III SA/Gd 296/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2022 r. sprawy ze skargi C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2022 r. nr SKO Gd/3244/21 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w G. (dalej także jako "strona" albo "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2022 r. nr SKO Gd/3244/21 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia 19 kwietnia 2021 r. nr GZDiZ.PU.6470.7.40.2019.ŁG/AK Prezydent Miasta Gdańska, po ponownym rozpatrzeniu sprawy: - wymierzył "B" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowej z siedzibą w G. karę pieniężną w wysokości 68.227,20 złotych za zajęcie w dniach 11 lipca - 10 grudnia 2019 r. bez zezwolenia zarządcy drogi części pasa drogowego drogi gminnej ulicy [...] w G. (na działce nr [...] obręb [...] ), poprzez umieszczenie dwóch jednostronnych banerów reklamowych o treści [...] o powierzchni 14,40 m2 każdy (łącznie 28,80 m2); - umorzył postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie w części dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej ‘C" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 11 lipca 2019 r. podczas kontroli legalności zajęcia pasa drogowego stwierdzono zajęcie pasa drogowego ulicy [...] w G. (na działce nr [...] obręb [...] ), poprzez umieszczenie dwóch jednostronnych banerów reklamowych o treści [...] o powierzchni 14,40 m2 każdy (łącznie 28,80 m2). Reklama umieszczona pomiędzy drzewami miała wymiary 1,80 m x 8,00 m = 14,40 m2, baner umieszczony na metalowej konstrukcji miał takie same wymiary, to jest 1,80 m x 8,00 m = 14,40 m2. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół z dnia 11 lipca 2019 r. Do protokołu dołączono dokumentację fotograficzną wraz z mapą potwierdzającą umieszczenie ww. reklam w pasie drogowym ulicy [...] w G. , wydruk strony www.[...].pl, która widniała na przedmiotowych banerach, a także wydruk wyszukiwarki firm, z których wynika, że "D" prowadzi podmiot "C" Sp. z o.o. Pismem z dnia 16 lipca 2019 r. organ pierwszej instancji zawiadomił "C" Sp. z o.o. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia bez zezwolenia zarządcy drogi części pasa drogowego drogi gminnej ulicy [...] w G. (na działce nr [...] obręb [...]) i naliczenia z tego tytułu kary pieniężnej oraz o przeprowadzeniu dowodu z oględzin w dniu 13 sierpnia 2019 r. w miejscu zlokalizowania reklamy. Następnie podczas kontroli przeprowadzonej w dniach 30 lipca 2019 r., 8 sierpnia 2019 r. oraz 13 sierpnia 2019 r. potwierdzono dalsze umieszczenie przedmiotowych reklam w pasie drogowym. Pismem z dnia 14 sierpnia 2019 r. zawiadomiono stronę o zakończeniu postępowania dowodowego. Organ wskazał, że w dniu 3 września 2019 r. pełnomocnik strony poinformował o tym, że spółka "C" Sp. z o.o. nie jest stroną postępowania. W związku z tą informacją upoważniony pracownik w dniu 5 września 2019 r. udał się do "D" na ul. [...] i ustalił, iż działalność handlowa prowadzona jest przez podmiot "B" Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą przy ul. [...] , [...] G. . Na powyższą okoliczność sporządzono stosowną notatkę, do której dołączono paragon fiskalny potwierdzający sprzedaż dokonaną przez ww. podmiot. Następnie pismem z dnia 8 października 2019 r. wezwano stronę do potwierdzenia, iż spółka "C" Sp. z o.o. nie jest ani nie była właścicielem banerów reklamowych, promujących prowadzoną przez tę spółkę działalność, nie umieszczała ich w pasie drogowym oraz do przedstawienia dowodów w tym zakresie. Pismem z dnia 24 października 2019 r. strona udzieliła odpowiedzi, iż spółka "C" Sp. z o.o. nie prowadzi działalności gospodarczej w G. przy ul. [...] oraz, że baner reklamowy [...] nie promuje prowadzonej przez spółkę działalności, ponieważ spółka nie prowadzi działalności gospodarczej w formie "D". Organ wskazał, że w dniu 10 grudnia 2019 r. przeprowadzono kolejną kontrolę pasa drogowego ul. [...] w G. (na działce nr [...]obręb [...] ), która potwierdziła dalsze umieszczenie przedmiotowych reklam w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi. Do protokołu załączono dokumentację fotograficzną. W trakcie kontroli I.H. obecna na miejscu w lokalu "D" oświadczyła, że lokal "D" prowadzi spółka "C" ", której prezesem jest W.K.. Organ wskazał, że postępowanie to zostało zakończone w dniu 28 stycznia 2020 r. wydaniem decyzji nakładającej na "C" Sp. z o.o. kary w wysokości 68.227,20 zł. za zajęcie w dniach 11 lipca - 10 grudnia 2020 r. bez zezwolenia zarządcy drogi części pasa drogowego drogi gminnej ulicy [...] w G. . W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z dnia 1 czerwca 2020 r. nr SKO Gd/1617/20, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku uchyliło decyzję organu pierwsze instancji z dnia 28 stycznia 2020 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że z akt organu pierwszej instancji nie wynika w jaki sposób organ dokonał pomiarów przedmiotowych banerów. Ponadto wyjaśnienia wymagała kwestia podmiotu, który prowadzi przedmiotową "D". Organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę wskazał, że pomiary, wykonane w dniu 17 lipca 2020 r. za pomocą dalmierza Leica Disto S910, potwierdziły prawidłowość pomiarów wykonanych w trakcie prowadzonego wcześniej postępowania. (protokół nr [...]). Pismami z dnia 22 lipca 2020 r. organ zawiadomił "C" Sp. z o.o. oraz "B" Sp. z o.o. Sp. k. o ponownym wszczęciu postępowania administracyjnego, wzywając jednocześnie oba