III SA/Gd 308/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. S. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 lutego 2012 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o uchyleniu decyzji z dnia 26 marca 2010 r. i wymierzeniu "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. oraz S. W., prowadzącemu działalność gospodarcza pod nazwą [...] w G. należności celnych w wysokości 135.339 zł. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek skarżący stwierdził, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a nadto zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Zajęcie jego rachunku bankowego spowoduje paraliż przedsiębiorstwa, zator w płatnościach, a nawet bankructwo. Podkreślił, że posiada jedynie pojazd ciężarowy, który nie jest jego własnością ale firmy leasingowej. Biorąc pod uwagę wysokość określonej w decyzji kwoty oraz czas trwania postępowania przed sądem administracyjnym zasadne jest wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Wady, którymi obarczona jest decyzja mogą spowodować, że zostanie ona uchylona i skarżący nie będzie zobowiązany do zapłaty cła. Podał, że nie posiada żadnych oszczędności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, nie zajmując jednak stanowisk względem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - w skrócie p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Osoba wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji jest obowiązana wykazać, że w konkretnej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 652/08, baza LEX nr 477258, postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, baza LEX nr 493672). Obowiązek ten polega na uprawdopodobnieniu zaistnienia takich sytuacji. Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił istnienia takich okoliczności. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie podał jakichkolwiek danych, które Sąd mógłby ocenić w odniesieniu do cytowanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Sąd nie może domyślać się w czym skarżący dopatruje się wystąpienia tych przesłanek, a prowadzenie dochodzenia w tym zakresie nie jest obowiązkiem Sądu. Wysokość zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją nie może być podstawą do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, skoro wnioskodawca nie wykazał swoich możliwości finansowych i stanu majątku, w oparciu o dokumenty lub konkretne dane. Tym bardziej, że skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Sama tylko przedstawiona przez skarżącego argumentacja, jest na takim poziomie ogólności, że Sąd nie jest w stanie poddać jej rzetelnej i prawidłowej ocenie. Podkreślenia wymaga, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest w żaden sposób uzależniona od oceny zasadności skargi. Wobec powyższego Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.