III SA/Gd 287/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla ( spr. ) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi W. T. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 1 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia 10 stycznia 2013 r.; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] na rzecz skarżącego W. T. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Postanowieniem nr 3 z dnia 10 stycznia 2013 r. Komendant Miejski Policji w S. , na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za rok 2012 st. sierż. W. T. do czasu zakończenia prowadzonego wobec niego postępowania dyscyplinarnego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. T., domagając się jego uchylenia w całości i orzeczenia o przyznaniu uprawnień do nagrody rocznej za 2012 r. Wskazał, iż przedmiotowe postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 110 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji. Brak było podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 97 § 1 k.p.a., gdyż przepis ten stanowi o zawieszeniu postępowania, gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ wydający postanowienie nie może zawiesić postępowania w sprawie uprawnień do nagrody rocznej, do czasu zakończenia postępowania dyscyplinarnego. Postanowieniem nr 9 z dnia 1 lutego 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 127 § 2 i w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zasady i przesłanki warunkujące przyznawanie policjantom nagród rocznych określa art. 110 i art. 110 b ustawy o Policji, w zw. z § 2-7 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 roku w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859). Zgodnie z art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Art. 110 ust. 5 pkt 2 i ust. 6 cyt. ustawy stanowi, iż nagrodę roczną obniża się policjantowi w granicach od 20% do 50% w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonej w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn w postaci naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzony w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym lub za który orzeczono karę dyscyplinarną przewidzianą w art. 134 pkt 3-6 ustawy o Policji, a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym postępowanie dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem (art. 110 ust. 8 cyt. ustawy). Okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody rocznej ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, dyscyplinarnych oraz dotyczących opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów (§ 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia). Interpretacja art. 110 ust. 8 została wyrażona w uzasadnieniu prawnym do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Ke 196/08, którą organ II instancji uznał za swoją, tj.: "uregulowania zawarte w ust. 8 stanowi bowiem uzupełnienie norm zawartych w art. 110 ust. 5 i 7, a jeśli chodzi o przypadki popełnienia przez policjanta czynu, który uprawnia właściwe organy do obniżenia nagrody rocznej bądź pozbawienia prawa do niej decydującym jest data popełnienia czynu (nie wymierzenia kary), gdyż jedynie za ten rok kalendarzowy, w którym policjant się go dopuścił nagroda roczna jest obniżana bądź w ogóle nie przyznawana. Wyjątkiem jest sytuacja, w której nagroda roczna została już wypłacona, co zachodzi wtedy, gdy sankcja karna bądź dyscyplinarna nie została orzeczona w roku, w którym policjant popełnił czyn lub przestępstwo". W ocenie organu powyższe jednoznacznie wskazuje, że organ w pierwszej kolejności powinien kierować się datą (rokiem) popełnienia czynu, za który może nastąpić obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej. Z uwagi na powyższą interpretację oraz na fakt, że postanowieniem Komendanta Miejskiego Policji w S. nr [...] z dnia 23 lutego 2012 r. w stosunku do W. T. zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne, organ uznał, że pojawiły się okoliczności do zawieszenia uprawnień do nagrody rocznej do czasu zakończenia postępowania dyscyplinarnego. Organ przyjął również, iż "innym organem" jest organ właściwy w sprawach dyscyplinarnych orzekający o odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów, natomiast przyznanie nagrody rocznej stanowi sprawę osobową - określającą między innymi uposażenia oraz inne świadczenia pieniężne policjantom, rozpatrywaną przez organ właściwy w sprawach osobowych. W zaistniałym przypadku oczywistym jest, że postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej st. sierż. W. T. za rok 2012 oraz prowadzone przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne są postępowaniami odrębnymi, przy czym rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego tj. prawomocne orzeczenie dyscyplinarne, stanowi podstawę do ustalenia prawa do nagrody rocznej. Skargę do Sądu wniósł W. T. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości, ewentualnie stwierdzenia jego nieważności i zasądzenia od Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 110 ustawy o Policji, polegające na niezgodnym z tym przepisem zawieszeniu prawa do nagrody rocznej funkcjonariusza, w sytuacji, w której przepis ten nie przewiduje takiej możliwości, a jedynie obniżenie lub pozbawienie prawa do tegoż świadczenia, - naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. polegającego na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu tejże instytucji do przepisów prawa materialnego, - sprzeczność istotnych ustaleń organu drugiej instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że przepis art. 110 ustawy o Policji przewiduje jedynie instytucję obniżenia lub pozbawienia prawa do nagrody, natomiast nie została zawarta w nim żadna regulacja w zakresie zawieszenia ustalenia uprawnień do nagrody, czy też wstrzymanie jej wypłaty. W ocenie skarżącego zastosowany przez organ przepis tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w żaden sposób nie może wpływać ani kształtować przepisów prawa materialnego tj. art. 110 ustawy o Policji, a tym samym odmiennie regulować sferę uprawnień, co uczyniono w zaskarżonym postanowieniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U.z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) - policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Zgodnie z ust. 5 pkt 2 art. 110 ustawy o Policji nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7, w przypadku: naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Obniżenie, o którym mowa w ust. 5 może nastąpić w granicach od 20 % do 50 % (ust. 6 art. 110). O ile art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji wymienia przypadki, w których nagroda roczna policjantowi nie przysługuje, to ust. 8 tego przepisu określa zasady jej pozbawiania, a konkretnie precyzuje, za który rok kalendarzowy można mu prawa do takiej nagrody odmówić. Artykuł 110 ust. 8 pkt 1 stanowi bowiem, że obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2 (...) a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zatem przesłanką obniżenia nagrody rocznej jest dopiero prawomocne orzeczenie dyscyplinarne stwierdzające popełnienie określonego czynu. Brak jest w przepisach ustawy o Policji podstaw do wstrzymywania wypłaty nagrody rocznej na czas trwania postępowania dyscyplinarnego. Wprost przeciwnie powołany wyżej przepis art. 110 ust. 8 pkt 1 przewiduje rozwiązanie sytuacji w której data prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego przypada na rok późniejszy niż data czynu, w związku z którym postępowanie dyscyplinarne przeprowadzono. Z omawianych przepisów wynika wprost, że nagroda roczna jest należna policjantowi do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia dyscyplinarnego, zaś w przypadku stwierdzenia w tym orzeczeniu naruszenia dyscypliny służbowej podlega ona obniżeniu za rok, w którym orzeczenie stało się prawomocne. Art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie istniało prawomocne orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne. Skoro zatem dopiero istnienie takiego orzeczenia jest podstawą obniżenia nagrody rocznej za rok, w którym stało się prawomocne to organy obu instancji naruszyły art. 97§1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 110 ust. 5 pkt 2 i ust. 8 ustawy o Policji uznając, że kwestią prejudycjalną dla przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2012 jest zakończenie prowadzonego wobec skarżącego postępowania dyscyplinarnego. Na marginesie tylko należy zwrócić uwagę na to, że postanowienie oparte na przepisie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. jest wadliwe także i dlatego, że przepis ten mówi o rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego przez inny organ natomiast organem prowadzącym postępowanie dyscyplinarne jest w niniejszej sprawie ten sam organ, który rozstrzyga w przedmiocie nagrody rocznej, czyli Komendant Miejski Policji w S. jako organ I instancji. Tożsamości organu, wykluczającej zastosowanie art.97§1 pkt 4 k.p.a. nie może bynajmniej zmienić niewątpliwe zróżnicowanie przedmiotów obu prowadzonych przez ten organ postępowań. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił postanowienia organów obu instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zaś na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Kontynuując w stosunku do skarżącego postępowanie w przedmiocie nagrody rocznej za rok 2012 organ administracji winien uwzględnić powyższą ocenę prawną.