III SA/Gd 297/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2009 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 17 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę. Decyzją z dnia 27 maja 2008 r. Starosta , działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, art. 72 i 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, po rozpatrzeniu wniosku E. B. odmówił zarejestrowania samochodu osobowego marki Toyota Avensis 2.0 DT nr [...] posiadającego kierownicę po prawej stronie. Decyzję swoją organ I instancji uzasadnił brzemieniem § 9 ust. 2 w/w rozporządzenia jak i względami bezpieczeństwa obowiązującymi w kraju gdzie zasadą jest ruch prawostronny. Potwierdzeniem słuszności stanowiska organu miała być opinia rzeczoznawcy samochodowego nr 16/VII/06, dopuszczona jako dowód w sprawie postanowieniem z dnia 7 maja 2008 r. W następstwie odwołania wniesionego przez wnioskodawczynię Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 lipca 2008 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów przedmiotowa opinia rzeczoznawcy nie mogła stanowić istotnego dowodu w sprawie rejestracji pojazdu. Co więcej, § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia jak i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach nie stanowią podstawy do odmowy zarejestrowania w/w pojazdu. Nadto, dla rejestracji tak specyficznego pojazdu zastosowanie mają przepisy prawa wspólnotowego. W ocenie organu II instancji dyrektywa Rady Wspólnot Europejskich z dnia 8 czerwca 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i przyczep nie została w sposób prawidłowy implementowana do prawa krajowego. Efekt harmonizacji nie został osiągnięty, gdyż pojazd z układem kierowniczym po prawej stronie uzyskujący w Polsce świadectwo homologacji nie może być następnie zarejestrowany z uwagi na tą właśnie okoliczność. Ponownie rozpatrując kwestię rejestracji w/w pojazdu Starosta , działając w oparciu o art. 66 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia odmówił jego zarejestrowania. W uzasadnieniu organ I instancji ponownie powołał się na zapisy wskazywanych wcześniej rozporządzeń Ministra Infrastruktury jak i względy bezpieczeństwa, do których odwołuje się art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W ocenie organu umiejscowienie kierownicy po prawej stronie w polskich realiach stanowić może realne zagrożenie dla innych użytkowników dróg. Taka konstrukcja nie zapewnia bowiem dostatecznego pola widzenia kierowcy, utrudnia posługiwanie się urządzeniami pojazdu a w skrajnych przypadkach uniemożliwia bezpieczne wykonywanie manewrów. Tym samym interes społeczny (art. 7 k.p.a.) pojmowany jako konieczność podejmowania przez organy administracji działań zmniejszających liczbę potencjalnych wypadków drogowych nie może być przedkładany nad interes jednostkowy. Nadto nie przedłożenie nowego zaświadczenia z badania technicznego pojazdu do czego wnioskodawczyni została zobowiązana powoduje konieczność wydania decyzji odmownej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w następstwie ponownego odwołania E. B. decyzją z dnia 17 kwietnia 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji słusznie zakwestionował zaświadczenie o wyniku badania technicznego pojazdu z dnia 14 marca 2008 r. Powołano się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych odwołujące się do względów bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak i Konwencji wiedeńskiej o ruchu drogowym z dnia 8 listopada 1968 r. Zdaniem organu przepis § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, wskazujący, iż umieszczenie kierownicy po prawej stronie winno kwalifikować stan techniczny pojazdu jako niezadowalający, bezsprzecznie przemawia za odmową wydania zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego. Tym samym przedmiotowemu zaświadczeniu stwierdzającemu, że pojazd z kierownicą po prawej stronie spełnia wymagania techniczne należało - tak jak to uczynił organ I instancji - odmówić mocy dowodowej. Ta okoliczność stanowiła z kolei podstawę do odmowy rejestracji pojazdu w świetle art. 72 ust. 1 i art. 76 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Do przedmiotowej decyzji zgłoszone zostało zdanie odrębne członka składu orzekającego, w świetle którego zaprezentowana argumentacja patrząc na brzmienie przepisów wykonawczych jest niewystarczająca aby zakwestionować moc dowodową zaświadczenia wydanego przez uprawnionego diagnostę w dniu 14 marca 2008 r. Po pierwsze, wskazywane w uzasadnieniu decyzji przepisy odnosząc się do pojazdów z kierownicą po prawej stronie nie uniemożliwiają takim pojazdom uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium RP. Wskazano przy tym na brzmienie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262, z późn. zm.), w myśl którego kierownica w pojeździe o liczbie kół większej niż trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h, nie powinna być umieszczona po prawej stronie pojazdu. Zdaniem autora zdania odrębnego użytego w tym przepisie wyrażenia " kierownica nie powinna" nie można odczytywać jako równoważnego z zakazem takiego umieszczenia kierownicy w pojeździe. Za taką interpretacją przemawia też fakt dopuszczenia do uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium Polski zarejestrowanych za granicą pojazdów ( w tym pojazdu z kierownicą umieszczoną po prawej stronie), które odpowiadają warunkom technicznym określonym w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu w dniu 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 i 41), czy dopuszczenie do ruchu, w wyjątkowych i indywidualnych przypadkach, pojazdów z kierownicą umieszczoną po prawej stronie na podstawie udzielonego na mocy art. 67 ust. 1 ustawy zezwolenia Ministra Infrastruktury. Nadto w świetle wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 5 czerwca 2008 r. (C-170/07) zakwestionować należy obowiązek przeprowadzania badania technicznego pojazdu rejestrowanego w Polsce, który był uprzednio zarejestrowany w innym państwie członkowskim. Tym samym organy administracji publicznej zamiast a limine kwestionować przedłożone zaświadczenie winny były wezwać do przedłożenia zaświadczenia z innego państwa członkowskiego, które potwierdzałoby, że pojazd przeszedł stosowne badania techniczne. Taki materiał byłby dopiero bazą do wydania orzeczenia w przedmiocie rejestracji pojazdu. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia naruszają zaś obowiązek należytego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego określony w dyspozycji art. 77 § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E. B. wskazała, że brak jest jakichkolwiek przeciwwskazań do rejestracji spornego pojazdu a wydana decyzja jest w istocie niezgodna z prawem. Skarżąca wskazała na treść Konwencji o ruchu drogowym, jak również przepisy ustawy o ruchu drogowym ( art. 66, 67 ust. 1) oraz przepisy powołanych wcześniej rozporządzeń, które nie stanowią o zakazie uczestnictwa w ruchu drogowym na terenie Polski pojazdów z kierownicą umieszczoną po prawej stronie, tym samym nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania treści zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego z dnia z dnia 14 marca 2008 r. Nie można także uznać za zasadne wniosków płynących z opinii rzeczoznawcy samochodowego oraz wskazywanej przez organ statystki wypadków drogowych. Statystyka ta nie mówi bowiem, jaki odsetek kolizji odnosi się do samochodów z kierownicą po prawej stronie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując zasadność swej dotychczasowej argumentacji przemawiającej za tym, że w sprawie nie zostały spełnione wszystkie konieczne przesłanki warunkujące zarejestrowanie spornego pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o odmowie zarejestrowania należącego do E. B. pojazdu marki Toyota Avensis 2,0 DT, rok produkcji 1998 r. Wniosek o rejestrację dotyczył zakupionego w Wielkiej Brytanii pojazdu z kierownicą umieszczoną po prawej stronie. Rejestracji pojazdów dokonuje się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, przy czym chodzi o brzmienie ustawy w dacie wydania zaskarżonej decyzji - oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów ( tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. nr 186, poz. 1322). W myśl z art. 72 ust. 1 ustawy do wniosku o rejestracji dokonuje się na podstawie m.in. : 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2) karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3) wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji, jeżeli są wymagane; 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane; 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; W przypadku pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy za granicą, obowiązek przeprowadzenia badania technicznego wynika z treści art. 81 ust. 5 ustawy. Również w myśl § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu sprowadzonego z zagranicy jego właściciel dołącza do wniosku o rejestrację zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 227, poz. 2250 ze zm.) badanie techniczne pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą (przed rejestracją w kraju ) jest traktowane jako pierwsze. Przeprowadzane w oparciu o przepisy tego rozporządzenia badania polegają na sprawdzeniu, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w ustawie oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia oraz w przepisach o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, jeżeli pojazd jest przystosowany do przewozu tych towarów. W myśl art. 66 ust. 1 ustawy o ruchu drogowym pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego m.in. nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę ( pkt 1) oraz zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu ( pkt 5). Minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy ( art. 67 ust. 1 ustawy). Z kolei zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, kierownica w pojeździe o liczbie kół większej niż trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h, nie powinna być umieszczona po prawej stronie pojazdu. Dokonując wykładni tego przepisu, Sąd doszedł do odmiennego wniosku niż skarżąca, tj. że zawiera on nakaz umieszczenia w pojeździe kierownicy po lewej stronie. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano na różnicę w znaczeniu słowa " powinien" w języku potocznym i w języku prawnym. W tym ostatnim przypadku użyty w tekście aktu normatywnego zwrot "powinien" nie ma charakteru postulatywnego, lecz ma znaczenie "jest obowiązany", "musi" i zawsze tworzy on obowiązek dla adresata normy ( zob. np. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2009 r. II FZ 612/08 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Można przy tym dla przykładu wskazać szereg przepisów prawa, w których użyto słowa "powinna" i których interpretacja nie rodzi wątpliwości co do jego obligatoryjnego znaczenia. Art. 156 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata albo radcę prawnego, co bezspornie oznacza obowiązek sporządzenia kasacji przez jeden z uprawnionych podmiotów. Podobnie użyte w art. 46 § 1 powołanej ustawy sformułowanie: "Każde pismo powinno zawierać" stanowi o tym, jakie elementy musi zawierać pismo w postępowaniu sądowym, nie zaś jakie elementy może zawierać. Tym samym użyte w § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia sformułowanie, że kierownica w pojeździe nie powinna być umieszczona po jego prawej stronie oznacza, że nie może się ona tam znajdować, "a contrario" musi być umieszczona po lewej stronie pojazdu. Wskazać też należy, że wydawałoby się, iż zawarta w tym sformułowaniu negacja ("nie powinna") osłabia obligatoryjny jego charakter, jednak zdaniem Sądu nie ma ona w tym wypadku żadnego znaczenia dla treści słowa "powinna", użytego w analizowanym przepisie. W końcu należy stwierdzić, że rozumienie tego przepisu, tak jak to przedstawiła skarżąca i autor zdania odrębnego, oznaczałoby de facto, że położenie kierownicy w pojeździe może być dowolne, co w efekcie sprowadzałoby się do konkluzji, że regulacja zawarta w omawianym przepisie byłaby zbyteczna, bowiem w rzeczywistości niczego by nie regulowała. Z przyjętym w powołanym wyżej przepisie uregulowaniem koresponduje treść znajdującego się w Załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. pkt 5.1. W/w załącznik określa wykaz czynności kontrolnych oraz metody i kryteria oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzania badania technicznego, zaś zgodnie pkt. 5.1 umieszczenie kierownicy po prawej stronie w pojazdach o liczbie kół większej niż trzy, których prędkość jest większa niż 40 km/h jest jednym z kryteriów uznania stanu technicznego pojazdu za niezadowalający. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że brak jest w przepisach prawa przepisu, który dawałby podstawę do dokonania rejestracji pojazdu posiadającego kierownicę umieszczoną po prawej stronie. Konstrukcja takiego pojazdu nie spełnia warunków technicznych określonych w przepisach prawa. Organy dokonując rejestracji pojazdu, nawet dysponując – tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - zaświadczeniem o pozytywnym wyniku badania technicznego, nie mogły nie ustosunkować się do tak istotnego faktu, jak wynikająca z zaświadczenia informacja o odmiennej konstrukcji pojazdu. Tymczasem organy dokonujące rejestracji winny czuwać nad tym, by dopuszczone do ruchu pojazdy odpowiadały wymogom wskazanym w przepisach prawa. Dawało to zatem podstawę do zakwestionowania zaświadczenia i odmowy rejestracji ze wskazaniem jako głównej przyczyny prawostronnego usytuowania kierownicy. Wynika z powyższego, że w przypadku pierwszej rejestracji w kraju pojazdu zakupionego za granicą i przystosowanego konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego, przedstawienie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego przeprowadzonego w kraju czy też za granicą ( wraz z innymi dokumentami wymienionymi w art. 72 ust. 1 ustawy ) nie przesądza o możliwości rejestracji takiego pojazdu. Najistotniejszą bowiem kwestią jest w tym przypadku fakt, że konstrukcja takiego pojazdu w znaczny sposób różni się od konstrukcji pojazdów przystosowanych do ruchu prawostronnego. Różnice te nie polegają tylko na innym umieszczeniu kierownicy, choć ta jest najistotniejsza, ale m.in. również na innym układzie wycieraczek przedniej szyby, czy innym ustawieniu luster lamp. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, chcąc zarejestrować taki pojazd właściciel winien najpierw uzyskać zezwolenie ministra właściwego do spraw transportu na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy, o którym mowa w art. 67 ust. 1 prawa o ruchu drogowym. W myśl tego przepisu minister może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać pojazdy. Wprowadzenie tego przepisu umożliwia zatem wyrażenie zgody na poruszanie się po drogach pojazdów różniących się konstrukcyjnie od "typowych" samochodów – na fakt udzielania takich zezwoleń wskazano w skardze oraz w zdaniu odrębnym. Zatem zawsze, w przypadku chęci zarejestrowania samochodu, którego konstrukcja odbiega od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać pojazdy, jego właściciel musi przed rejestracją uzyskać zezwolenie, o którym mowa w art. 67 ust. 1 ustawy. Warto przy tym zauważyć, że uzyskanie takiego zezwolenia pozwala w pierwszej kolejności na rejestrację takiego pojazdu, zaś w perspektywie czasu umożliwia, przy dokonywaniu czasowych przeglądów technicznych, uzyskanie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego. Jak wskazano bowiem wcześniej, w dacie wydania zaskarżonej decyzji pojazdy z kierownicą umieszczoną po prawej stronie, z uwagi na brzmienie pkt 5.1 Załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. pozytywnego zaświadczenia uzyskać nie mogły. W tym stanie sprawy zarzuty skargi, w których zarzucono organom błędną interpretacją przepisów prawa materialnego należało uznać za niezasadne. Z kolei odnosząc się do twierdzenia o możliwości bezpośredniego stosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa wspólnotowego (dyrektyw), Sąd stwierdza, że taka możliwość w niniejszej sprawie nie występowała . W pierwszej kolejności należy wskazać, że z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wynika możliwość stosowania wprost przepisów dyrektyw wspólnotowych, uzależniając jednak zastosowanie norm dyrektywy od spełnienia co najmniej dwóch przesłanek: dyrektywa, której normy mają być stosowane bezpośrednio, nie została - mimo upływu terminu do implementacji - przetworzona do prawa krajowego oraz normy te muszą być na tyle precyzyjne i bezwarunkowe, że nadają się do zastosowania w konkretnym przypadku. Powyżej stwierdzono, że kwestia przedstawienia przez właściciela samochodu zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu nie ma podstawowego znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii rejestracji samochodu z kierownicą umieszczoną po prawej stronie, nadto takie zaświadczenie w niniejszej sprawie przedstawiono. Nie istniała zatem konieczność stosowania w sprawie wprost przepisów Dyrektywy Rady 96/96/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów. Warto w tym miejscu zauważyć, że uwzględniając wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 5 czerwca 2008 r. (C-170/07) wprowadzono do ustawy o duchu drogowym zmiany eliminujące obowiązek przeprowadzania badanie technicznego pojazdu rejestrowanego w Polsce, który był uprzednio zarejestrowany w innym państwie członkowskim. Jednak obowiązek przeprowadzenia takiego badania w odniesieniu do pojazdów przystosowanych konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego nadal pozostał. Ustawodawca skorzystał w tym przypadku z możliwości wynikających z art. 30 TWE, który pozwala państwu członkowskiemu wprowadzić, wbrew postanowieniom art. 28 i 29 TWE, ograniczenia lub zakazy uzasadnione m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz bezpiecznego. Nadto należało jeszcze ocenić czy rejestracji pojazdu z kierownicą umieszczoną po prawej stronie ( przy założeniu że posiada on zaświadczenie że przeszedł badania techniczne) można dokonać bezpośrednio na podstawie przepisów dyrektyw. Kwestie związane z układem kierowniczym zostały uregulowane w Dyrektywie Rady UE 70/311/EWG z 8 czerwca 1970r.w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep ( Dz.U.UE.L.70.133.10 ze zm.) oraz Dyrektywie Komisji 1999/7/WE z 26 stycznia 1999 r. dostosowującą do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/311/EWG odnoszącą się układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz.U.UE.L.99.40.36 ze zm.), jednak żadna z nich nie określa miejsca położenia kierownicy w pojeździe. Tym samym nie dają one podstaw do dokonania rejestracji pojazdów z kierownicą umieszczoną po prawej stronie. (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 22 kwietnia 2009 r. sygn. akt IISA/Ke 157/09 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącej, że poruszanie się pojazdu z kierownicą umieszczoną po prawej stronie w warunkach ruchu prawostronnego nie wpływa na pogorszenie bezpieczeństwa ruchu. Bezsporne jest, że wykonywanie przez samochód dostosowany konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego szeregu manewrów na drogach, na których obowiązuje ruch prawostronny jest znacznie utrudnione. Utrudnione jest przy tym prawidłowe obserwowanie drogi, a co za tym idzie pojazd taki zagraża bezpieczeństwu kierującego oraz innych uczestników ruchu drogowego. Dla ilustracji warto odwołać się do treści przepisu art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym, w myśl którego kierujący pojazdem obowiązany jest przed wyprzedzaniem upewnić się w szczególności, czy ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia komukolwiek ruchu. W przypadku pojazdu przystosowanego do ruchu lewostronnego wykonanie takiego manewru wiąże się z koniecznością obserwowania drogi przez szybę przednią od strony pasażera i całkowitego wysunięcia się poza pojazd wyprzedzany, co najczęściej łączy się z całkowitym przekroczeniem osi jezdni. Nie można się również zgodzić z twierdzeniem skarżącej, że argumentem przemawiającym za możliwością rejestracji przedmiotowego pojazdu jest fakt dopuszczenia do uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium Polski zarejestrowanych za granicą pojazdów ( w tym pojazdu z kierownicą umieszczoną po prawej stronie), które odpowiadają warunkom technicznym określonym w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu w dniu 8 listopada 1968 r. i czego potwierdzeniem w polskim prawie jest treść § 1 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Jak wynika ze wstępu do Konwencji jej celem jest ułatwienie międzynarodowego ruchu drogowego i zwiększenie bezpieczeństwa na drogach przez przyjęcie jednolitych zasad ruchu. Należy zatem zauważyć, że niniejsza sprawa nie dotyczy pojazdu w ruchu międzynarodowym. Strony Konwencji o ruchu drogowym zobowiązały się dopuścić do ruchu międzynarodowego na swoich terytoriach pojazdy samochodowe i przyczepy odpowiadające warunkom określonym w jej rozdziale III ( art. 3 ust. 3). Zawarty w tym rozdziale art. 46 stanowi, że każdy pojazd samochodowy powinien być wyposażony w wytrzymały układ kierowniczy, pozwalający kierującemu na łatwą, szybką i niezawodną zmianę kierunku ruchu pojazdu. Z kolei art. 7 ust. 1 Konwencji stanowi, że użytkownicy drogi powinni unikać wszelkiego zachowania, które mogłoby narazić na niebezpieczeństwo osoby albo wyrządzić szkodę własności publicznej lub prywatnej. Dokonując analizy cytowanych wyżej przepisów Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt. I OSK 63/08 stwierdził, że : "Wprawdzie Konwencja o ruchu drogowym wprost nie stanowi o tym, z której strony pojazdu powinna być umieszczona kierownica, to jednak odnosi się ona zarówno do kwestii kierunku ruchu, jak również wyznacza ogólne warunki bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zwiększenie bezpieczeństwa na drogach przez przyjęcie jednolitych zasad ruchu drogowego oraz ramowych wymogów technicznych pojazdów jest podstawowym celem Konwencji, do którego przestrzegania zobowiązały się kraje - sygnatariusze, w tym Polska." Nawiązując do treści art. 7 ust. 1 Konwencji NSA stwierdził, że: "Umieszczenie kierownicy po prawej stronie w warunkach ruchu prawostronnego niewątpliwie ma decydujący wpływ na pogorszenie widoczności w przypadku dokonywania manewrów wymijania i wyprzedzania, a co za tym idzie, wpływa negatywnie na bezpieczeństwo na drodze." ( opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Poruszanie się po terytorium Polski zarejestrowanych za granicą pojazdów posiadających kierownicę umieszczoną po prawej stronie ma najczęściej charakter incydentalny, wiążący się z przyjazdem do Polskim w celach turystycznych, czy rodzinnych. Natomiast zrejestrowanie takiego samochodu w kraju wiąże się ze stałym poruszaniem się takiego pojazdu po drogach, na których obowiązuje ruch prawostronny. Na zmianę oceny zaskarżonej decyzji nie może też wpłynąć twierdzenie skarżącej, że organy orzekające w sprawie nie przedstawiły przekonywujących dowodów odnośnie ilości wypadków spowodowanych na polskich drogach przez pojazdy posiadające kierownicę umieszczoną po prawej stronie. Okoliczność ta nie ma bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podobnie jeśli chodzi o uwagę skarżącej, że orzeczenia sądów administracyjnych na które powołały się organy orzekające w sprawie nie dotyczą rejestracji pojazdów. W tym miejscu należy zauważyć, że w orzeczeniach przywołanych w uzasadnieniu decyzji podstawowy trzon rozważań dotyczył kwestii możliwości poruszania się samochodu z kierownicą umieszczoną po prawej stronie w ruchu prawostronnym i oceny tego faktu z punktu widzenia przepisów prawa krajowego i wspólnotowego. W końcu za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przez organy art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wezwania skarżącej do przedstawienia zaświadczenia (albo innego dowodu świadczącego o stanie technicznym pojazdu) uzyskanego w innym państwie członkowskim. Jak wynika z akt sprawy skarżąca dołączyła do wniosku o rejestrację odpowiednie zaświadczenie, zatem przedstawienie innego zaświadczenia, czy dowodu świadczącego o sprawności technicznej pojazdu nie zmieniłoby stanu sprawy. Tym niemniej należy zarzucić organom orzekającym w sprawie, że orzekając o odmowie rejestracji nie wskazały na najważniejszą przesłanką wydania takiego rozstrzygnięcia, to naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Bezsporne jest bowiem, że na gruncie obecnie obowiązujących przepisów prawa pojazd z kierownicą usytuowaną po prawej nie może być zarejestrowany bez wcześniejszego uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 67 ust. 1 ustawy o ruchu drogowym. Mając na uwadze powyższe, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.