowy najmu inaczej określającej udział najemców w kosztach najmu przyjęto, że wysokość czynszu będącego podstawą wyliczenia dopłaty dla skarżącej wynosi 1000 zł. czyli połowę czynszu umownego. Wysokość dopłaty do czynszu stanowi różnicę między wysokością dodatku mieszkaniowego powiększonego o tę dopłatę a wysokością dodatku mieszkaniowego ustaloną zgodnie z art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, przy czym wysokość dodatku mieszkaniowego powiększonego o dopłatę do czynszu stanowi 75% miesięcznego czynszu opłacanego przez najemcę, jednak nie więcej niż 1.500 zł (przepisy art. 15zzzic ust. 2 i 3 ww. ustawy). Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji w zakresie punktu 2 twierdząc, że organ winien przyjąć do wyliczeń dopłaty z Funduszu Zapobiegania COVID -19 czynsz najmu w kwocie 2.000 zł, która strona przelewała w całości ze swojego konta bankowego. W związku z tym zarzuciła organowi naruszenie art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zwróciła przy tym uwagę, że organ pominął przedłożone potwierdzenia przelewów i nie wezwał drugiej najemczyni do złożenia wyjaśnień w sprawie. Zarzuciła również naruszenie prawa materialnego, to jest art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w zw. z art. 15zzzic ust. 1 i art. 15zzzie ust. 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię. Jej zdaniem dopłata z Funduszu Przeciwdziałania Covid-19 winna wynosić 1.387,62 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 26 listopada 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 15zzzic oraz art. 15zzzid ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 3, art. 6, art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że spór dotyczy ustalenia wysokości czynszu ponoszonego przez skarżącą w marcu 2020r., kiedy to skarżąca była najemczynią lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ul. [...]. Organ doszedł do wniosku, że w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie było podstaw, aby wysokość czynszu w miesiącu marcu 2020 r. przyjmować w wysokości 1.000 zł. Ze zgromadzonych dokumentów wynika bowiem, że wnioskodawczyni opłacała całość czynszu w wysokości 2.000 zł. Organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji ustalając wysokość miesięcznego czynszu opłacanego przez ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy w kwocie 1.000 zł naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Żadne przepisy procedury administracyjnej czy zasady regulujące przyznawanie dodatków mieszkaniowych, również tych powiększonych o dopłaty do czynszu, nie uprawniają organu do modyfikowania okoliczności faktycznych, z uwagi na "nieprzedłożenie zarówno przez wnioskodawczynię, jak i właściciela lokalu pisemnej umowy najmu inaczej określającej udział najemców w kosztach najmu lokalu". Organ administracji publicznej w żadnym wypadku nie może prowadzić postępowania dowodowego w taki sposób, jakby zmierzał do ustalenia takiego stanu faktycznego, który uniemożliwi zaspokojenie uzasadnionego żądania strony. Brak więc umowy najmu w formie pisemnej nie zwalniał organu od podjęcia działań zmierzających do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych za pomocą innych środków dowodowych. W tym celu organ winien przesłuchać w charakterze świadka K. S. (współnajemczynię lokalu) oraz odebrać wyjaśniania od strony postępowania - by w sposób bezsprzeczny ustalić, jakie były ustalenia pomiędzy wymienionymi najemczyniami w kwestii zapłaty czynszu najmu za przedmiotowy lokal mieszkalny w miesiącu marcu 2020 r., tj. czy obie dzieliły go na dwie części, czy też całość czynszu pokrywała strona. Jest to okoliczność niezwykle istotna, bowiem wprost rzutuje na wysokość dodatku mieszkaniowego powiększonego o dopłatę do czynszu. Z tych powodów organ odwoławczy postanowił uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę powinien wyjaśnić wszystkie okoliczności faktyczne mające wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności jednoznacznie ustalić wysokość czynszu ponoszonego przez stronę za lokal mieszkalny położony w G. przy ul. [...] w trakcie trwania umowy najmu w szczególności z uwzględnieniem marca 2020 r. M. P. wniosła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku od wyżej opisanej decyzji organu odwoławczego. Skarżąca wnosiła o uchylenie decyzji kasatoryjnej i zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 900 zł, gdyż zaskarżoną decyzją organ pozbawił ją prawa do już wypłaconego dodatku w wysokości 4.500 zł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. obrazę art. 138 § 2 w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. poprzez wyjście poza zakres zaskarżenia i orzeczenie