podmioty do złożenia wyjaśnień i przedstawienia dowodów w zakresie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zajęcie, w dniach od 11 lipca do 10 grudnia 2019 r. bez zezwolenia zarządcy drogi części pasa drogowego drogi gminnej ulicy [...] w G. poprzez umieszczenie w nim dwóch banerów reklamowych o treści [...] o powierzchni 14,40 m2 każdy (łącznie 28,80 m2) celem wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i uzyskania informacji o stanie faktycznym i prawnym, w szczególności obciążenie karą za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi podmiotu, który dokonał tego zajęcia. Organ wskazał, że w dniu 15 września 2020 r. skierował pismo do spółki "E" Sp. z o.o. - właściciela działki nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w G., na której znajduje się budynek, w którym udostępniono lokal w celu prowadzenia "D", w którym wezwano do złożenia wyjaśnień i dokumentów potwierdzających jakiemu podmiotowi udostępniono ww. lokal. W dniu 28 września 2020 r. oraz 29 września 2020 r. wpłynęły dwa pisma spółki "C" Sp. z o.o. podpisane przez Prezesa Zarządu W.K. zawierające kopie pisma z dnia 11 sierpnia 2020 r. Jedna z tych kopii była podpisana zgodnie z wezwaniem. Obydwa pisma były identyczne w swej treści. W ww. piśmie strona wskazała, iż jej zdaniem wezwanie organu nie miało na celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy a jest próbą ustalenia za pomocą uczestników, ważnych okoliczności w sprawie i narusza przepisy postępowania określone w art. 7 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Nie przedstawiając żadnych dodatkowych wyjaśnień i dowodów w zakresie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zajęcie, w dniach od 11 lipca 10 grudnia 2019 r. bez zezwolenia zarządcy drogi części pasa drogowego drogi gminnej ulicy [...] w G. . "B" Sp. z o.o. Sp. k. nie usunęła wymaganych braków formalnych. W dniu 5 października 2020 r. wpłynęło pismo spółki "E" Sp. z o.o. informujące organ, iż podmiotem, któremu został udostępniony lokal położony przy ul. [...] w celu prowadzenia "D" jest "B" Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą przy ul. [...] . Ponadto spółka "E" Sp. z o.o. udzieliła informacji, iż umowa najmu została zawarta w dniu 1 lipca 2019 r. na czas oznaczony od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. Organ pierwszej instancji wskazał dalej, że W.K. nie stawił się w dniu 20 listopada 2020 r., na przesłuchanie strony mimo prawidłowego zawiadomienia. Natomiast w dniu 29 grudnia 2020 r. wpłynęło niepodpisane pismo spółki "B" Sp. z o.o. Sp. k. wnoszące o umorzenie prowadzonego postępowania. Organ wskazał, ze w dniu 17 lutego 2021 r. przeprowadził kolejną wizję w terenie w sprawie zajęcia w dniach 11 lipca -10 grudnia 2019 r. bez zezwolenia zarządcy drogi części pasa drogowego drogi gminnej ulicy [...] w G. poprzez umieszczenie w nim dwóch banerów reklamowych o treści [...] o powierzchni 14,40 m2 każdy (łącznie 28,80 m2) i naliczenia z tego tytułu kary pieniężnej. Przedstawiciele spółki "B" Sp. z o.o. Sp. k. pomimo zgłoszonych wątpliwości w zakresie powierzchni oraz prawidłowego zawiadomienia nie stawili się. Ponownego pomiaru odległości charakterystycznych elementów zagospodarowania pasa drogowego na których umieszczone były reklamy dokonano dalmierzem Leica Disto S910 (a w przypadku lokalizacji nr 1 - również miarką). Organ podkreślił, że ponowne pomiary potwierdziły prawidłowość dokonanych wcześniej pomiarów powierzchni reklam jak i zostały one dokonane z korzyścią dla strony, gdyż odległości między punktami, na których umieszczono reklamy są w rzeczywistości większe, niż stwierdzone wymiary reklam. Długość odcinka pomiędzy drzewami wynosi 8,963 m, wysokość pnia "zajęta" przez reklamę - 1,807 m, długość metalowej konstrukcji nad jezdnią wynosi 8,815 m, wysokość 1,849 m. Organ wskazał, że w dniu 5 marca 2021 r., po zawiadomieniu strony o zakończeniu postępowania dowodowego, wpłynęło pismo "B" Sp. z o.o. Sp. k. wnoszące o przeprowadzenie dowodu z pomiaru baneru reklamowego [...] oraz opinii biegłego geodety na okoliczność umiejscowienia nośnika reklamowego na pasie drogowym. Natomiast w dniu 9 marca 2021 r. wpłynęło pismo "C" Sp. z o.o., w którym zarzucono naruszenie przepisów postępowania poprzez nie zawiadomienie z odpowiednim wyprzedzeniem spółki "C" Sp. z o.o. o oględzinach (wizji w terenie), które odbyły się w dniu 17 lutego 2021 r. Następnie organ przedstawił przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (art. 4, art. 39, art. 40) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. (§ 1) w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazał również na § 4 uchwały Rady Miasta Gdańska Nr XXV/750/04 z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcia pasa drogowego dróg publicznych, których zarządcą jest Prezydent Miasta Gdańska na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, zgodnie z którym stawka opłaty za umieszczenie reklamy w pasie drogowym drogi gminnej wynosi - 2,30 zł/m2/dzień. Organ wskazał, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi ma charakter decyzji związanej. Przesłankami do jej wymierzenia jest ustalenie, że w pasie drogowym została umieszczona reklama i nastąpiło to bez zezwolenia zarządcy drogi. W ocenie organu przeprowadzone postępowanie wyjaśniające oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalają jednoznacznie stwierdzić, iż umieszczone przez spółkę "B" Sp. z o.o. Sp. k. (na działce nr [...] obręb [...]), dwa jednostronne banery reklamowe o treści [...] o łącznej powierzchni 28,80 m2 znajdowały się w pasie drogowym pomimo braku stosownego zezwolenia, to jest bez zezwolenia zarządcy drogi. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że w postępowaniu wszczętym z urzędu to organ powinien wyjaśnić okoliczności sprawy. W tym zakresie organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2010 r. (sygn. II OSK 1131/10) oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2021 r. (sygn. II SA/Kr 1215/20), w których stwierdzono, że strona nie jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. W ocenie organu wyjaśnienia "E" Sp. z o.o. dowodzą, że stroną zajmującą pas drogowy ul. [...] w G. bez zezwolenia zarządcy drogi jest spółka "B" Sp. z o.o. Sp. k. Świadczy o tym także paragon z dnia 5 września 2019 r. Organ podkreślił przy tym, że stroną w postępowaniu w sprawie zajęcia pasa bez zezwolenia poprzez umieszczenie reklamy jest jej właściciel. Ponadto organ wskazał, że podczas pierwszej kontroli legalności usytuowania reklam w pasie drogowym ul. [...] w G. przeprowadzonej w dniu 11 lipca 2019 r. dokonano prawidłowych pomiarów reklam umieszczonych w pasie drogowym. Reklama umieszczona pomiędzy drzewami miała wymiary 1,80 m x 8,00 m = 14,40 m2, baner umieszczony na metalowej konstrukcji miał takie same wymiary tj. 1,80 m x 8,00 m = 14,40 m2. Organ podkreślił, że dwukrotnie dokonał pomiaru powierzchni zajęcia pasa drogowego - przestrzeni gdzie umieszczone były przedmiotowe banery, bowiem w trakcie postępowania prowadzonego po przekazaniu sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku do ponownego rozpatrzenia reklamy nie były już umieszczone w pasie drogowym ul. [...]. Pomiary wykonane dalmierzem Leica Disto S910 wykazały z kolei prawidłowość pomiarów dokonanych podczas pierwszej kontroli, a nawet z niewielką korzyścią dla strony, gdyż długość odcinka pomiędzy drzewami na których umieszczony był baner wynosi 8,963 m, wysokość pnia "zajęta" przez reklamę - 1,807 m, długość odcinka metalowej konstrukcji nad jezdnią wynosi 8,815, wysokość -1,849 m. Organ odnosząc się do zarzutu uchybienia przepisom postępowania poprzez nie zawiadomienie z odpowiednim wyprzedzeniem spółki "C" Sp. z o.o. o oględzinach (wizji w terenie), które odbyły się w dniu 17 lutego 2021 r., wskazał, że "C" Sp. z o.o. została zawiadomiona o tym, że to "B" Sp. z o.o. Sp. k. zajmowała pas drogowy drogi gminnej ul. [...] w G. bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie w nim dwóch banerów reklamowych o treści [...] o powierzchni 14,40 m2 każdy (łącznie 28,80 m2) w dniach 11 lipca – 10 grudnia 2019 r. W ocenie organu udział "C" Sp. z o.o. w tej czynności byłby bezcelowy, skoro spółka ta nie zgłaszała wątpliwości w zakresie pomiaru, i jak ustalono wcześniej, nie będzie podlegała karze. Organ stwierdził, że w związku ze związanym charakterem decyzji wymierzającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego nie ma w sprawie zastosowania art. 189d ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego zawierający przesłanki jakie organ powinien brać pod uwagę wymierzając administracyjną karę pieniężną. Kwestia ta jest uregulowana w ustawie o drogach publicznych. Natomiast wysokość kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zależna jest bowiem jedynie od stawki opłaty ustalonej przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, powierzchni i terminu zajęcia. Organ nie dopatrzył się przesłanek odstąpienia od nałożenia kary wymienionych w 189f § 1 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy. W ocenie organu waga naruszenia nie jest znikoma. Przeciwna ocena byłaby możliwa, gdyby naruszenie prawa było związane z ochroną istotnego interesu strony bądź wystąpieniem sytuacji, w której strona podejmuje działania wprawdzie bezprawne, ale w celu zapewnienia ważnych potrzeb egzystencjalnych. Strona, umieszczając banery reklamowe promujące prowadzoną przez siebie działalność, czerpała korzyści finansowe. Naruszenie trwało przez stosunkowo długi okres, to jest 103 dni. Strona za to samo zachowanie nie została ukarana inną prawomocną decyzją. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą również przesłanki działania siły wyższej, o której mowa w art. 189e ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Końcowo organ podniósł, że postępowanie w sprawie wymierzenia kary "C" Sp. z o.o. za umieszczenie banerów reklamowych stało się bezprzedmiotowe bowiem spółka ta nie umieściła przedmiotowych banerów w pasie drogowym ul. [...] w G. . Tym samym nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., a zatem prowadzenie postępowania w sprawie wymierzenia temu podmiotowi kary pieniężnej stało się bezprzedmiotowe. Po rozpoznaniu odwołania, zaskarżoną decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy przedstawił w sposób szczegółowy dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu. Następnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2. 2a lub 2c. Organ przedstawił także treść przepisów art. 4 pkt 1 i art. 49 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Organ odwoławczy wskazał, że z zapisów ustawy o drogach publicznych oraz utrwalonego orzecznictwa wynika, że odpowiedzialność administracyjna za nieuprawnione zajęcie pasa drogowego ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy sprawcy, albowiem ustawową przesłankę nałożenia kary pieniężnej stanowi faktyczne zajęcie pasa drogowego. Niezależnie od tego, w jaki konstrukcyjnie sposób reklama jest zamontowana, a więc czy znajduje się na budynkach, czy jest przymocowana do słupa energetycznego, słupa oświetlenia ulicznego, rynny budynku, czy też znajduje się na specjalnej dla reklam konstrukcji w postaci słupa z tablicą reklamową, czy jest na powierzchni wiaty przystankowej, kiosku ruchu, na wiadukcie, czy jakimkolwiek innym obiekcie budowlanym znajdującym się w pasie drogowym - wymaga pozwolenia właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z KRS nr [...] wynika, że aktualnie skarżąca Spółka działa pod firmą "A" Sp. z o.o. Sp. k. Wspólnikiem nie będącym komandytariuszem, reprezentującym spółkę jest "C" Sp. z o.o., którego prezesem zarządu jest W.K. , osoba, która podpisała wniesione odwołanie. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo wymierzył skarżącej spółce "B" Sp. z o.o. Sp. k. karę za zajęcie pasa drogowego oraz umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe wobec podmiotu "C" Sp. z o.o. z siedzibą w G.. Z zebranego w sprawie materiału dowodnego (mapy z zaznaczonym przebiegiem pasa drogowego - załącznik do protokołu z dnia 11 lipca 2019 r.) wynika bowiem, iż przedmiotowe banery zajmowały pas drogowy ulicy [...] w G. . Lokalizacja banerów została ustalona na podstawie zdjęć dołączonych do protokołu z kontroli, oględzin oraz została naniesiona na mapę ewidencyjną. Analiza wskazanych dokumentów nie budzi wątpliwości co do lokalizacji banerów. W aktach sprawy brak jest z kolei dokumentów, z których wynikałoby, iż zarządca drogi ustalił w decyzji administracyjnej warunki zajęcia pasa drogowego na przedmiotowe reklamy. Spółka nie przedstawiła rzeczonej zgody na zajęcia pasa drogowego we wskazanym w decyzji okresie. Organ odwoławczy wskazał dalej, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w okresie od 1 lipca do 10 grudnia 2019 r. lokal przy ul. [...] był wynajmowany przez skarżącą Spółkę "B" Sp. z o.o. Sp.k. i prowadzona tam była "D" (min. oświadczenie Spółki "E" , paragon fiskalny z 5 września 2019 r.). Także strona w odwołaniu (na stronie 3) wskazała, iż 5 września 2019 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie "D". Wcześniej, to jest przed 6 września 2019 r. działalność taką prowadziła "C" Sp. z o.o. Kolegium podkreśliło, iż niniejsze postępowanie dotyczy jedynie okresu od 11 lipca 2019 r. do 10 grudnia 2019 r. , a nie okresów wcześniejszych. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo organ pierwszej instancji ustalił, iż do zajęcia doszło w okresie od 11 lipca 2019 r. do 10 grudnia 2019 r. Analiza protokołów z kontroli legalności usytuowania reklam w pasie drogowym ulicy [...] z dnia: 11 lipca 2019 r., 30 lipca 2019 r., 8 sierpnia 2019 r., 13 sierpnia 2019 r. oraz 10 grudnia 2019 r. prowadzi do wniosku, iż zdjęcia wykonane w powyższym okresie przedstawiają te same reklamy, w ten sam sposób umocowane do drzewa jak i do konstrukcji stalowej. Organ odwoławczy zaznaczył, że przedmiotowe banery nie tylko reklamowały prowadzoną przez skarżącą spółkę działalność, ale także wskazywały drogę do miejsca prowadzenia działalności (strzałki na banerach), co świadczy o tym, że były bezpośrednio związane z prowadzoną tam działalnością. Tym samym w ocenie organu spółka faktycznie zajmowała pas drogowy, a więc korzystała z niego w sposób bezprawny. Organ pierwszej instancji nie musiał codziennie w powyższym okresie fotografować ww. reklam, aby ustalić czasokres zajęcia pasa drogowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki w toku postępowania nie przeprowadziła ona przeciwdowodu wskazującego, iż reklamy wisiały tylko w wymienionych dniach, a potem były zdejmowane i ponownie zakładane akurat wtedy, gdy pracownik organu przeprowadzał oględziny. Zdaniem organu odwoławczego powierzchnia zajętego pasa drogowego została ustalona prawidłowo. Organ wskazał, że opłatę za zajęcie pasa drogowego ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Prawidłowo organ pierwszej instancji zbadał powierzchnię pasa drogowego zajętą przez rzut poziomy powierzchni reklamy. Tym samym w ocenie organu odwoławczego niezasadne są zarzuty, iż organ powinien użyć do wskazanych pomiarów urządzenia do pomiaru tkanin. Organ odwoławczy wskazał, iż urządzenia, którymi posłużył się organ pierwszej instancji w postaci dalmierza jak i miary aby ustalić powierzchnię zajęcia pasa drogowego były wystarczające. Organ odwoławczy stwierdził nadto, iż organ był uprawniony przeprowadzić oględziny mimo fizycznego braku banerów korzystając z zebranego wcześniej materiału dowodowego. Brak banerów podczas oględzin 17 lutego 2021 r. nie przesądza bowiem o obowiązku umorzenia postępowania w całości. Organ odwoławczy nie zgodził się nadto z twierdzeniami skarżącej spółki, że powierzchnia zajęcia pasa drogowego nie została ustalona przez organ pierwszej instancji w sposób odmienny i dowolny. Organ wydając zaskarżoną decyzję przyjął z korzyścią dla strony, iż powierzchnia zajęcia to 1,8m x 8m = 14,4 m2 x 2 = 28,80m2, tak jak ustalono podczas pierwszej kontroli. Organ odwoławczy podkreślił, że podczas późniejszych kontroli oraz podczas oględzin używając dalmierza oraz miary, którą posługiwało się jak widać na zdjęciach parę osób, uzyskano powierzchnię zajęcia większą o kilka centymetrów. Organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował w tym zakresie art. 40 ust. 10 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 jest traktowane jak zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Organ ustalając wysokość kary prawidłowo zastosował uchwałę nr XXXIV/879/21 Rady Miasta Gdańska z 25 marca 2021 r. zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych, których zarządcą jest Prezydent Miasta Gdańska na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz. Urz. Woj. Pom z 2021 r. poz. 1385), to jest uchwałę nr XXV/750/04 Rady Miasta Gdańska z 24 czerwca 2004 r. Organ prawidłowo zastosował stawkę za zajęcie 2,30 zł - zajęcie pasa drogowego drogi gminnej przez pozostałe reklamy (zgodnie z § 4 uchwały). Opłata została ustalona w prawidłowej wysokości zgodnie z wyliczeniem: 28,8 m2 x 2,30 zł/m2 x 103 dni x dziesięciokrotność opłaty za zajęcie pasa drogowego = 68.227,20 zł. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo umorzył nadto postępowanie wobec "C" Sp. z o.o. jako bezprzedmiotowe zgodnie z art. 105 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji pismem z 3 grudnia 2020 r. poinformował bowiem "C" Sp. z o.o., iż w toku postępowania ustalono, iż to Spółka "C" Sp. z o.o. Sp. k zajmowała pas drogowy w okresie od 11 lipca - 10 grudnia 2019 r. Następnie "C" Sp. z o.o. pismem z 18 lutego 2021 r. została poinformowana o dokonanych oględzinach oraz pouczono ją o uprawnieniach wynikających z art. 10 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Zdaniem organu odwoławczego brak zawiadomienia "C" Sp. z o.o. o terminie oględzin w dniu 17 lutego 2021 r. nie stanowi naruszenia jej uprawnień wynikających z art. 79 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy organ uznał, iż strona była o tym powiadomiona, że to nie ona dokonała zajęcia pasa drogowego. Niepowiadomienie strony nie rodzi dla niej w tym wypadku jakichkolwiek negatywnych konsekwencji i nie narusza jej uprawnień. Odnośnie zarzutu strony, że z uwagi na COVID przesłuchanie powinno odbyć się za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość organ odwoławczy stwierdził, że gdyby skarżąca spółka chciała uczestniczyć w przeprowadzeniu powyższego dowodu powinna zgłosić taką inicjatywę podczas toczącego się postępowania. Obecnie zarzut ten ma na celu jedynie przedłużenie postępowania. Organ pierwszej instancji w odpowiedzi na odwołanie wskazał zaś, że dysponuje wszelkimi środkami, aby przeprowadzić przesłuchanie stron w reżimie sanitarnym. Zdaniem organu odwoławczego stan faktyczny w sprawie został prawidłowo ustalony a tym samym nie naruszono art. 6, art. 7, art. 77, art. 78 i art.80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że organ pierwszej instancji rozpatrując sprawę prawidłowo odniósł się do działu IV ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych. Decyzja wydawana na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych jest tzw. decyzją związaną. W powyższym artykule wprost uregulowano przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania art. 189d ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego dotyczący okoliczności branych pod uwagę podczas wymierzania administracyjnej kary pieniężnej Organ odwoławczy uznał że w sprawie nie mają również zastosowania przesłanki określone w art. 189f § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, przy spełnieniu których organ administracji odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu. Strona umieściła banery reklamowe promujące swoją działalność, wskazujące do niej drogę i tym samym czerpała z tego korzyści finansowe. Powyższe banery wisiały przez dłuższy czas, to jest przez okres 103 dni i tym samym nie można uznać, iż waga naruszenia jest znikoma. W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił także z urzędu, iż za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ. Także z akt organu pierwszej instancji nie wynika, iż przesłanki z art. 189f § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w sprawie zostały spełnione. W sprawie nie zachodzą także przesłanki działania siły wyższej wskazane w art. 189e ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" Sp. z o.o. Sp. k. zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: - art. 8 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 6 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 541) i § 5 pkt 7) rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz. U. z 2017 r., poz. 885), poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało uznaniem, że: a) pomiar banera reklamowego nr 1, wykonanego z tkaniny, zawieszonego pomiędzy drzewami przy ul. [...] , w dniu 11 lipca 2019 r. bez narzędzi umożliwiających określenie powierzchni tej reklamy został dokonany prawidłowo; b) baner reklamowy nr 2, zawieszony na konstrukcji metalowej przy ul. [...] jest tej samej wielkości co baner reklamowy nr 1, w sytuacji braku pomiaru banera nr 2 w dniu 11 lipca 2019 r.: c) użycie dalmierza Leica Disto S910 do pomiaru przestrzeni pomiędzy drzewami oraz konstrukcji metalowej w dniu 17 lipca 2020 r. było wystarczające, podczas gdy pomiar winien być dokonany przy użyciu przyrządu do pomiaru długości tkanin, podlegającego prawnej kontroli metrologicznej w zakresie legalizacji ponownej; - art. 40 ust. 6 i ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2068) poprzez jego błędną wykładnię, co skutkowało dokonaniem w dniu 17 lipca 2020 r. pomiaru przestrzeni pomiędzy drzewami oraz konstrukcji stalowej, które według organu drugiej instancji zajmowane