III SA/Gd 291/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia NSA Marek Gorski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi Powszechnej Spółdzielni Spożywców z Odpowiedzialnością Udziałami w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 maja 2010 r. nr [...] w częściach dotyczących nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części określonej w punkcie 1 wyroku nie może być wykonana. Decyzją z dnia 17 maja 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na [...] Spółdzielnię [...] w S. G. karę pieniężną w wysokości 13.700 zł. W podstawie prawnej wskazano art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W uzasadnieniu organ wskazał, że w 2009 r. w Spółdzielni przeprowadzono czynności kontrolne polegające na sprawdzeniu dokumentów wymaganych przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie krajowego przewozu drogowego rzeczy oraz prowadzonej dokumentacji związanej z pracą kierowców , za okres od 1 kwietnia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. Zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 17 marca 2009 r. stwierdzono szereg naruszeń, polegających na: - wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowców A. P. i Z. M. - w zakresie kierowania na badania lekarskie lub psychologiczne; - skróceniu dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu przewozu drogowego przez W. M.; - przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia, przy wykonywaniu przewozu drogowego przez W. M.; - przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy, przy wykonywaniu przewozu drogowego przez w/w kierowcę; - nieokazaniu wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez A. P.; - okazaniu wykresówek nie zawierających przepisowych wpisów o miejscu lub dacie końcowej używania pojazdu przez A. P. i Z. M.; - okazaniu wykresówek w/w kierowców nie zawierających stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu; - okazaniu wykresówek nie zawierających przepisanych wpisów stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu przez Z. M.; - nieprawidłowym operowaniu przełącznikiem grup czasowych (selektorem) – za każdą wykresówkę przez A. P.; - wykonywaniu transportu drogowego przez S. N. bez wymaganej licencji. Organ opisał każde z tych naruszeń powołując stosowne przepisy oraz wyliczył kary zgodnie z załącznikiem do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji organ wskazał, że zgodnie z przedstawionymi dokumentami S. N. jest od dnia 1 lutego 2008 r. pracownikiem spółki "A" Spółka z o.o. w Z, natomiast w toku postępowania ustalono, że w dniu 5 kwietnia 2008 r. wykonał on przewóz drogowy na rzecz Spółdzielni jej pojazdem. W toku postępowania nie przedstawiono umowy o pracę między p. N. a Spółdzielnią. Przewóz nie spełniał warunków przewozu na potrzeby własne , wobec czego strona powinna była uzyskać licencję na wykonywanie transportu drogowego. Za opisane naruszenie przepisów na Spółdzielnię nałożona została kara pieniężna w wysokości 8000 zł. [...] Spółdzielnia [...] w S. G. odwołała się od tej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 4 pkt 4, art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 40 § 2, art. 78, art. 107 § 1-3 k.p.a. Twierdziła, że S. N. spełnia kodeksową definicję pracownika strony, wobec czego wykonany przez niego przejazd nie narusza dyspozycji art. 4 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym. W przypadku nie podzielenia tego stanowiska wskazywała, że i strona, i świadek wskazywali , że wykonany przewóz miał charakter incydentalny, związany z awarią na trasie samochodu dostawczego , wiozącego towar spożywczy do sklepu Spółdzielni. Zaistniała konieczność niezwłocznego rozładowania samochodu i przewiezienia towaru do magazynu w celu zabezpieczenia przed zepsuciem i kradzieżą. W tym czasie na terenie bazy znajdował się S. N. , który musiał tego przewozu dokonać, gdyż inaczej towar nie nadawałby się do wykorzystania. Przewozu dokonano jedynie na trasie od miejsca awarii do magazynu. Działanie związane było z nagłością zdarzenia i mieściło się w granicach tzw. stanu wyższej konieczności. Zasadne jest wobec tego zastosowanie wobec strony art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Spółdzielnia zarzuciła, że okoliczności te i zagadnienia prawne nie znalazły odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji. Wskazała, że z uwagi na uchybienia proceduralne w przesłuchaniu A. S. i S. N. ponowiła wnioski dowodowe, jednak nie uzyskała informacji o ich rozstrzygnięciu. Jednocześnie wniosła o przesłuchanie M. P., A. S. i S. N. na okoliczność, że naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nastąpiło wskutek nadzwyczajnych okoliczności, niemożliwych do przewidzenia. Zarzuciła, że organ pomijał ustawionego w sprawie pełnomocnika , doręczając pisma , wezwania bezpośrednio stronie. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 5 maja 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art.4, art. 5, art. 87 ust. 1, art. 39a ust. 1, art. 39j, art. 39k ust. 1-3, art. 39I ust. 1, art. 39m, art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 1.1, lp. 1.8 ust. 1, lp.10.2 lit. a i lit. b, lp. 10. 3 lit. a i lit. b, lp. 10.4 lit. a i lit. b, lp. 11. 2 ust. 4, lp. 11.4 ust. 1, lp. 11.4 ust. 7 lit. d, lit. e i lit. f załącznika do ustawy transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8 ust. 1-9 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, art. 13, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 3, ust. 5b i 5d, Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy, § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy. Organ odwoławczy opisał przebieg postępowania wskazując, że wraz z pismem z dnia 30 stycznia 2011 r. strona dostarczyła wyrok Sądu Rejonowego w S. G. z dnia 23.09.2010 r. dotyczący sprawy o ustalenie stosunku pracy między nią a S. N. Dalej wskazał, że zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, przepisów o czasie pracy kierowców lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 15.000 zł. W myśl art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie może przekroczyć 30.000 zł. Organ scharakteryzował każde ze stwierdzonych naruszeń z podaniem przepisów oraz przyporządkował do pozycji wymienionej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. W jego ocenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym i wysokość kar pieniężnych zostały określone prawidłowo. Organ uznał , że S. N. nie był pracownikiem strony w rozumieniu Kodeksu pracy i jego działania nie mogą być zakwalifikowane jako przewóz na potrzeby własne, czyli dokonano transportu drogowego , na wykonanie którego wymagana jest licencja. Z materiału znajdującego się w aktach sprawy, w tym z zeznań świadka S. N. oraz zeznań strony reprezentowanej przez członka organu A. S. wynika jednoznacznie, że w okresie objętym kontrolą S. N. wykonywał swoje obowiązki na zasadzie oddelegowania z "A" z siedzibą w Z. Przedstawiony wyrok Sądu Rejonowego w S. G. potwierdza fakt powstania stosunku pracy ze S. N. od dnia 1 stycznia 2009 r., podczas gdy przedmiotowe naruszenie popełniono w dniu 5 kwietnia 2008 r. Organ wskazał, że nie kwestionuje faktu awarii, jednak ładunek winien być dostarczony na miejsce przeznaczenia przez innego pracownika spółdzielni, a nie przez S. N. Zadaniem przedsiębiorcy jest podjęcie takich środków zapobiegawczych, których zastosowanie nie łamie obowiązujących przepisów. Organ powołał się na stanowisko NSA z którego wynika, że okoliczności objęte art. 92a ust. 4 i 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić przedsiębiorca, wobec czego powinien przedłożyć dowody na okoliczność , że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Organ wskazał, że niemożliwość przewidzenia naruszenia musi realnie zaistnieć i nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Ponadto ponowne przesłuchanie S. N. i A. S. nie wniosłyby niczego nowego do sprawy. Organ wskazał, że choć co prawda organ pierwszej instancji wystosowywał wezwania na przesłuchania świadków, z pominięciem ustanowionego pełnomocnika, jednak żadne z tych przesłuchań nie doszło do skutku, wobec czego nie naruszono prawa strony do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. [...] Spółdzielnia [...] w S. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, domagając się jej uchylenia w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Skarżąca zarzuciła decyzji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że S. N. nie był jej pracownikiem. Zarzuciła, że organ nie uwzględnił okoliczności przewozu towaru w dniu 5 kwietnia 2008 r., które wskazują na działanie w stanie wyższej konieczności. Podkreśliła, że nie dysponowała w tym czasie innym pracownikiem, a przejechana trasa potwierdza, iż kurs ograniczył się jedynie do przewozu towaru z miejsca awarii do magazynu. Po zakończeniu tych działań S. N. nie rozwoził towaru do poszczególnych placówek handlowych. Jako niezgodne z prawem oceniła pominięcie jej wniosków o przesłuchanie strony i świadków oraz uznanie, że dotychczasowe zeznania są wystarczające. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna, przy czym skarżąca kwestionowała zaskarżoną decyzję jedynie w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, wobec czego Sąd dokonywał oceny legalności decyzji tylko w tym właśnie zakresie. Kara pieniężna w wysokości 8000 zł została nałożona na skarżącą za wykonywanie transportu drogowego rzeczy bez wymaganej licencji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz.874 ze zm.) podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, a organy twierdziły, że wykonanie transportu w dniu 5 kwietnia 2008 r. na rzecz skarżącej przez osobę, nie będącą jej pracownikiem, obligowało skarżącą do posiadania takiej licencji. Skarżąca kwestionowała to rozstrzygnięcie twierdząc, że S. N., który dokonał w dniu 5 kwietnia 2008 r. transportu na jej rzecz jest jej pracownikiem, a gdyby nawet nie uznać tego faktu, zachodziły przesłanki do zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do kwestii prawidłowości nieuznania przez organy S. N. za pracownika skarżącej stwierdzić należy, że stanowisko organów jest zasadne. Twierdzenia skarżącej dotyczące tego, że tylko z powodu błędu nie dokonano formalnej zmiany umowy o pracę zawartej uprzednio przez spółkę zależną, że spełnione zostały przesłanki kodeksu pracy odnoszące się do elementów stosunku pracy , co wynika z przesłuchania strony i S. N., nie zasługują na uwzględnienie. Z umowy o pracę S. N. wynika, że w dniu dokonania przewozu, tj. w dniu 5 kwietnia 2008 r. był pracownikiem nie skarżącej , a innego podmiotu. Co więcej – skarżąca przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy przedłożyła wyrok z dnia 23 września 2010 r. Sądu Rejonowego w S. G. Wydziału Pracy ,sygn. akt IV P 147/10, w którym ustalone zostało, że S. N. i skarżącą Spółdzielnię łączy umowa o pracę od dnia 1 stycznia 2009 r. Gdyby S. N. był pracownikiem skarżącej już w dniu 5 kwietnia 2008 r. , fakt ten znalazłby odzwierciedlenie w wyroku Sądu. Należy w tej sytuacji podzielić stanowisko organów, że S. N. w dniu 5 kwietnia 2008 r. nie był pracownikiem skarżącej Spółdzielni. Druga istotna dla rozstrzygnięcia kwestia dotyczyła możliwości przyjęcia , że zachodzą przesłanki z art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Art. 93 ust.1 tej ustawy stanowi, że uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli(ust.1a.).W przypadku gdy podczas kontroli granicznej na kontrolowanego zostanie nałożona kara, o której mowa w ust. 1, przeprowadzający kontrolę uprawnieni są do uniemożliwienia kontrolowanemu wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust.2). Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z zastrzeżeniem ust. 4 (ust.3). Natomiast zgodnie z art. 93 ust. 7 przywołanej ustawy przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio. Skarżąca twierdziła, że w dniu 5 kwietnia 2008 r. przewozu drogowego dokonał S. N., bowiem doszło do awarii samochodu i towar uległby zepsuciu. Organ nie kwestionował faktu wystąpienia awarii , wskazywał jednak, że przewozu powinien dokonać pracownik Spółdzielni, a nie S. N., że zadaniem przedsiębiorcy jest podjęcie środków zapobiegawczych, by nie łamać przepisów, oraz że skarżąca nie wykazała przesłanek z art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Z analizy akt administracyjnych wynika, że w toku przeprowadzanej kontroli, w dniu 13 marca 2009 r., przesłuchano C. S., wiceprezesa Zarządu Spółdzielni, nie w charakterze strony, a świadka. Pismem z dnia 17 marca 2009 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu postępowania. Tego samego dnia przesłuchano w charakterze świadka S.N. Skarżąca kwestionowała tak przeprowadzone dowody , domagając się ponownego przesłuchania w/w osób w charakterze odpowiednio strony i świadka- na okoliczność charakteru dokonanego przewozu, rodzaju przewożonego towaru, okoliczności związanych z awarią pojazdu. Następnie ponownie przesłuchano w charakterze świadka S. N., który m.in. zeznał, że na miejscu nie było żadnego kierowcy, który mógłby pojechać na miejsce awarii, a towar musiał być przeładowany ze względu na ryzyko zepsucia się lub kradzieży. Przesłuchano ponadto w charakterze strony A. S . Z protokołów przesłuchań obu osób wynika, że zakwestionowały one fakt ujęcia w protokole, iż pouczono je o treści art. 233 § 1 k.k. i art. 83 § 1 i 2 k.p.a. Mimo dokonania przesłuchania w/w osób były one jeszcze dwukrotnie wzywane przez organ do stawiennictwa w celu przesłuchania, jednak do ponownego przesłuchania nie doszło. Organ pierwszej instancji wydał decyzję, z uzasadnienia której nie wynika, na jakie okoliczności osoby te miały dodatkowo zeznawać i dlaczego odstąpiono od ich przesłuchania. Organ powołał się przy tym w uzasadnieniu swej decyzji na zeznania A. S. w charakterze świadka ( nie strony), złożone nie w toku postępowania, a w toku przeprowadzonej kontroli, oraz na zeznania świadka S. N., złożone w dniu 17 marca 2009 r., czyli podczas przesłuchania, o którym skarżąca nie była zawiadomiona, nie mogła brać w nim udziału i zadawać świadkowi pytań. Sposób przeprowadzenia w/w dowodów kwestionowała skarżąca w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, podnosząc pominięcie złożonych zeznań, pominięcie okoliczności dokonanego przez S. N. przewozu, brak odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji zagadnień prawnych związanych z możliwością zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Wnosiła również o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadka S. N. i w charakterze strony M. P. i A. S. na okoliczność , że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek okoliczności , których skarżąca nie mogła przewidzieć. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji powołał się na treść zeznań A. S. złożone w toku kontroli, nie zaś w toku postępowania administracyjnego. Stwierdził też, że ponowne przesłuchanie A. S. i S. N. nie wniosłoby niczego nowego , nie wskazując, z jakich przyczyn nie uwzględnił wniosku strony o przesłuchanie M. P. Odnosząc się do powyższego wskazać trzeba, że postępowanie w kwestionowanym zakresie zostało przeprowadzone wadliwie, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przesłuchanie świadka S. N. w dniu 17 marca 2009 r. odbyło się z naruszeniem art. 79 k.p.a.- z akt administracyjnych nie wynika, by strona skarżąca została zawiadomiona o tym przesłuchaniu. Protokół przesłuchania w/w świadka , które ponowiono, nosi dwie różne daty- 23 września 2009 r. i 22 września 2009 r., a ponadto jak wynika z adnotacji świadka- nie został on prawidłowo pouczony o treści art. 233 § 1 k.k. i 83 § 1 i 2 k.p.a. Protokół zeznań w charakterze strony A. S. nosi natomiast aż trzy różne daty- 23 września 2009 r., 22 września 2009 r. i 13 marca 2009 r. Osoby te były ponownie wzywane w celu przesłuchania przez organ pierwszej instancji – nie wiadomo z jakiego powodu , nie wiadomo też , dlaczego organ od tego przesłuchania odstąpił. Organy nie odniosły się merytorycznie do treści zeznań przesłuchanych osób na temat możliwości zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy. Mimo to organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie wykazała tych okoliczności. Wadliwe było również nie odniesienie się przez organ odwoławczy do wniosku skarżącej o przesłuchanie M. P., który to dowód nie został przeprowadzony. Wobec powyższego stwierdzić należy, że choć strona skarżąca wskazywała na wystąpienie przesłanek uprawniających do zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, dowody, które zaoferowała, zostały przeprowadzone wadliwie i w niepełnym zakresie, a ponadto nie zostały one w sposób prawidłowy przez organy rozważone i ocenione. Doszło w tej sytuacji do naruszenia art. 7, 8, 75 § 1 , 77 § 1 ,77 § 3 k.p.a. W tej sytuacji twierdzenie organów o braku możliwości zastosowania przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym należy uznać co najmniej za przedwczesne. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji w zaskarżonym zakresie - w częściach dotyczących nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji w kwocie 8000 zł. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w przedmiotowym zakresie organy będą miały na uwadze powyższe wskazania. Organy powinny przeprowadzić dowody istotne dla sprawy zgodnie z przepisami k.p.a. , a wydane w konsekwencji rozstrzygnięcie powinno zawierać uzasadnienie tak faktyczne, jak i prawne. Na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja w w/w części nie może być wykonana.