III SA/Gd 284/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Powiatu z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na bezczynność Starosty postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 14 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę K. W. na uchwałę Rady Powiatu z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na bezczynność Starosty. Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej został skarżącemu doręczony w dniu 6 czerwca 2013 r. Wnioskiem, który wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 19 czerwca 2013 r. skarżący K.W. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W świetle oświadczenia o stanie rodzinnym wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Z kolei w świetle oświadczenia o stanie majątkowym i dochodach ww. jest właścicielem mieszkania o powierzchni 50 m2 oraz nieruchomości rolnej. Wnioskodawca nie posiada oszczędności, papierów wartościowych oraz przedmiotów wartościowych. Wyłącznym źródłem jego dochodu jest renta z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 800 zł brutto miesięcznie. W związku z tym, iż ww. oświadczenie zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazało się niewystarczające do dokonania oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 19 czerwca 2013 r., wezwano wnioskodawcę do przedłożenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – następujących dokumentów: a) wyciągów i wykazów ze wszystkich posiadanych przez wnioskodawcę rachunków bankowych, na których gromadzone są środki pieniężne, obrazujących historię i salda tych rachunków w okresie ostatnich trzech miesięcy, a w przypadku ich nieposiadania złożenia stosownych oświadczeń w tym przedmiocie; b) kserokopii dokumentu potwierdzającego wysokość uzyskiwanych świadczeń rentowych; c) dokumentów obrazujących wysokość ponoszonych w okresie ostatnich trzech miesięcy kosztów utrzymania wnioskodawcy (utrzymanie lokalu, opłaty za energię elektryczną, gaz, ogrzewanie, telefon, lekarstwa, inne); d) oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych na wnioskodawcę pojazdów mechanicznych (z podaniem ich marki, modelu, roku produkcji oraz aktualnej wartości). W dniu 27 czerwca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęły: - pisemne oświadczenie wnioskodawcy, zgodnie z którym jest on współwłaścicielem samochodu osobowego [...], rok produkcji 1991 o wartości 800 – 1.500 zł; - wyciąg z rachunku bankowego należącego do wnioskodawcy prowadzonego przez A S.A. za okres 19 lutego – 15 czerwca 2013 r. z saldem na dzień 15 czerwca 2013 r. wynoszącym 458,13 zł; - zestawienie operacji na rachunku bankowym wnioskodawcy prowadzonym przez B Polska S.A. w okresie 1 marca – 27 czerwca 2013 r. z saldem na dzień 27 czerwca 2013 r. wynoszącym 1,52 zł; - zaświadczenie wydane przez Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w C. stwierdzające, że wnioskodawca otrzymuje świadczenie rentowe w kwocie 717,35 zł netto. W tym stanie należało uznać, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W świetle powołanej regulacji normatywnej to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Co istotne, orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i jej aktualnych możliwości płatniczych (por. m.in. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 9 października 2008 r.; sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Dając wiarę oświadczeniom składanym pod groźbą odpowiedzialności karnej (vide: rubryka 13 formularza PPF) oraz oceniając sytuację majątkową wnioskodawcy uznano, iż wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Za powyższą konstatacją przemawia zwłaszcza zestawienie kwoty potencjalnych kosztów postępowania (wpis od ewentualnej skargi kasacyjnej, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika) z kwotami comiesięcznych, niewysokich dochodów netto wnioskodawcy oraz niezbędnych kosztów utrzymania. Ponadto wnioskodawca wykazał dostatecznie, że w obecnych realiach nie dysponuje oszczędnościami pozwalającymi na pokrycie pełnych kosztów przedmiotowego postępowania. Nie bez znaczenia w kwestii przyznania wnioskodawcy prawa pomocy jest również etap prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego. W konsekwencji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia, przyznając prawo pomocy w żądanym przez wnioskodawcę zakresie.