III SA/Gd 284/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na uchwałę Rady Powiatu z dnia 28 lutego 2013 r. nr [[...]] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na bezczynność Starosty postanawia odrzucić skargę. K. W. pismem z dnia 11 stycznia 2013 r., adresowanym do Ministra Administracji i Cyfryzacji i wysłanym pocztą elektroniczną, wniósł o zajęcie stanowiska w przedmiocie fałszerstwa danych ewidencyjnych dotyczących działek nr [[...]] i [[...]], obręb geodezyjny J., gmina C. Skarżący zarzucił Staroście pozostawanie w bezczynności i niepodejmowanie działań zmierzających do wyjaśnienia kwestii fałszowania dokumentacji geodezyjnej. Pismo skarżącego przekazano (art. 231 k.p.a.), Radzie Powiatu, która uchwałą z dnia 28 lutego 2013 r. nr [[...]] skargę na bezczynność Starosty uznała za bezzasadną. W uzasadnieniu wskazano, że Starosta podjął działania w celu wyjaśnienia podnoszonych przez skarżącego zarzutów, zawiadamiając Prokuraturę Rejonową o możliwości popełnienia przestępstwa sfałszowania podpisu w protokole granicznym. Prokuratura Rejonowa odmówiła wszczęcia dochodzenia z powodu odmowy przez skarżącego złożenia w tej sprawie zeznań oraz odmowy złożenia przez skarżącego próbek pisma ręcznego. Skarżący został o tym poinformowany przez Starostę pismem z dnia 28 grudnia 2012 roku. Organ stwierdził także, że w kolejnej korespondencji do skarżącego Starosta podtrzymał zajęte już stanowisko w sprawie zarzutów o sfałszowanie dokumentacji geodezyjnej. Uznano także za bezzasadny zarzut dotyczący odmowy podjęcia działań przez Starostę w kwestii podziału działki nr [[...]] we wsi J. z tego względu, że Starosta poinformował skarżącego, iż nie jest on stroną w przedmiotowej sprawie i nie posiada interesu prawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na uchwałę Rady Powiatu z dnia 28 lutego 2013 r. nr [[...]] skarżący zarzucił, że Starosta nie podejmował działań wobec przestępstw popełnianych w starostwie oraz mataczył przy każdej sprawie związanej z ewidencją gruntów. Zdaniem skarżącego Starosta do dnia 15 września 2011 r., kiedy to stwierdzono nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego przedmiotową działkę, nie podjął żadnych działań w sprawie sfałszowania mapy przedmiotowej działki. Wskazał także, że zdaniem Starosty geodeta poprawił mapę w roku 2012 r. W ocenie skarżącego korekta mapy w takim trybie nie była możliwa, ponieważ geodeta nie ma prawa poprawiać mapy działki objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto na terenie objętym sfałszowaną mapą, powstaje jego zdaniem, inwestycja niezgodna z prawem. Jak wskazał, jest stroną postępowania, ponieważ wskutek fałszerstwa należąca do niego działka została pomniejszona. Skarżący wniósł o wszczęcie postępowania wobec Starosty ze względu na to, że uchwała nr [[...]] z dnia 28 lutego 2013 r. sankcjonuje przestępstwa popełnione w Starostwie Powiatowym. Oświadczył ponadto, że zachowany został wymóg podwójnego wezwania do naprawienia mylnie podejmowanych decyzji. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie. Wskazano, że uchwałą nr [[...]] Rady Powiatu z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie rozpatrzenia skargi skarżącego na bezczynność Starosty, Rada Powiatu uznała za bezzasadną jego skargę. Zdaniem Rady Powiatu skarga skierowana do Sądu winna zostać odrzucona, ponieważ przedmiotowa uchwała została wydana na podstawie art. 229 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi jest zatem uchwała wydana przez organ administracyjny w ramach przewidzianego w dziale VIII k.p.a. postępowania w sprawie skarg i wniosków. W związku z tym, zdaniem organu, na przedmiotową uchwałę nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie jest ona bowiem ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako "inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". Istotą bowiem uregulowanych w dziale VIII k.p.a. skarg jest uruchomienie jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym, kończącego się czynnością materialno-techniczną - zawiadomieniem, którego nie można zaskarżyć, nie podlega bowiem kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). K. W. pismem z dnia 11 stycznia 2013 r., adresowanym do Ministra Administracji i Cyfryzacji i wysłanym pocztą elektroniczną, wniósł o zajęcie stanowiska w przedmiocie fałszerstwa danych ewidencyjnych dotyczących działek nr [[...]] i [[...]], obręb geodezyjny J., gmina C. Skarżący zarzucił Staroście m.in. pozostawanie w bezczynności i niepodejmowanie działań zmierzających do wyjaśnienia kwestii fałszowania dokumentacji geodezyjnej, a także niezawiadomienie właściwych organów o popełnieniu przestępstwa, przez co sam popełnił przestępstwo. Pismo skarżącego przekazano, Radzie Powiatu, która uchwałą z dnia 28 lutego 2013 r. nr [[...]] uznała skargę na bezczynność Starosty za bezzasadną. Biorąc pod uwagę treść pisma skarżącego z dnia 11 stycznia 2013 r. należy uznać, że jest ono skargą zawierającą zarzut wadliwej działalności organu, a zatem - w istocie - skargą powszechną, czyli skargą na działanie organu administracji, o której mowa w art. 227 k.p.a. Ustawodawca w tym przepisie daje możliwość sformalizowanego wyrażania krytyki wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, nie dając przy tym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, ponieważ działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami Działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pogląd taki uzasadniony jest tym, że w postępowaniu skargowym organ administracji nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej, kończąc ją wydaniem decyzji administracyjnej czy podobnego aktu, który można zaskarżyć zgodnie z art. 3 § 2 powołanej ustawy do sądu administracyjnego. Postępowanie skargowe kończy się czynnością materialno-techniczną - zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Czynność taka nie jest władczym rozstrzygnięciem o prawach lub obowiązkach jednostki wynikających z przepisów prawa, nie przysługuje zatem na nią skarga do sądu administracyjnego. (por. np postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999r., III SAB 7/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 27; wyrok WSA w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 1337/12). Z tego względu będąca przedmiotem niniejszej skargi uchwała rady powiatu będąca w istocie zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi z działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.