III SA/Gd 281/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędziowie: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędzia WSA Alina Dominiak ( spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej w G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 6 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia 16 stycznia 2012r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263), po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej, stwierdził u W. R. chorobę zawodową- wymienioną w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), tj. przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy: obustronny zespół cieśni w obrębie nadgarstka. W uzasadnieniu organ wskazał, że W. R. w latach 1984-1995 pracował w "B" S.A. na stanowiskach: robotnik niewykwalifikowany, sztauer. W roku 1995 r. został przeniesiony do "A" S.A. w G., w którym pracował do 2010r. na stanowiskach: tokarz, tokarz-szlifierz, ślusarz. Do jego obowiązków zawodowych należała głównie obróbka elementów metalowych. Obsługiwał pilniki, młotki, piły do cięcia metalu, wiertarki elektryczne, wiertła, gwintowniki, szlifierki ręczne, śrubokręty, klucze ręczne. Okresowo używał młotków udarowych. Praca związana była z koniecznością wykonywania powtarzających się ruchów zginania, prostowania, odwracania i nawracania w stawach nadgarstkowych obu rąk – często z dużym obciążeniem. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G. wydał w stosunku do W. R. orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej- obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. Na podstawie oceny narażenia zawodowego oraz orzeczenia WOMP w G. organ stwierdził u W. R. chorobę zawodową – przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy- obustronny zespół cieśni w obrębie nadgarstka. W odwołaniu od powyższej decyzji "A" S.A. w G. zarzucił nieprawidłową ocenę sposobu wykonywania pracy przez W. R., rozpoznanie choroby zawodowej po upływie okresu, w którym wystąpienie objawów chorobowych upoważnia do jej rozpoznania, pominięcie twierdzeń, wyjaśnień i dowodów wskazanych przez odwołującego się, brak prawidłowego oznaczenia stron. Decyzją z dnia 6 marca 2012 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych , po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg zatrudnienia oraz zakres wykonywanych prac przez W. R. Wskazał, że sposób wykonywania pracy –powtarzające się ruchy zginania i prostowania oraz odwracania i nawracania w obrębie nadgarstków został określony w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. na podstawie kart oceny narażenia zawodowego. Organ miał obowiązek oprzeć się na takim orzeczeniu przy wydawaniu decyzji. Lekarz orzecznik podczas wydawania orzeczenia wziął pod uwagę zarówno pracę W. R. na stanowisku tokarza, jak i ślusarza. Co do kwestionowanego przez stronę rocznego okresu udokumentowanych objawów chorobowych organ stwierdził, że został on zachowany- W. R. pracował w "A" S.A. G. jako ślusarz do dnia 20 sierpnia 2010 r., dolegliwości bólowe i drętwienia w obrębie palców obu rąk odczuwa od 2007r., natomiast od 2009 r. jest pod opieką Poradni Ortopedycznej i Neurologicznej. Zgłoszenie choroby zawodowej miało miejsce w dniu 22 października 2009 r., kiedy jeszcze pracował w ww. zakładzie. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy m. in. poprzez uzyskanie informacji od pełnomocnika pracodawcy na temat: zatrudnienia, wymiaru czasu pracy, zajmowanych stanowisk, systemu pracy, zdolności do pracy oraz przykładowych zadań wykonywanych na stanowiskach pracy zajmowanych przez W. R. Uzyskano także informacje na temat miejsca pracy, obowiązków, używanych narzędzi pracy, systemu czasu pracy i przerw w pracy, nadgodzin i środków ochrony osobistej W. R. Uzasadnienie orzeczenia zawiera wszystkie informacje wymagane przepisami prawa – dowody, na których zostało ono oparte (orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. oraz kartę oceny narażenia zawodowego) oraz fakty w postaci okresów zatrudnienia, obowiązków w pracy oraz sposobie wykonywania pracy. Organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji oznaczył w decyzji stronę jako "A" S.A. w G. w części określającej pracodawcę. Zastosowanie skrótu nazwy pracodawcy w części decyzji odnoszącej się do doręczenia decyzji nie powoduje jej wadliwości. Wskazał też, że doręczeń dla strony reprezentowanej przez pełnomocnika-radcy prawnego dokonuje się na ręce pełnomocnika. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego skarżąca spółka- "A" S.A. w G. wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art.7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak szczegółowego, logicznego uzasadnienia orzeczenia, niewskazanie, z jakich powodów organ odmówił wiarygodności niektórym dowodom, opierając się tylko na części materiału dowodowego, § 6 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez błędną ocenę sposobu wykonywania pracy podczas dokonywania przez organ oceny narażenia zawodowego, § 1 pkt 2 oraz § 2 w/w rozporządzenia, w wyniku czego nie uwzględniono okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, mimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Zarzuciła również, że decyzja nie zawiera oznaczenia stron postępowania co powoduje, że nie jest ona decyzją administracyjną w rozumieniu k.p.a. Skarżąca zaprzeczyła, jakoby W. R. nieprzerwanie od 1995 r. do 2010 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach. Od 28 sierpnia 1984 r. do 3 marca 1985 r. był on zatrudniony formalnie na stanowisku robotnika wykwalifikowanego, lecz został przeniesiony na stanowisko sztauera bez sporządzania aneksu do umowy o pracę. Pracę sztauera wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy. Ten okres zatrudnienia zalicza się do okresu pracy w szczególnych warunkach. Od 4 marca 1985 r. do 31 marca 1987 r. zatrudniony był na stanowisku tokarza i okres ten nie zalicza się do pracy w warunkach szczególnych. Od dnia 1 kwietnia 1987 r. do dnia 31 stycznia 1991 r. był zatrudniony na stanowisku tokarz - szlifierz i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych przy szlifowaniu, ostrzeniu wyrobów i narzędzi metalowych oraz polerowaniu mechanicznym, które to czynności objęte są wykazem A dział II poz. 78 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze oraz wykazie A dział III poz. 78 pkt. 1 zarządzenia nr 24 Ministra - Kierownika Urzędu Gospodarki Morskiej w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu gospodarki morskiej. Poza tymi okresami zatrudnienia W. R. nie wykonywał u skarżącej pracy w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze. Od 1 lutego 1991 r. do 30 listopada 2000 r. zatrudniony był na stanowisku tokarza, a od 1 grudnia 2000 r. do 20 sierpnia 2010 r. - na stanowisku ślusarza, przy czym do dnia 14 października 1998 r. pracę tokarza wykonywał w Wydziale Sprzętu Zmechanizowanego i były to w większości nieprecyzyjne roboty tokarskie polegające na toczeniu różnych jednostkowych elementów na potrzeby remontowanego sprzętu. Do podstawowych jego obowiązków należało wówczas toczenie ok. raz w tygodniu lub rzadziej, kół żeliwnych do napawania drutami chromowo-niklowymi, tulei brązowych i innych detali zarówno z metali jak i z tworzyw sztucznych. Operacje te czasami wymagały również poprawienia obrabianych płaszczyzn przez polerowanie papierem lub płótnem ściernym. Ponadto sporadycznie, ok. pół godziny dziennie, wyrównywał kamienie szlifierskie na stacjonarnych szlifierkach kolumnowych. Robót typowo szlifierskich nie wykonywał -mieściło się to w obowiązkach specjalistów szlifierzy. Od dnia 14 października 1998 r. był delegowany do brygady ślusarsko – spawalniczej, gdzie pracował do dnia rozwiązania umowy o pracę. Formalna zmiana stanowiska z tokarza na ślusarza nastąpiła z dniem 1 grudnia 2000 r. Organ II instancji dokonał błędnej oceny stanu faktycznego, bowiem w przedmiotowej sprawie niemożliwe było wywołanie skutków w postaci nadmiernego obciążenia zespołu cieśni w obrębie nadgarstków, a sposób pracy wykonywanej przez byłego pracownika skarżącej nie mógł mieć wpływu na powstanie u niego choroby związanej z nadgarstkami. Organy obu instancji nie wykazały związku przyczynowo - skutkowego charakteru wykonywanej pracy z powstałymi objawami, co jest niezbędne do orzeczenia choroby zawodowej. Warunkiem orzeczenia choroby zawodowej jest udokumentowanie, że objawy chorobowe pojawiły się w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Wobec przedmiotowej choroby wskazano roczny okres , a w niniejszej sprawie termin na rozpoznanie choroby zawodowej minął po roku od zakończenia pracy na stanowisku tokarza, tj. w dniu 1 grudnia 2001 r. Organ pominął twierdzenia, wyjaśnienia oraz dowody wskazane przez pracodawcę, które świadczą o możliwości odmiennej oceny wiarygodności i mocy zebranego materiału dowodowego. Nie wykazał kompletności swoich motywów. Nie można wskazać logicznego związku pomiędzy chorobą, na którą cierpi W. R., a pracami wykonywanymi przez niego w okresie roku przed zakończeniem świadczenia pracy. W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie. Sąd