co do niezaskarżonej części decyzji z dnia 25 sierpnia 2021 r. przez uchylenie tej decyzji w całości - podczas gdy odwołanie wniesiono tylko co do pkt 2 tej decyzji w zakresie wysokości dopłaty z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, a nie co do pkt 1 przyznającego "zwykły" dodatek mieszkaniowy, a zatem w tej części brak było przesłanek do wydania orzeczenia kasatoryjnego; 2. obrazę art. 138 § 2 w zw. z § 2a k.p.a. poprzez zignorowanie zarzutu odwołania dotyczącego błędnej wykładni prawa materialnego - a co w konsekwencji miało wpływ na błędne stwierdzenie istnienia przesłanek do wydania decyzji kasatoryjnej, podczas gdy przepis art. 15zzzie ust. 4 powoływanej ustawy posługuje się pojęciem "czynszu opłacanego" (nie: należnego od najemcy, obciążającego najemcę, itp.), a więc brak jest podstaw do badania ewentualnego późniejszego rozkładu czynszu pomiędzy poszczególnych najemców, skoro de facto tylko jeden opłacał czynsz; 3. obrazę art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, podczas gdy ustalenie ewentualnego rozkładu wysokości czynszu między obiema najemczyniami nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, skoro przepis art. 15zzzie ust. 4 ustawy posługuje się pojęciem czynszu "opłacanego", a cały zebrany materiał dowodowy, w szczególności potwierdzenia przelewów, oświadczenia najemcy i właściciela mieszkania, jednoznacznie i spójnie dowodzą, że to skarżąca opłacała czynsz najmu w kwocie 2.000 zł w marcu 2020 r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że mając na uwadze potwierdzenie przelewu z dnia 12 marca 2020 r. oraz oświadczenia właściciela mieszkania, nie może ulegać najmniejszej wątpliwości, że wysokość czynszu opłaconego przez nią w marcu 2020 r. wyniosła 2.000 zł. Prawnie irrelewantny pozostaje tu możliwy następczy rozdział należności czynszowych pomiędzy najemcami, skoro ustawa posługuje się pojęciem czynszu "opłacanego". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Podstawą wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], od której skarżąca wniosła sprzeciw, był art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zgodnie zaś z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej także "sprzeciwem od decyzji". Zakres kontroli decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. określony został w art. 64e p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania przez organ odwoławczy decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko skontrolować prawidłowość postępowania organu pierwszej instancji, ale też samodzielnie rozpatrzyć całość sprawy i zgromadzonego w niej materiału dowodowego, a następnie rozstrzygnąć ją merytorycznie. Na organie odwoławczym ciąży bowiem wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a., obowiązek wyczerpującego i dokładnego wyjaśnienia i rozważenia stanu faktycznego oraz materiału dowodowego w sprawie. Dokonując oceny legalności zaskarżonej sprzeciwem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie powtarzana jest teza, iż chociaż zasadniczo rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego, jednakże jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2021 r. sygn. akt I OSK 1618/21). Co więcej, art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to przez pryzmat przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w danej sprawie, określających zakres postępowania wyjaśniającego i pozwalających ustalić konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2021 r. sygn. akt III OSK 5877/21). W ocenie Sądu w sprawie zaistniała konieczność odwołania się do wykładni przepisów prawa materialnego, bowiem organ odwoławczy zakwestionował wyliczenia organu pierwszej instancji dotyczące dopłaty z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 w związku z treścią art. 15zzzie ust. 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. W związku z tym uznał, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona (naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a.) i nakazał organowi pierwszej instancji dokonać ustaleń w zakresie, kto i w jakiej wysokości płacił czynsz najmu w miesiącu marcu 2020 r. W świetle zaskarżonej sprzeciwem decyzji kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie było ustalenie kto i w jakiej wysokości uiszczał czynsz w marcu 2020 r. Skarżąca utrzymywała, że to ona samodzielnie opłacała należności czynszowe w marcu 2020 r. w kwocie 2.000 zł. Organ odwoławczy uznał, że sprawa w tym zakresie nie została wyjaśniona i konieczne jest przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego prowadzącego do ustalenia sposobu rozliczeń z tytułu czynszu najmu między współnajemczyniami. Art. 15zzzie ust. 