III SA/Gd 288/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 września 2024 r., nr SKO Gd/4274/23 w sprawie wygaśnięcia decyzji zatwierdzającej regulamin strzelnicy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy w kwocie 200 (dwieście) złotych. Stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Jeżeli wniesienie skargi jest pierwszą czynnością procesową, pełnomocnik jest zobowiązany do przedłożenia pełnomocnictwa wraz ze skargą. Art. 28 § 1 p.p.s.a. stanowi, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl zaś art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Niedopełnienie w wyznaczonym terminie nałożonego na stronę obowiązku uzupełnienia braków skargi rodzi po stronie sądu obowiązek odrzucenia skargi na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie profesjonalny pełnomocnik G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. został wezwany, pod rygorem odrzucenia skargi, do uzupełniania braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego dla P. S. (osoby, która wniosła i podpisała skargę w imieniu Spółki G.) do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi aktualnego w dacie podpisania skargi oraz do wykazania, że P. S. należy do podmiotów wymienionych w art. 35 § 1 i 2 p.p.s.a. W wezwaniu wyjaśniono, że z przedłożonego do akt sądowych pełnomocnictwa dla P. S. nie wynika jego upoważnienie do działania w imieniu Spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być m.in. adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania. Zgodnie zaś z art. 35 § 2 p.p.s.a., pełnomocnikiem osoby prawnej (a taki przymiot posiada strona skarżąca) może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. W zakreślonym w wezwaniu terminie (siedem dni) nie przedłożono dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która złożyła podpis pod skargą, do reprezentacji G. Spółki z o.o. z siedzibą w G. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na wezwanie Sądu przedłożono pełnomocnictwo dla P. S., podpisane przez prezesa zarządu Spółki - J. S., do reprezentowania G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. w sądach administracyjnych wszystkich instancji. Przedłożone pełnomocnictwo nie wskazuje jednak, aby P. S. (osoba, która podpisała skargę) należał do podmiotów wymienionych w art. 35 § 1 i 2 p.p.s.a. Z przedłożonego pełnomocnictwa nie wynika bowiem, że P. S. jest zawodowym pełnomocnikiem (adwokatem lub radcą prawnym), czy chociażby pracownikiem Spółki. Na marginesie odnotować należy, że nie umknęło uwadze Sądu, iż P. S. podpisał się pod skargą jako Dyrektor Zarządzający. Podpis ten (podane stanowisko) nie wskazuje jednak na to, że jest on pracownikiem Spółki w rozumieniu art. 35 § 2 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest bowiem pogląd, który Sąd aprobuje, że w rozumieniu art. 35 § 2 p.p.s.a. pracownikiem może być wyłącznie osoba, o której mowa w art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 277 ze zm.; dalej: "k.p."). Zgodnie z tym przepisem pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Z definicji tej nie wynika, aby dana osoba uzyskiwała status pracownika poprzez sam fakt wykonywania pracy na rzecz określonego podmiotu. Ustawodawca wiąże bowiem pojęcie pracownika z prawną formą poprzez którą dochodzi do zatrudnienia w tym charakterze. Dla ustalenia statusu pracownika nie wystarczy zatem wyłącznie świadczenie pracy, ale konieczne jest określenie warunków pracy w jednej z form przewidzianych w art. 2 k.p. (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 551/13 oraz z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2880/12). Konkludując, w rozpoznawanej sprawie nie wykazano, aby P. S. (osoba, która wniosła i podpisała skargę w imieniu G. Sp. z o.o. z siedzibą w G.) posiadał stosowne umocowanie do występowania w przedmiotowej sprawie w charakterze pełnomocnika Spółki. Okoliczność ta uniemożliwia nadanie sprawie prawidłowego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zwrot wpisu sądowego nastąpił w oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.