na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. oddalił wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Ustawowa definicja choroby zawodowej zawarta została w art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz. U. z 1998 r., nr 21, poz.94 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z powyższego przepisu wynika, że uznanie stwierdzonej choroby za chorobę zawodową możliwe jest wówczas, gdy spełnione są dwie przesłanki - rozpoznana choroba musi figurować w wykazie chorób zawodowych i istnieje związek przyczynowo- skutkowy między powstaniem choroby a narażeniem zawodowym. Na podstawie art. 237 § 1 Kodeksu pracy wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz.869). Załącznik do tego rozporządzenia zawiera wykaz chorób zawodowych. W punkcie 20. 1 załącznika jako chorobę zawodową wskazano przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy- zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Taką chorobę stwierdzono u uczestnika postępowania W. R. W tym stanie rzeczy konieczna jest ocena, czy organy zasadnie uznały, że spełniona została druga przesłanka umożliwiająca rozpoznanie choroby zawodowej. W dokonanej wobec uczestnika postępowania ocenie narażenia zawodowego określono stopień obciążenia wysiłkiem fizycznym, czas pracy i sposób jej wykonywania. Z oceny tej wynika, że uczestnik postępowania co najmniej 6 godzin dziennie narażony był na ruchy monotypowe (zginanie, prostowanie, odwracanie rąk w stawach nadgarstkowych obu rąk). Ocena narażenia zawodowego jest szczegółowa i wyczerpująca, odnosi się do wszelkich aspektów niezbędnych do rozpoznania niniejszej sprawy. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G. dokonał analizy rozpoznanych u uczestnika postępowania schorzeń, warunków i sposobu wykonywania pracy, używanych narzędzi. Wskazał, że z wysokim prawdopodobieństwem można przyjąć , że wykonywanie powtarzających się ruchów zginania, prostowania, odwracania rąk, z okresowym użyciem narzędzi wibrujących w trakcie wykonywania czynności zawodowych przez wiele lat mogło spowodować przewlekły ucisk na nerw przyśrodkowy. Uwzględniono czas wystąpienia udokumentowanych objawów choroby i status pracowniczy uczestnika. Swym orzeczeniem WOMP rozpoznał u uczestnika postępowania chorobę zawodową. Organy oparły swe orzeczenia na tych dowodach, zgodnie z treścią § 8 ust. 1 rozporządzenia, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Twierdzenia skargi, iż charakter zatrudnienia i rodzaj wykonywanych prac przez uczestnika postępowania nie uzasadnia twierdzenia, że przyczyną stwierdzonej choroby było zatrudnienie w skarżącej spółce stoją w sprzeczności z danymi ujętymi w karcie oceny narażenia zawodowego. Skarżąca twierdzi, że czynności wykonywane przez uczestnika nie wiązały się z wysokim stopniem obciążenia wysiłkiem fizycznym ani nie wiązały się ze znacznym chronometrażem czynności, a czas potrzebny na wykonanie przez niego obowiązków był nawet nadmierny. Wskazywała, że uczestnik jedynie okresowo wykonywał pracę z użyciem narzędzi wibrujących. Zarzuty te są powtórzeniem stanowiska prezentowanego przez skarżącą choćby w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, lecz ich nieuwzględnienie w postępowaniu administracyjnym nie czyni decyzji wadliwymi. Przekonanie strony o tym, że wydane w sprawie decyzje powinny mieć inną treść nie jest warunkiem wyeliminowania takich decyzji z obrotu prawnego. Skarżąca powoływała się na nieuwzględnienie przez organy "dokumentów- przeciwdowodów", które świadczyć miałyby o tym, że ustalenia poczynione przez organy powinny budzić wątpliwości. Skarżąca nie określiła bliżej rodzaju dokumentów. Stwierdzić należy, że dokumentów – dowodów nie ma w aktach administracyjnych i z akt nie wynika , by wnioski dowodowe były przez skarżącą składane ( co nie oznacza, że akta administracyjne są niekompletne). W aktach sprawy znajdują się jedynie pisma strony ( i na nie powoływała się ona w toku postępowania administracyjnego), a nie można ich uznać za dowody w rozumieniu przepisów k.p.a., jak tego zdaje się chciałaby skarżąca. Twierdzenia skarżącej organy weryfikowały poprzez uzyskanie oświadczenia uczestnika o czasie pracy z użyciem narzędzi. Nie można wobec powyższego uznać za zasadne zarzutów skargi, że organy nie uwzględniły treści dowodów oferowanych przez skarżącą, bowiem żadnych dowodów skarżąca nie zgłaszała, zaś niepodzielenie twierdzeń skarżącej wynikało z odmiennej treści zgromadzonych w sprawie dowodów. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organy zasadnie na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego ustaliły, że choroba, na którą cierpi uczestnik postępowania, jest związana ze sposobem wykonywania pracy. Z zebranych dowodów wynika, że istnieje związek przyczynowo- skutkowy między powstaniem choroby a narażeniem zawodowym. Przypomnieć należy, że związek wystąpienia choroby ze sposobem wykonywania pracy nie musi być wykazany bezspornie, a jedynie z wysokim prawdopodobieństwem (art. 2351 K.p.). Odnosząc się do twierdzeń skargi o nie uwzględnieniu okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym , które w przypadku cieśni nadgarstka wynosi 1 rok, stwierdzić należy, że rozumowanie skarżącej w tej mierze opiera się na błędnych przesłankach. Zgodnie z art. 2352 Kodeksu pracy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Przepisy normujące kwestie dotyczące chorób zawodowych nie uzależniają możliwości stwierdzenia choroby zawodowej od wykonywania przez pracownika pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, jak twierdzi skarżąca, powołując się przy tym na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze oraz na zarządzenie nr 24 Ministra Kierownika Urzędu Gospodarki Morskiej z dnia 15 sierpnia 1983 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu gospodarki morskiej. Przepisy tych aktów nie mają zastosowania przy ocenie , czy stwierdzone u pracownika schorzenie jest chorobą zawodową. Wywody skargi dotyczące tego, czy i jakie stanowiska pracy , które zajmował uczestnik postępowania można i należy zaliczyć do stanowisk pracy wykonywanej w szczególnych warunkach i szczególnym charakterze są nietrafne i nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Ze zgromadzonych przez organy dowodów wynika, że uczestnik przez cały czas swojej pracy u skarżącej pracował w możliwym narażeniu zawodowym. Wynika to zarówno z karty oceny narażenia zawodowego- prawdopodobne narażenie zawodowe występowało na wszystkich stanowiskach pracy, na których uczestnik postępowania pracował u skarżącej ( na stanowisku robotnika niewykwalifikowanego, sztauera, tokarza, tokarza –szlifierza, ślusarza) jak i z orzeczenia lekarskiego. Na stanowiskach tokarza i ślusarza sposób wykonywanej pracy przede wszystkim wymagał wykonywania ruchów mogących powodować przewlekły ucisk na nerw przyśrodkowy, powodując powstanie choroby. Uczestnik od 2007 r. odczuwał dolegliwości bólowe i drętwienia w obrębie palców obu rąk. W 2009 r. rozpoznano u niego obustronny zespół cieśni nadgarstka , wobec czego rozpoznanie choroby zawodowej nastąpiło w okresie wymienionym w art. 2352 Kodeksu pracy. Nie można też uznać zasadności zarzutu o wadliwości decyzji organu pierwszej instancji z powodu braku oznaczenia strony. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika czy byłego pracownika wiąże się z pracą w konkretnym zakładzie pracy, w tym przypadku z pracą w skarżącym "A" S.A. w G. Skarżąca spółka jest bezsprzecznie wymieniona w decyzji organu pierwszej instancji, a wskazanie w sposób skrótowy jej nazwy jako mocodawcy pełnomocnika, któremu w myśl art. 40 §2 k.p.a. doręczono decyzję, nie może być uznane za wadliwość decyzji. Sąd oddalił wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny na okoliczność , czy stwierdzona u uczestnika postępowania choroba ma zawodową etiologię, w szczególności czy w okresie roku przed udokumentowaniem objawów chorobowych wykonywał on pracę w warunkach narażenia na powstanie takiego schorzenia ( k.41-43). Przeprowadzenie takiego dowodu przez sąd administracyjny jest w świetle przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi niedopuszczalne. Na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów i to tylko wówczas, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dowód z opinii biegłego nie jest dowodem, o jakim mowa w przywołanym przepisie. Na marginesie wskazać należy, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego medycyny (abstrahując od sposobu skonstruowania przez pełnomocnika skarżącej tezy dowodowej) nie byłoby także możliwe przed organami administracji, bowiem postępowanie w sprawie chorób zawodowych jest postępowaniem specyficznym, w którym nie przeprowadza się dowodów z opinii biegłych lekarzy , lecz z orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych. Mając na uwadze powyższe Sąd uznając zarzuty skargi za bezzasadne i stwierdzając brak przyczyn , dla których zaskarżona decyzja powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego, na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę