III SA/Gd 308/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lutego 2018 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie z powodu nieuprawdopobnienia przez skarżącego braku przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej, ale z tego powodu, że w tym konkretnym przypadku ochrona taka istnieje z mocy prawa. Zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.), decyzja ostateczna o nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 tej ustawy - staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi, lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Powyższe oznacza, że jeśli decyzja nakładająca karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym, zostanie zaskarżona do sądu administracyjnego z zachowaniem terminu trzydziestodniowego, to do momentu odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi decyzja ta nie posiada przymiotu wykonalności. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego na decyzję nakładającą karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Skoro zatem skarga nie została odrzucona ani cofnięta, jak też nie zostało jeszcze wydane jakiekolwiek merytorycznie orzeczenie , decyzja nakładająca tę karę nie posiada przymiotu wykonalności (vide np. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., II GZ 898/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym jest zatem lex specialis wobec regulacji art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Oznacza to, że sąd administracyjny nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem jej wykonalność jest wstrzymana z mocy prawa na podstawie art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. W tej sytuacji Sąd orzekł jak w sentencji, mając na uwadze treść przywołanego przepisu ustawy o transporcie drogowym.