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, stanowi, że wysokość miesięcznego czynszu opłacanego przez ubiegającego się o dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę do czynszu ustala się według stanu na dzień złożenia wniosku. W przypadku gdy wysokość miesięcznego czynszu opłacanego w dniu 14 marca 2020r. jest niższa niż wysokość miesięcznego czynszu opłacanego w dniu składania wniosku, wysokość miesięcznego czynszu będącą podstawą obliczenia dodatku mieszkaniowego powiększonego o dopłatę do czynszu ustala się według stanu na dzień 14 marca 2020r. W takim przypadku dokumenty potwierdzające wysokość miesięcznego czynszu ubiegający się o dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę do czynszu składa według stanu na dzień 14 marca 2020 r. Zasadniczym rodzajem wykładni tekstu prawnego i punktem wyjścia w procesie wykładni jest analiza kontekstu językowego danego przepisu. Jeżeli przepis jednoznacznie formułuje normę postępowania, to tak właśnie należy ów przepis rozumieć. Pierwszeństwo językowych reguł wykładni jest wręcz podstawowym warunkiem funkcjonowania prawa w państwie prawnym. Podobną rangę nadaje się założeniu o racjonalnym ustawodawcy w procesie stanowienia prawa. W doktrynie prawa wskazano, że jeśliby wbrew jasnemu pod względem językowym sformułowaniu przepisu nadawałoby się przepisowi prawa jakieś inne znaczenie, aniżeli oczywiste znaczenie językowe, wówczas rola ustawodawcy byłaby li tylko pozorna (por. J Wróblewski: Rozumienie prawa i jego wykładnia, Wrocław 1990, s. 66 in.; Z. Ziembiński: O stanowieniu i obowiązywaniu prawa. Zagadnienia Podstawowe, Warszawa 1995, s. 82). Porządek preferencji ustalony w oparciu o zasadę pierwszeństwa nie ma oczywiście charakteru absolutnego, co oznacza, że może zostać przełamany przez poważne argumenty natury systemowej i funkcjonalnej, np. wtedy gdy wykładnia językowa prowadzi do rażąco niesprawiedliwych lub irracjonalnych konsekwencji. Taka sytuacja nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie. Prawidłowe zastosowanie dyrektyw wykładni językowej pozwala na pełne odkodowanie znaczenie tego przepisu i uzyskanie jasnego i jednoznacznego rezultatu. Przyjąć należy, że w świetle powiązania przez ustawodawcę wyliczenia dodatku mieszkaniowego powiększonego o dopłatę do czynszu z pojęciem "opłacania czynszu" istotne znaczenie ma stwierdzenie kto i w jakiej wysokości czynsz opłacał w sensie uiszczania należności na rzecz wynajmującego, a nie kto ewentualnie był zobowiązany do jego opłacania. W świetle treści cytowanego przepisu nie są istotne ewentualne rozliczenia miedzy współnajemcami. Rozliczenia te mają charakter cywilnoprawny. W celu uproszczenia postępowania mającego na celu przyznanie dopłaty do czynszu ustawodawca zdecydował o tym, by to osoba opłacająca czynsz otrzymywała dopłatę. Badanie relacji pomiędzy współnajemcami, mających charakter cywilnoprawny wykracza poza kompetencje organów administracji i nie ma znaczenia z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy z wniosku o przyznanie dopłaty w oparciu o powołane wyżej przepisy. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że osobą opłacającą czynsz w marcu 2020 r. była M. P. W tym zakresie nie było potrzeby przeprowadzania dalszego postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji. Świadczą o tym zarówno przedłożone kopie przelewów, jak i oświadczenie właściciela lokalu. Nie było zatem potrzeby wydania decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania w celu dalszego wyjaśnienia sposobu rozliczania się pomiędzy współnajemczyniami. Decyzja organu odwoławczego została zatem wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ w sprawie nie zaistniała potrzeba prowadzenia postępowania poprzez wyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, a zgromadzony materiał dowodowy pozwalał jednoznacznie to ustalić. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151a § 1 w zw. z art. 64a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania przez organ odwoławczy wynikają z powyższej oceny prawnej i wiążą organ w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się wynagrodzenie pełnomocnika w osobie adwokata, w wysokości 480 zł ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Należy zwrócić w tym miejscu uwagę, że zaskarżona sprzeciwem decyzja nie kreuje ani nie stwierdza istnienia określonej należności pieniężnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II FZ 693/13). Zatem wysokość kosztów zastępstwa procesowego nie mogła być ustalona na podstawie wartości przedmiotu zaskarżenia, jak tego oczekiwała strona wnosząca sprzeciw. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).