III SA/Gd 300/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi, C. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 kwietnia 2011 r. wydaną w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W piśmie z dnia 7 czerwca 2011 r. - uznanym przez Sąd za wniosek o przywrócenie terminu - skarżący wyjaśnił, że skargę na decyzję wysłał na zły adres. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Organ wskazał m.in., że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 2 maja 2011 r., zaś skarżący złożył skargę na niewłaściwy adres w dniu 31 maja 2010 r. Po zwrocie skargi skarżący nadał ją na właściwy adres w dniu 7 czerwca 2011 r. W ocenie organu uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło z winy skarżącego, ponieważ został on prawidłowo pouczony o trybie zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. W piśmie procesowym z dnia 22 lipca 2011 r. skarżący stwierdził, że omyłkowo wysłał skargę na stary adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który został w ostatnim czasie zmieniony. Kilkakrotnie wcześniej korespondował z organem na stary adres, stąd wskazany błąd. Podniósł również, że skargę adresował do właściwego organu, myląc tylko nazwę ulicy; miejscowość i kod były oznaczone właściwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 1532, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi ( art. 87 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru zaskarżoną decyzję doręczono adresatowi w dniu 2 maja 2011 r. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie, że skargę należy wnieść za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, ul. [...] W. Tymczasem skarżący wysłał skargę na adres ul. [...] W. Została ona następnie zwrócona z adnotacją: adresat wyprowadził się. Skarżący ponownie wysłał skargę, w dniu 7 czerwca 2011 r., już na prawidłowy adres. Zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Przy czym oczywistym, jest że skarga musi być zaadresowana prawidłowo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 r. I OZ 538/07, baza Lex nr 356127). W ocenie Sądu chybiona jest argumentacja skarżącego o tym, że nie wiedział o zmianie adresu, skoro w pouczeniu był podany prawidłowy adres organu. Należy podkreślić, że kryterium braku winy, jako przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić tylko wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. post. NSA z dnia 2 października 2002 r. V SA 793/02, publ. Mon. Praw. 2002/23/1059). Wobec powyższego w ocenie Sądu skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi z własnej winy, bowiem zaniedbał prawidłowego prowadzenia swoich spraw, a niedbalstwo jest postacią winy. Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na mocy art. 86 § 1 a contrario p.p.s.a.