były przez banery reklamowe, podczas gdy zgodnie z dyspozycją cytowanego przepisu pomiar powinien obejmować powierzchnię reklamy, jako składnika niezbędnego do ustalenia wysokości kary pieniężnej; - art. 2 pkt 1 i art. 43 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało przeprowadzaniem pomiarów geodezyjnych przez osoby nieuprawnione, podczas gdy wyżej cytowane przepisy nakładają obowiązek posiadania uprawnień zawodowych w zakresie geodezyjnych pomiarów podstawowych i redakcji map. 2. naruszenie przepisów postępowania, to jest: - art. 28 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 77 oraz 105 tej ustawy poprzez uznanie, że umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie w części dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej "C" Sp. z o.o. (KRS [...]) jest zasadne, podczas gdy organy orzekające nie rozstrzygnęły, kto dokonał zajęcia pasa drogowego oraz kto jest właścicielem przedmiotowego banera reklamowego, a ustaliły jedynie jaki podmiot zajmował lokal przy ul. [...] ; - art. 6 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego i art. 7 tej ustawy w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 78 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak podjęcia przez organ drugiej instancji wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez: a) brak merytorycznego odniesienia się do zarzutów skarżącej w odwołaniu od decyzji organu I instancji w szczególności dotyczących naruszenia art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach, stwierdzając lakonicznie, że powierzchnia została "ustalona prawidłowo", a urządzenia którymi się posłużył organ I instancji "były wystarczające"; b) brak wykazania przez organ II instancji inicjatywy dowodowej celem wyjaśnienia sprawy, w tym zwrócenia się do Głównego Urzędu Miar o zajęcie stanowiska czy do pomiaru tkanin może służyć inny przedmiot niż użyty w ustawie i rozporządzeniu a służący do naliczenia opłaty; c) utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wyłącznie na podstawie pomiarów z dnia 11 lipca 2019 r., wykonanych bez użycia należytych przyrządów do pomiaru tkanin, a także pomimo braku udowodnienia dokonania w dniu 11 lipca 2019 r. pomiaru banera na konstrukcji metalowej; d) braku ustalenia podmiotu, który dokonał zajęcia pasa drogowego, a jedynie ustalenie spółki, która w dniu 5 września 2019 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie "D" co jest o tyle istotne, że przed 6 czerwca 2019 r. pod tym adresem działalność gospodarczą w tym samym zakresie prowadziła spółka "C" Sp. z o.o. z siedzibą w G., podczas gdy organ winien ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie nałożenia kary pieniężnej, to jest ustalić fakt zajęcia pasa przez obiekt, podmiot, który dokonał zajęcia, brak stosownego zezwolenia, powierzchnię zajętego pasa i liczbę dni zajmowania pasa bez zezwolenia; - art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie przez organ administracji publicznej, że zajęto pas drogowy w okresie od 11 lipca 2019 r. do 10 grudnia 2019 r., w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że banery były rozwieszone przez 5 dni, to jest w dniach: 11 lipca 2019 r., 30 lipca 2019 r., 8 sierpnia 2019 r., 13 sierpnia 2019 r. oraz w dniu 10 grudnia 2019 r. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1) dopuszczenie i przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dowodu z dokumentów: - odpisu pisma z dnia 31 stycznia 2022 r. "A" Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w G. do Głównego Urzędu Miar; - odpisu pisma z dnia 21 lutego 2022 r. Prezesa Głównego Urzędu Miar na fakt, że (i) przyrządy do pomiaru długości tkanin podlegają prawnej kontroli metrologicznej w zakresie legalizacji ponownej, w konsekwencji urządzenie, które nie podlega legalizacji nie może być użyte do pomiaru tkanin, a także że (ii) Główny Urząd Miar nie wydał żadnego upoważnienia do legalizacji ponownej przyrządów do pomiaru długości tkanin; 2) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także, na podstawie art. 135 tej ustawy, o rozważenie uchylenia w całości decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że okolicznością istotną w sprawie nałożenia kary pieniężnej z art. 40 ustawy o drogach publicznych jest m.in. powierzchnia zajętego pasa. W ocenie skarżącej do pomiaru baneru reklamowego wykonanego z tkaniny z tworzywa sztucznego, na którą bezpośrednio nadrukowuje się treść reklamy, winno być użyte urządzenie podlegających prawnej kontroli metrologicznej w zakresie legalizacji ponownej, stosownie do treści art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach. Ten argument został podkreślony w piśmie Głównego Urzędu Miar z dnia 21 lutego 2022 r. Skarżąca zarzuciła organowi drugiej instancji pominięcie tego argumentu. Skarżąca podniosła, że w piśmie z dnia 21 lutego 2022 r. Główny Urząd Miar przyznał, że nie wydał żadnego upoważnienia do legalizacji ponownej przyrządów do pomiaru długości tkanin, tym w ocenie skarżącej organy obu instancji nie mogły uznać, że użyte urządzenie - dalmierz Leica Disto S910 - było urządzeniem właściwym do dokonania pomiaru tkaniny, celem nałożenia kary pieniężnej. W ocenie skarżącej administracyjna kara pieniężna jest niepodatkową należnością budżetową, a tym samym wypełnia dyspozycję art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o miarach. Skarżąca poddała nadto w wątpliwość pomiar baneru reklamowego zawieszonego na konstrukcji metalowej bowiem dokonanie tego pomiaru bez urządzeń pomagających zbliżyć się do nośnika narażałoby pracownika na upadek z dużej wysokości. W protokole z dnia 11 lipca 2019 r. nie dokonano żadnej adnotacji jakoby pracownik korzystał z pomocy kogokolwiek lub używał specjalistycznych urządzeń umożliwiających mu dostęp do banera zawieszonego na konstrukcji metalowej. Skarżąca podniosła, że użycie do pomiaru przestrzeni pomiędzy drzewami oraz konstrukcji metalowej w dniu 17 lipca 2020 r. dalmierza Leica Disto S910 nie spełnia wymogów określonych w wyżej wymienionych przepisach ustawy - Prawo o miarach, a działania te nie są zgodne z przepisami art. 40 ust. 6 i 12 ustawy o drogach publicznych. Przepisy te nie pozwalają organowi zastąpić "powierzchni reklamy" "potencjalną powierzchnią zajmowaną przez nośnik reklamowy". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w decyzji z dnia 1 czerwca 2020 r. wskazało działania jakie powinien podjąć organ. Jednakże Prezydent Miasta Gdańska nie zastosował się do wytycznych, a działaniem swoich przedstawicieli jedynie podważył swoją wiarygodność. Skarżąca podkreśliła, że organ pierwszej instancji trzykrotnie uzyskiwał inny wymiar nośnika reklamowego (w tym dwukrotnie dokonując pomiaru pustej przestrzeni a nie nośnika reklamowego). Skarżąca zarzuciła również organom obu instancji naruszenie art. 2 pkt 1 i art. 43 pkt 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, podkreślając przy tym, że istotą definicji zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych jest wydzielenie liniami granicznymi gruntu, który stanowi pas drogowy. W ocenie skarżącej ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby wykazano w sposób nie budzący wątpliwości, że banery reklamowe znajdowały się w pasie drogi publicznej. W aktach sprawy nie ma stosownego urzędowego dokumentu geodezyjnego określającego linie graniczne pasa drogowego oraz kolizję, umieszczonego rzekomo w pasie drogowym baneru z tymi liniami, pozwalającego stwierdzać niewątpliwe przypadek zajęcia tego pasa drogowego. Zdaniem skarżącej organ pierwszej instancji naruszył także art. 10 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 15zzzzzn pkt 3) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) poprzez wzywanie strony do osobistego stawiennictwa w okresie stanu epidemii oraz przeprowadzanie licznych bezcelowych wizji w terenie, podczas gdy obowiązujące przepisy umożliwiały przesłuchanie strony oraz złożenie niezbędnych wyjaśnień za pośrednictwem transmisji audiowizualnej. W ocenie skarżącej z zebranego materiału dowodowego wynika, że banery były rozwieszone wyłącznie przez 5 dni, to jest w dniach: 11 lipca 2019 r., 30 lipca 2019 r., 8 sierpnia 2019 r., 13 sierpnia 2019 r. oraz 10 grudnia 2019 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska w sprawie. W dniu 14 października 2022 r. doręczono uczestnikowi postępowania "A" Sp. z o.o. odpis skargi oraz kopię odpowiedzi organu na skargę. Uczestnik postępowania nie przedstawił swojego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a) – c)), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu skarżąca uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej za zajęcie, w dniach od 11 lipca – 10 grudnia 2019 r. bez zezwolenia zarządcy drogi, części pasa drogi gminnej ul. [...] w G. poprzez umieszczenie dwóch jednostronnych banerów reklamowych o treści opisanej w decyzji. Materialną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej powoływanej w skrócie jako "u.d.p."), zawierającej regulacje prawne dotyczące zarówno dróg publicznych, jak i wewnętrznych. W ocenie Sądu organy administracji publicznej prawidłowo uznały, że w realiach sprawy należy wymierzyć skarżącej spółce karę za zajęcie pasa drogowego oraz umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe wobec podmiotu "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G.. Z zebranego w sprawie materiału dowodnego (mapy z zaznaczonym przebiegiem pasa drogowego - załącznik do protokołu z 11 lipca 2019 r.) wynika bezsprzecznie, iż przedmiotowe banery zajmowały pas drogowy ulicy [...] w G. . Lokalizacja banerów została ustalona na podstawie zdjęć dołączonych do protokołu z kontroli, oględzin oraz została naniesiona na mapę ewidencyjną. Analizy ww. dokumentów nie budzą wątpliwości w zakresie lokalizacji banerów. W aktach sprawy brak jest z kolei dokumentów z których wynikałoby, iż zarządca drogi ustalił w decyzji administracyjnej warunki zajęcia pasa drogowego na przedmiotowe reklamy. Spółka nie przedstawiła rzeczonej zgody na zajęcie pasa drogowego we wskazanym w decyzji okresie. Organ odwoławczy zasadnie wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bezsprzecznie, że w okresie od 11 lipca - 10 grudnia 2019 r. lokal przy ul. [...] był wynajmowany przez skarżącą Spółkę (dawniej "B" Sp. z o.o. Sp.k.) i prowadzona tam była "D". Okoliczność te potwierdza wprost znajdujące się w aktach oświadczenie "E" Sp. z o.o. z dnia 28 września 2020 r., w którym wprost wskazano, że skarżąca jest dysponentem ww. lokalu na mocy umowy najmu zawartej w dniu 1 lipca 2019 r. na okres 1 lipca 2019 r. – 31 grudnia 2024 r. W realiach sprawy organy odniosły się prawidłowo do okresu zajęcia 11 lipca - 10 grudnia 2019 r. Analiza protokołów z kontroli legalności usytuowania reklam w pasie drogowym ulicy [...] z dnia: 11 lipca 2019 r., 30 lipca 2019 r., 8 sierpnia 2019 r., 13 sierpnia 2019 r. oraz 10 grudnia 2019 r. prowadzi do wniosku, iż zdjęcia wykonane w powyższym okresie przedstawiają te same reklamy, w ten sam sposób umocowane do drzewa jak i do konstrukcji stalowej. Co ważne, przedmiotowe banery nie tylko reklamowały prowadzoną przez skarżącą Spółkę działalność, ale także wskazywały drogę do miejsca prowadzenia działalności (strzałki na banerach), co świadczy o tym, że były bezpośrednio związane z prowadzoną tam działalnością. Tym samym Spółka faktycznie zajmowała pas drogowy, a więc korzystała z niego w sposób bezprawny. Organ pierwszej instancji, co oczywiste, nie musiał codziennie w powyższym okresie fotografować wskazanych banerów reklam, aby ustalić dokładny czasokres zajęcia pasa drogowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki w toku postępowania spółka nie przeprowadziła przeciwdowodu wskazującego, iż reklamy wisiały tylko w wymienionych dniach, a potem były zdejmowane i ponownie zakładane akurat wtedy gdy pracownik organu przeprowadzał oględziny. W ocenie Sądu założenie przedstawione w tej materii przez spółkę, ograniczające czasowo umiejscowienie spornych banerów pozbawione jest racjonalnych podstaw. Zdaniem Sądu powierzchnia zajętego pasa drogowego została ustalona prawidłowo. Organ wskazał bowiem, że opłatę za zajęcie pasa drogowego ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W ocenie Sądu niezasadne są zarzuty, iż organ powinien użyć do pomiarów banerów urządzenia do pomiaru tkanin. W realiach sprawy nie ma bowiem mowy o tym aby sporne banery traktować jako tkaniny. Organ odwoławczy wskazał nadto zasadnie, iż urządzenia, którymi posłużył się organ pierwszej instancji do pomiaru spornych banerów w postaci dalmierza jak i miary aby ustalić powierzchnię zajęcia pasa drogowego były wystarczające. Treść pisma Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 21 lutego 2022 r. w zakresie odnoszącym się do dalmierzy w żaden sposób nie podważa powyższych rozważań organu odwoławczego. Skarżąca z treści tego pisma wyprowadza zaś wadliwe wnioski. Mając na uwadze zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy zasadnym jest nadto twierdzenie, że ponownie rozpoznając sprawę pracownicy organu pierwszej instancji mogli przeprowadzić oględziny mimo fizycznego braku banerów. Ich brak podczas oględzin dokonanych w dniu 17 lutego 2021 r. nie przesądzał bowiem w żadnej mierze o obowiązku umorzenia postępowania z uwagi na to, że na wcześniejszym etapie postępowania zgromadzony został materiał dowodowy. Ustalenia poczynione w trakcie powyższych oględzin zostały należycie z tym materiałem skorelowane. Należy przy tym zauważyć, że ustalenia w kwestii powierzchni banerów przyjęto w korzyścią dla skarżącej, w korelacji do danych z pierwszego pomiaru. Organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował w tym wypadku art. 40 ust. 10 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 jest traktowane jak zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Organ ustalając wysokość nałożonej kary prawidłowo zastosował uchwałę Rady Miasta Gdańska z 25 marca 2021 r. nr XXXIV/879/21 zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych, których zarządcą jest Prezydent Miasta Gdańska na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2021 r., poz. 1385), to jest uchwałę Rady Miasta Gdańska z 24 czerwca 2004 r. nr XXV/750/04. Organ prawidłowo zastosował stawkę za przedmiotowe zajęcie 2,30 zł - zajęcie pasa drogowego drogi gminnej przez pozostałe reklamy (§ 4 uchwały). Opłata została ustalona w prawidłowej wysokości zgodnie z wyliczeniem: 28,8m2 x 2,30 zł/m2 x 103 dni x 10 - opłaty za zajęcie pasa drogowego = 68.227,20 zł. Tym samym zarzuty podniesione w punkcie I petitum skargi uznać należy za niezasadne. W ocenie Sądu organ pierwszej instancji prawidłowo umorzył nadto postępowanie wobec "C" Sp. z o.o. jako bezprzedmiotowe zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. Organ pierwszej instancji pismem z 3 grudnia 2020 r. poinformował podmiot "C" Sp. z o.o., iż w toku postępowania ustalono, iż to Spółka "C" Sp. z o.o. Sp.k zajmowała pas drogowy w okresie od 11 lipca - 10 grudnia 2019 r. Następnie "C" Sp. z o.o. pismem z 18 lutego 2021 r. została poinformowana o dokonanych oględzinach oraz pouczono ją o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Zdaniem Sądu brak zawiadomienia "C" Sp. z o.o. o terminie oględzin wyznaczonych na dzień 17 lutego 2021 r. nie stanowił naruszenia jej uprawnień wynikających z art. 7,9 k.p.a. w sytuacji gdy organ uznał iż strona była powiadomiona o tym, że to nie ten podmiot dokonał zajęcia pasa drogowego. Niepowiadomienie tej strony postępowania nie spowodowało dla niej jakichkolwiek negatywnych konsekwencji. Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia art. 6, art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechanie jego zgromadzenia, jak również niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy uznać należy, że zarzuty te również nie zasługują na uwzględnienie. Akta administracyjne przedstawione Sądowi wskazują, że materiał dowodowy zgromadzony w prowadzonym postępowaniu był kompletny i pozwolił na dokonanie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Stronie skarżącej zapewniono przy tym czynny udział w każdym stadium postępowania, a argumentacja przedstawiona w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji jest w ocenie Sądu wyczerpująca i w pełni przekonująca. Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.